Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 22 października 2004 r., I SA/Kr 891/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Pawła D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 1998 r.
W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż skarga złożona w imieniu strony przez pełnomocnika zawierała braki: nie załączono do niej odpisu oraz pełnomocnictwa skarżącego dla wnoszącego skargę doradcy podatkowego Wiesława O. Z uwagi na powyższe wezwano skarżącego do uzupełnienia tych braków. W zakreślonym przez Sąd terminie nadesłano jedynie brakujące pełnomocnictwo, dlatego też z uwagi na niezałączenie do skargi jej odpisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił skargę odrzucić.
W skardze kasacyjnej od przedmiotowego rozstrzygnięcia strona wniosła o jego uchylenie w części dotyczącej doręczenia odpisu skargi w związku z treścią art. 57 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwana dalej p.p.s.a. Kwestionowanemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego i błędną wykładnię art. 58 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 57 par. 3 p.p.s.a. Strona wyjaśniła, iż w jednym piśmie zaskarżyła ona trzy decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2004 roku, (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 1998 r. Z ostrożności procesowej załączyła do skargi dwa egzemplarze odpisów. Wezwanie Sądu do uzupełnienia braków skargi zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego 7 lipca 2005 r., który tego samego dnia odesłał wezwanie stronie. W dniu 9 lipca 2005 r. skarżący nadał dokumentację na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Pełnomocnik skarżącego dodał, iż powyższe okoliczności nie są w tej sprawie tak istotne jak fakt, iż brak, który stał się w tej sprawie podstawą odrzucenia skargi, nie stanowił przeszkody uniemożliwiającej nadanie skardze dalszego biegu, a co za tym idzie, nie stanowił wystarczającej przesłanki do odrzucenia skargi. Ponadto stwierdził, iż zasada ekonomiki procesowej wymaga, by sąd sam rozdzielił skargi strony, co sprowadzałoby się w istocie do skserowania pisma zawierającego wszystkie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
W toku badania warunków formalnych skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo Pawła D. dla sporządzającego i składającego skargę kasacyjną doradcy podatkowego Wiesława O. upoważniało pełnomocnika jedynie do reprezentowania skarżącego w czynnościach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wiesław O. nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa ani na etapie składania skargi kasacyjnej, ani na rozprawie. Wiesław O. złożył do protokołu rozprawy oświadczenie, że nie jest on w stanie w chwili obecnej z przyczyn obiektywnych przedłożyć pełnomocnictwa Pawła D. upoważniającego go do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz do dalszego działania w jego imieniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z uwagi na powyższe nie było podstaw do wyznaczenia Wiesławowi O. terminu w celu uzupełnienia stwierdzonego braku w trybie art. 49 par. 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona przez osobę wskazaną w art. 175 par. 3 pkt 1 p.p.s.a., jednakże nie będącą pełnomocnikiem strony, z uwagi na brak właściwego umocowania.
Sporządzanie skargi kasacyjnej przez osobę określoną w art. 175 par. 1-3 p.p.s.a. nie legitymującą się pełnomocnictwem strony upoważniającym do realizacji tej czynności uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 p.p.s.a.
W świetle powyższego skargę kasacyjną jako niedopuszczalną odrzucono na podstawie art. 178 w zw. żart. 180 i art. 181 p.p.s.a.