Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 2287/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 130/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od kwietnia do września 2016 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Bydgoszczy w decyzji z dnia 25 września 2017 r. dokonał względem wymienionej spółki rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od kwietnia do września 2016 r. w sposób odmienny od rozliczenia dokonanego w ramach samoobliczenia, a ponadto określił obowiązek zapłaty kwot podatku wykazanych w wystawionych przez stronę fakturach, które nie potwierdzały czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi spółki za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dniu 26 września 2017 r.

W dniu 11 października 2017 r. pełnomocnik osobiście złożył w siedzibie organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem datowanym na 10 października 2017 r.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podniósł, że wniosek ten składa z daleko posuniętej ostrożności. Jego zdaniem, przedmiotowa decyzja została doręczona po 26 września 2017 r. Z uwagi na problemy techniczne z otwarciem pliku.zip, pełnomocnik – jak stwierdził – udał się do urzędu w celu zapoznania z treścią decyzji, co miało miejsce w dniu 4 października 2017 r. i to ta data powinna być miarodajna dla oceny dochowania terminu do wniesienia odwołania. Dalej we wniosku zaznaczono, że w dniu 10 października 2017 r. podjęto nieudaną próbę wysłania odwołania przy pomocy portalu ePUAP, z uwagi na problemy techniczne związane z komputerem, zaś awaria została usunięta w dniu 11 października 2017 r.

Postanowieniem z dnia 27 października 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, zaś postanowieniem z dnia 27 października 2017 r., nr [...] - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej powyżej decyzji z dnia 25 września 2017 r.

Odmawiając przywrócenia terminu organ przypomniał, że strona we wniosku podniosła z jednej strony, iż miały miejsce problemy techniczne, który uniemożliwiły jej zapoznania z treścią decyzji (przesłanej elektronicznie) i do zapoznania doszło dopiero w dniu 4 października 2017 r. w siedzibie organu, zaś z drugiej – że w dniu 10 października 2017 r. podjęto próbę wysłania odwołania przy pomocy portalu ePUAP, jednakże próba ta była nieudane ze względu na zaistniałe problemy techniczne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że ponieważ z dokumentu Urzędowego Poświadczenia Odbioru (w skrócie – UPO) wynika, że decyzja została doręczona w dniu 26 września 2017 r., to termin 14-dniowy do jej zaskarżenia upływał z dniem 10 października 2017 r., podczas gdy odwołanie wniesiono w dniu 11 października 2017 r.

Następnie organ podkreślił, że przywrócenie terminu, w świetle art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej – "O.p."), możliwe jest jedynie w razie uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę, że do uchybienia doszło bez winy strony. Tymczasem w przedmiotowej sprawie argumentacja pełnomocnika spółki oparta jest na ogólnych sformułowaniach dotyczących problemów technicznych, które jednak nie wiadomo, czy wystąpiły, ani czego konkretnie dotyczyły, gdyż pełnomocnik nie przedstawił dowodów potwierdzających jego stanowisko, ani nawet precyzyjnych informacji w tym zakresie. W sytuacji zgłoszonych, ogólnikowych problemów związanych zarówno z odbiorem decyzji, jak i wysłaniem (sporządzeniem) odwołania, nie można uznać, że doszło do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy, sformułowanej w jednostronicowym piśmie spółka zaznaczyła, że wnosi skargę od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...] i że zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań i nie zgromadzenie dostatecznej ilości materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ponadto naruszenie art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p. poprzez naruszenie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej, zasady legalizmu działania organów podatkowych, zasady przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zasady nakazującej rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę wskazanym na początku wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r. uznał, że nie była zasadna.

Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu podatkowego, że spółka nie wykazała, iż uchybienie terminowi do odwołania nastąpiło bez jej winy., tak jak tego wymagał art. 162 § 1 O.p. Sąd zauważył, iż pełnomocnik nie przedstawił dowodów potwierdzających zaistnienie problemów technicznych, które powiązał zarówno z odbiorem decyzji, jej wysłaniem, jak i funkcjonowaniem komputera. Nie wyjaśnił przy tym, czy owa awaria i nieudana próba wysłania odwołania od decyzji przy pomocy portalu ePUAP miała miejsce wyłącznie w sferze wyekspediowania dokumentu elektronicznego przez portal, czy usterka dotyczyła komputera w całości i uniemożliwiała korzystanie z niego i wydrukowanie dokumentu w wersji papierowej i nadanie pocztą.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożyła spółka zaskarżając wyrok ten w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia, a ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasadzenie zwrotu kosztów postepowania.

Przywołując podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem następujących przepisów, tj. art. 144 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U z 2017 poz. 570, ze zm., dalej – "u.i.d.p.p.") w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 971 ze zm., dalej "rozporządzenie w sprawie dokumentów elektronicznych") z uwagi, że do pisma z dnia 25 września 2017 r. podpisanego przez A. B. dołączono załącznik w nieprawidłowym formacie danych, tj. w formacie *.*.zip, który to format nie jest przewidziany w załączniku rozporządzenia, a z treścią którego pełnomocnik ani skarżąca nie mogli się zapoznać;
2. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem następujących przepisów tj. art. 144 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 16 ust. 3 u.i.d.p.p. w zw. z § 2 ust. 7 rozporządzenia w sprawie dokumentów elektronicznych z uwagi, że do pisma z dnia 25 września 2017 r. podpisanego przez A. B. dołączono załącznik w nieprawidłowym formacie danych tj. w formacie *.*.zip, który to format nie jest przewidziany w załączniku rozporządzenia, a z treścią którego pełnomocnik ani skarżąca nie mogli się zapoznać;
3. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem następujących przepisów, tj. art. 144 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 16 ust. 3 u.i.d.p.p. w zw. z § 2 ust. 7 w zw. z § 43 rozporządzenia w sprawie dokumentów elektronicznych oraz załącznika zawierającego formaty danych, w jakich zapisuje się załączniki dodawane do pism, mimo że załącznik do pisma z dnia 25 września 2017 r. został zapisany w nieprawidłowym formacie danych tj. w formacie *.*.zip który to format nie jest przewidziany w załączniku do rozporządzenia, a z treścią którego pełnomocnik ani skarżąca nie mogli się zapoznać;
4. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem następujących przepisów, tj. art. 144 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 16 ust. 3 u.i.d.p.p. w zw. z § 2 ust. 7 w zw. z § 22 ust. 1 i 2 w zw. z § 42 rozporządzenia w sprawie dokumentów elektronicznych oraz załącznika zawierającego formaty danych, w jakich zapisuje się załączniki dodawane do pism, poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi pisma które mogło być zwizualizowane bez potrzeby korzystania z komercyjnego oprogramowania z uwagi na niepoprawny format wizualizacja nie mogła zostać dokonana co skutkowało brakiem informacji o układzie, treści i kontekście zapisanych informacji;
5. 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem następujących przepisów tj. art. 144 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 16 ust. 3 u.i.d.p.p. w zw. z § 17 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 18 rozporządzenie w sprawie dokumentów elektronicznych, poprzez sporządzenie dokumentu 2 dnia 25 września 2017 r. i jego podpisanie podpisem elektronicznym przez osobę do tego nieupoważnioną A. B. (PESEL [...]) identyfikator podpisu [...] oraz załączenie załączników w formacie danych innym niż format w jakim zapisuje się załączniki dodawane do pism, a z treścią którego pełnomocnik ani skarżąca nie mogli się zapoznać;
6. 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem następujących przepisów, tj. art. 223 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej poprzez niezamieszczenie w piśmie z dnia 25 września 2017 r. pouczenia o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy za pośrednictwem Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu albowiem w piśmie podpisanym przez A. B. takiego pouczenia nie było;
7. 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż pismo z dnia 25 września 2017 r. zostało wydane z istotnym naruszeniem następujących przepisów, tj. art. 210 § 1 O.p., poprzez niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego, pouczenia o trybie odwoławczym oraz podpisu osoby upoważnionej, albowiem decyzja wysłana i podpisana przez A. B. powyższych elementów nie posiadała, co w sposób rażący naruszyło przepisy prawa procesowego oraz interes strony oraz możliwości złożenia skutecznego odwołania;
8. 8) art. 216 § 1 i art 162 oraz art 163 § 2 O.p., mimo zaistnienia przesłanek do uwzględniania wniosku;
9. 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji, pomimo faktu, iż pismo z dnia 25 września 2017 r. zostało sporządzone z istotnym naruszeniem art. 143 O.p., podczas gdy pisma z dnia 25 września 2017 r. zostały podpisane przez osoby nie posiadające upoważnienia organu do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie a w szczególności do wydawania decyzji, albowiem A. B. nie posiadała takiego upoważnienia i w decyzji nie ma o nim informacji oraz brak jest informacji o udzieleniu takiego upoważnienia dla T. G.;
10. 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 i § 2 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika o przywrócenie terminu, podczas gdy z uwagi na problemy techniczne nie był w stanie zapoznać się z treścią załącznika oraz złożyć odwołanie;
11. 11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 3 p.p.s.a. poprzez nierozdzielenie skarg, mimo, że z treści skargi wynika, że została ona wniesiona na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 20917 r., znak: [...] oraz postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 listopada 2017 r., znak: [...], podczas gdy zgodnie z treścią art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskrzono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie skarg;
12. 12) art. 7 p.p.s.a. poprzez niedokonanie rozdzielenia skarg, co naruszyło zasadę szybkości postępowania;
13. 13) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które ma charakter ogólnikowy, ograniczony jedynie do przytoczenia poglądów organów podatkowych, a pomijającego szereg okoliczności podnoszonych przez skarżącą, związanych ze zgłoszonymi zarzutami w skardze i w pismach procesowych, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy;
14. 14) art. 133 w zw. z art. 134 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 poprzez wydanie wyroku nie na podstawie akt sprawy, a na podstawie odpowiedzi na skargę, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy i zaniechanie przeprowadzenia prawidłowej kontroli legalności wydanego przez organ rozstrzygnięcia oraz brak samodzielności jurysdykcyjnej w sprawowaniu kontroli działalności administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zaskarżony wyrok należało uchylić, a skargę odrzucić.

