Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., III SAB/Gl 24/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę D. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w K. w przedmiocie bezczynności organów administracji publicznej w sprawie karno-skarbowej związanej z podatkiem od towarów i usług.
Sąd wskazał, że pismem z dnia 26 listopada 2013 r. skarżący zaskarżył bezczynność organów w sprawie o wykroczenie skarbowe prowadzonej przez Urząd Celny w K. Podkreślono, że postępowanie karno-skarbowe nie jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej. Naczelnik Urzędu Celnego w K. w tym postępowaniu działa jako organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, do którego z mocy art. 223 ustawy z 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz.. 186 ze zm.) dalej: K.k.s. stosują się przepisy kodeksu postępowania karnego. Tym samym skarga jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego podlegała odrzuceniu.
Pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. zatytułowanym "zażalenie na postanowienie z dnia 16 grudnia 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi na bezczynność organów" (uznane przez Sąd I instancji jako skarga kasacyjna) pełnomocnik strony zaskarżył postanowienie z dnia 16 grudnia 2013 r. w całości zarzucając mu naruszenia prawa procesowego, tj.
- - art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. poprzez uznanie, że sprawa tocząca się przed Urzędem Celnym w K., której dotyczy skarga nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że sprawa, której dotyczy wniesiona skarga toczy się przez Urzędem Celnym, który jest bez wątpienia organem administracyjno – podatkowym. Wskazał, że pojęcie sprawy administracyjnej nie zostało w przepisach ustalone i jest rożnie w literaturze definiowane.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelnik Urzędu Celnego w K. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na::
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., odrzucając skargę strony. Skarżący złożył skargę na bezczynność Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. w postępowaniu o wykroczenie skarbowe.
Tymczasem nie ulega wątpliwości, że sprawy z zakresu wykroczeń skarbowych nie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., które podlegają kontroli sądów administracyjnych.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i należy ją oddalić na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a.
Brak jest przy tym w niniejszej sprawie podstawy prawnej do zwrotu kosztów niniejszego postępowania kasacyjnego. W art. 209 P.p.s.a. przyjęto bowiem unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. W innych przypadkach sąd nie rozstrzyga zatem o zwrocie kosztów postępowania