Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 53/22, J. K. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 9 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września 2016 r. do grudnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), dalej: P.p.s.a. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze, że postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 53/22, WSA w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie, wniosek zawarty w skardze kasacyjnej należy traktować jako wniosek, o którym mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Warunkiem zmiany postanowienia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2374/14, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącego wniosku o zmianę postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą powstrzymania się od zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I FSK 1169/17, CBOSA).
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które miały miejsce po wydaniu postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W istocie wniosek w skardze kasacyjnej sprowadza się do powtórzenia lakonicznych stwierdzeń o zagrożeniu utratą płynności finansowej przez skarżącą, o utracie możliwości zarobkowania oraz o tym, że egzekucja należności de facto przyczyni się do uszczerbku dla Skarbu Państwa. Nie przedstawiono żadnej argumentacji ani żadnych dokumentów, które mogłyby rzutować na ocenę sytuacji skarżącej. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że nastąpiła zmiana okoliczności, o których mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 i § 5 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA