Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 października 2015 r., sygn. akt: I SA/Gd 248/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. M. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2009 r. do listopada 2010 r.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że suma zobowiązań podatkowych wymagalnych na podstawie zaskarżonych decyzji podatkowych tak w sprawie z niniejszej skargi jak i analogicznej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2013 r. przewyższa wartość majątku podatnika. Okoliczność ta, w jego ocenie oznacza, iż wykonanie zaskarżonych decyzji jest równoznaczne z zakończeniem bytu pranego podatnika. Zaakcentował również, że uiszczenie należności publicznoprawnych jeszcze przed prawomocnym orzeczeniem o zgodności z prawem zaskarżonych decyzji jest równoznaczne z utratą płynności finansowej skarżącego i brakiem możliwości bieżącego regulowania zobowiązań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
Mając powyższe uwagi na względzie i analizując argumentację zaprezentowaną przez stronę we wniosku, uznać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy, że skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków a w konsekwencji, że treść tego wniosku oraz akta sprawy pozwalają na pozytywną ocenę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Przypomnieć również należy, że w orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.
Zatem w sytuacji, gdy to na wnoszącym o zastosowanie ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sposób uznać za spełniające tych przesłanek gołosłownych twierdzeń skarżącego. Podkreślić bowiem należy, że argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu nie dołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie.
Należy podkreślić, że w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy (por. art. 255 P.p.s.a.) – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego, a skoro to do wnioskodawcy należy takie przedstawienie sytuacji, by umożliwić Sądowi ocenę zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w okolicznościach sprawy skarżący się z tego zadania rzetelnie nie wywiązał. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że rozpoznawany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Za pozbawione jakiejkolwiek zasadności uznać także należy twierdzenie skarżącego, że za przyznaniem ochrony tymczasowej przemawia już sama kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji. Stanowisko to wskazuje, że autor środka zaskarżenia zdaje się pomijać treść art. 61 § 3 P.p.s.a. bowiem z brzmienia tego przepisu nie sposób wysnuć wniosku, że ustawodawca uzależnił udzielenie ochrony tymczasowej od wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia, która skutkowałaby wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się z kolei do twierdzeń, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi skarżącego do utraty płynności finansowej i ewentualnego wszczęcia postępowania likwidacyjnego podnieść należy, że zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej nie w każdym przypadku musi być następstwem złej kondycji finansowej prowadzonej firmy, tym bardziej że na poparcie tych twierdzeń skarżący de facto nie wskazał żadnych danych liczbowych, które by umożliwiły ocenę tej sytuacji. Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, iż twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795).
Mając powyższe uwagi na względzie stwierdzić należy, że treść tego wniosku oraz akta sprawy nie pozwalają na pozytywną ocenę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.