Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 października 2004 r. /I SA/Kr 892/04/ odrzucił skargę Pawła D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 kwietnia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1998 roku.
W uzasadnieniu tego postanowienia sąd stwierdził, że z uwagi na niedołączenie do złożonej przez pełnomocnika skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jej odpisu i pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącego, wezwano pełnomocnika o usunięcie tego braku, jak również przesłano mu formularz PPF - stanowiący podstawę do ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze zwrotnego dowodu doręczenia wezwania o usunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa i odpisu skargi wynika, że nastąpiło to w dniu 7 lipca 2004 r.
W zakreślonym 7 dniowym terminie wpłynęło do sądu pismo radcy prawnego informujące o złożeniu pełnomocnictwa do spraw I SA/Kr 889-892/04 i wniosku o zwolnienie od kosztów. W piśmie tym nie powoływano się na przesłanie odpisu skargi, a takiego odpisu w aktach sądu jest brak.
Sąd stwierdził, że zawartość przesłanej koperty, w której znajdowały się pełnomocnictwa i formularze PPF, została opisana przez pracownika Dziennika Podawczego Sądu /zapisek urzędowy z dnia 12 lipca 2004 r. do sprawy I SA/Kr 669/04/.
Mając na uwadze powyższe, skoro nie uzupełniono braku skargi w zakresie złożenia jej odpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej zwaną również "p.p.s.a." - orzekł jak w sentencji.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie, sporządzonej i wniesionej przez doradcę podatkowego Wiesława O., reprezentującego stronę skarżącą przed sądem pierwszej instancji - zaskarżono je w całości - zarzucając błędną wykładnię treści przepisu art. 58 par. 1 pkt 3 w związku z art. 57 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej doręczenia odpisu skargi w związku z treścią art. 57 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący wnosząc skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 kwietnia 2004 roku (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 1998 r. zaskarżył w jednym piśmie te decyzje, gdyż wszystkie one wiązały się z tym samym rodzajem zobowiązania podatkowego i dotyczyły roku podatkowego 1998, a zarzuty oparte były na błędach proceduralnych.
Z ostrożności procesowej do oryginału skargi załączone zostały dwa egzemplarze jej odpisów i za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych w zakresie doręczenia odpisu skargi, i nastąpiło to w dniu 7 lipca 2004 roku. Z uwagi na termin uzupełnienia braków formalnych określony treścią art. 49 par. 7 p.p.s.a. treść wezwania została przesłana przez pełnomocnika skarżącemu jeszcze dnia 7 lipca 2004 r. Przesyłka skierowana do skarżącego na jego adres miejsca pracy w B. zawierała wszystkie dokumenty, jednakże nie stanowi to żadnego argumentu dla niniejszej sprawy, bowiem pełnomocnikowi nie są znane dalsze losy tych dokumentów.
Skarżący nadał dnia 9 lipca 2004 r. w B. dokumentację na adres WSA w K. Pomijając jednakże przedstawiony stan faktyczny przekazywania sądowi wymienionych pism, rozstrzygnięcie zaistniałego wypadku stanu prawnego sprowadza się - zdaniem sporządzającego skargę kasacyjną - do określenia, czy w wypadku rozdzielenia skarg zgodnie z treścią przepisu art. 57 par. 3 p.p.s.a. brakiem formalnym w rozumieniu art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. będzie niedostarczenie lub dostarczenie Sądowi w zbyt małej ilości odpisów skarg.
Wykształcony w doktrynie pogląd jednoznacznie wskazuje, iż musi być to brak formalny na tyle istotny, że całkowicie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
Wątpliwym tedy, z prawnego punktu widzenia staje się - zdaniem autora skargi kasacyjnej - pogląd, iż sąd po rozdzieleniu skarg, na podstawie art. 57 par. 3 p.p.s.a. nie może sam dokonać rozdzielenia skarg, co w istocie sprowadza się do czynności materialno-technicznych w postaci dokonania ich odpisów, a faktycznie polegałoby na skserowaniu treści skargi. Za takim rozwiązaniem przemawiałaby również zasada ekonomiki procesowej. Tym samym skarżący stwierdził, że sąd naruszył prawo materialne i zastosował błędną wykładnię przepisu art. 58 par. 1 pkt 3 w związku z art. 57 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu.
W toku badania warunków formalnych skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo Pawła D. dla sporządzającego i składającego skargę kasacyjną doradcy podatkowego Wiesława O. upoważniało pełnomocnika jedynie do reprezentowania skarżącego w czynnościach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Tym samym Wiesław O., który składając skargę kasacyjną nie przedłożył nowego pełnomocnictwa /por. art. 46 par. 3 p.p.s.a./, nie został przez Pawła D. upoważniony do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz jej wniesienia i występowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Jednocześnie jednak z uwagi na złożone przez W. O. oświadczenie na rozprawie, że nie jest on w stanie w chwili obecnej - z przyczyn obiektywnych - przedłożyć pełnomocnictwa Pawła D. upoważniającego go do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz do dalszego działania w jego imieniu przed NSA, nie było podstaw do wyznaczenia W. O. terminu w celu uzupełnienia stwierdzonego braku w trybie art. 49 par. 1 p.p.s.a.
Tym samym stwierdzić należy, że skarga kasacyjna została wprawdzie sporządzona przez osobę wskazaną w art. 175 par. 3 pkt 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, niedysponującą jednak przymiotem pełnomocnika strony, z uwagi na brak formalnego udzielenia W. O. upoważnienia do tej czynności.
Sporządzanie skargi kasacyjnej przez osobę określoną w art. 175 par. 1-3 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, nielegitymującą się pełnomocnictwem strony upoważniającym tę osobę do realizacji tej czynności - uzasadnia odrzucenie takiej skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej po myśli art. 178 p.p.s.a.
W świetle powyższego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 181 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.