Uzasadnienie
S. P., składając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 października 2007 r. oddalającego skargę Podatnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 12 kwietnia 2007 r., zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 6 grudnia 2006 r., określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r., do czasu rozstrzygnięcia kasacji.
Z analogicznym wnioskiem Skarżący zwrócił się już wcześniej, na etapie składania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. Wówczas, postanowieniem z dnia 30 lipca 2007 r., WSA w Opolu odmówił wstrzymania wykonania decyzji, uzasadniając to tym, że sprawa, która zawisła przed WSA w związku ze skargą na postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie jest tą samą sprawą – w znaczeniu materialnym – co sprawa zakończona decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 6 grudnia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższej regulacji należy uznać, że to Skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd.
Skoro zatem Skarżący do wniosku nie dołączył żadnych dokumentów, a co więcej – nie wskazał nawet na jakiekolwiek przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, wniosek jego podlega oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.