Przede wszystkim przypomnieć należy zasadę, w myśl której Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § P.p.s.a.). Jak jednak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (publ. ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40), od zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 183 § 1 p.p.s.a., istnieją odstępstwa, a jedno z nich przewidziane zostało w art. 189 cytowanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie.

Ustalenie, że istniały przesłanki do odrzucenia skargi zobowiązuje zatem Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji i odrzucenia skargi. Oceny wystąpienia przesłanek odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej. Wynika to z punktu pierwszego powołanej powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazano, że w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dopuszczalne jest zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego.

Przypomnieć należy, że w związku z zaskarżeniem decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 25 września 2017 r., mającej za przedmiot określenie w stosunku do strony podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od kwietnia do września 2016 r., a także określenie obowiązku zapłaty kwot podatku wykazanych w wystawionych przez stronę fakturach, które nie potwierdzały czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wydał dwa postanowienia. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r., znak [...] organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, zaś postanowieniem z tej samej daty (27 listopada 2017 r.) znak [...], działając na wniosek złożony wraz z odwołaniem – odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Obydwa postanowienia organu odwoławczego zostały doręczone stronie w dniu 11 grudnia 2017 r.

Według art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Z uwzględnieniem tej regulacji, trzydziestodniowy termin do zaskarżenia postanowienia organu w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania upływał z dniem 10 stycznia 2018 r.

Skarżąca w dniu 10 stycznia 2018 r. nadała w placówce pocztowej przesyłkę zawierającą jednostronicową skargę zatytułowaną "skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2017 r. r. nr [...]". W dalszej części skargi skarżąca postawiła zarzuty naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1, a także art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p.

Z powyższego wynika, że w trzydziestodniowym terminie przewidzianym do wniesienia skargi od rozstrzygnięcia organu administracji, spółka zaskarżyła jedynie postanowienie z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...], czyli postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, natomiast nie zaskarżyła postanowienia z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...], dotyczącego odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Spółka, jako przedmiot zaskarżenia, wskazała postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...]) dopiero w piśmie procesowym złożonym w dniu 12 marca 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej), w odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego o uzupełnienie braku podpisu skargi. O ile spółka była uprawniona do podpisania skargi, względnie złożenia podpisanego odpisu skargi (i jej podtrzymania), to w trybie uzupełnienia braku, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie można było skutecznie, wnieść nowej skargi, to jest poddać kontroli sądu administracyjnego innego aktu, aniżeli wskazany w terminie otwartym do zaskarżenia postanowienia. W istocie rzeczy, spółka złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 25 września 2017 r. Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Bydgoszczy w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od kwietnia do września 2016 r. oraz określającej obowiązek zapłaty kwot podatku wykazanych w wystawionych przez stronę fakturach, które nie potwierdzały czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług – z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika zaś, ze skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd.

W świetle powyższego nie było podstaw, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przystąpił do rozpoznania skargi na postanowienie z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...] oraz, aby merytorycznie wypowiadał się o zgodności z prawem tego aktu.

W konsekwencji, skoro skarga na powyższe postanowienie (z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...]) została złożona z uchybieniem przepisanego 30-dniowego terminu, to podlegała odrzuceniu przez Sąd pierwszej instancji. Powyżej już wyjaśniono, że w sytuacji stwierdzenia podczas badania skargi kasacyjnej, że skarga skierowana do Sądu pierwszej instancji podlegała odrzuceniu, Naczelny Sąd Administracyjny, niezależnie od podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, uchyla wyrok Sądu pierwszej instancji i odrzuca skargę (art. 189 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, jak to już wykazano, skarga na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu, podlegała odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.

Należy podkreślić, że orzeczenie niniejsze nie może być poczytane jako pogarszające sytuację prawną strony wnoszącej skargę kasacyjną, albowiem ma formalny charakter. Tymczasem pogorszenie sytuacji prawnej skarżącej mogłoby mieć miejsce jedynie w przypadku orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty (por. powołana uchwała 7. sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09), zaś orzeczeniem takim nie jest postanowienie odrzucające skargę.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i odrzucił skargę na podstawie art. 189 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie całego wpisu uiszczonego od skargi wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.

Elżbieta Olechniewicz Zbigniew Łoboda Ryszard Pęk sędzia WSA del. sędzia NSA sędzia NSA