Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 246/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie ze skargi J. D. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 lutego 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r.
Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT-7, w której dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. i wykazał kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego. Podatnik nie dokonał wpłaty wykazanego podatku należnego. W związku z tym, organ podatkowy postanowieniem z dnia 23 marca 2010 r., wszczął w stosunku do strony postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania w podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r.
Wskutek wniesionego przez stronę odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia 6 lipca 2010 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Organ odwoławczy wskazał na konieczność zbadania czy kwota podatku wykazana przez stronę w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 odzwierciedla wartości wynikające z prowadzonych przez podatnika ewidencji i czy została rozliczona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej: ustawa o VAT. W trakcie ponownego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał stronę do złożenia dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą m.in. w okresie objętym zaskarżoną decyzją organu I instancji. Dokumenty nie zostały przez podatnika złożone. W tym stanie sprawy organ I instancji decyzją z dnia 24 listopada 2010 r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r. w kwocie 15.783 zł.
Nie zgadzając z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem podatnika, rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Strona zarzuciła organowi I instancji określenie w zaskarżonej decyzji kwoty zobowiązania podatkowego w oparciu o złożone deklaracje podatkowe VAT-7, bez ich sprawdzenia z dokumentami źródłowymi. Ponadto podatnik zarzucił naruszenie art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez pozbawienie go prawa do wypowiedzenia się w sprawie. Podniósł, że nie otrzymał osobiście zawiadomienia o wszczęciu postępowania podatkowego i z tego powodu nie mógł brać czynnego w nim udziału.
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lutego 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Strona zarzuciła rażące naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego, tj: art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1 i § 2, art. 180 § 1, art. 191, art. 192 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Sąd stwierdził, że art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej nie daje podstawy do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w tej samej wysokości jak wynikająca z deklaracji zaopatrzonej w stosowną klauzulę (zawierającą pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego), bowiem na przeszkodzie stoi art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, który jest regulacją szczególną.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
1/ art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że na gruncie ustawy o VAT określenie wysokości zobowiązania podatkowego w tej samej kwocie, która została zadeklarowana przez podatnika nie jest dopuszczalne oraz na stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, 2/ art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęcie przez Sąd, że przepisy te winny stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia organów w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie, jak stwierdził Sąd l instancji, istota problemu sprowadza się do zagadnienia, czy organ podatkowy był uprawniony do określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości identycznej, jak wysokość tego podatku wykazana przez podatnika w deklaracji VAT-7.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że nie ma podstawy prawnej wydania decyzji określającej podatek, jeżeli wysokość podatku wykazana przez podatnika nie jest kwestionowana przez organ podatkowy. Sąd wywiódł, że jeżeli podatku wyliczonego w deklaracji nie wpłacono, a organ podatkowy nie kwestionuje treści deklaracji, to deklaracja ta stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powołał się przy tym na regulację zawartą w art. 3a § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1991 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), zgodnie z którą deklaracja zaopatrzona w klauzulę, stanowi podstawę do wszczęcia i prowadzenia egzekucji.
Na poparcie swojego stanowiska Sąd zasadnie wskazał, że gdyby w postępowaniu podatkowym w tego rodzaju sprawach wydawano decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, doszłoby do dualizmu, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. Z jednej strony organ mógłby prowadzić postępowanie egzekucyjne w oparciu o deklarację podatnika, a z drugiej strony decyzja organu odwoławczego nie mogła być wykonywana (postanowienie sądu w przedmiocie wstrzymaniu wykonania).
Odniósł się także do prezentowanych w orzecznictwie i doktrynie poglądów potwierdzających, zasadność stanowiska, że jeżeli organ podatkowy nie kwestionuje wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji podatnika, obowiązany jest umorzyć wszczęte postępowanie podatkowe na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Wiążąca jest wówczas deklaracja, a podatek w niej wykazany podlega wpłacie dobrowolnie, czy też ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej.
Uwzględniając powyższe poglądy jak również powszechną, utrwaloną na gruncie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej praktykę należy zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył także przepis art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz art. 208 Ordynacji podatkowej.
Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 270) orzekł jak w sentencji.