Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 września 2021 r., sygn. akt I FSK 28/18

Metryka

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Skład

Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński
Katarzyna Wojnarska protokolant

Rozpoznanie

w dniu 15 września 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. sp. z o.o. z siedzibą w K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 437/17

Sprawa

w sprawie ze skarg O. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 10 lutego 2017 r. nr [...], 10 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do października 2011 r., oraz za listopad 2011 r.

Teza

Bezzasadna jest także argumentacja skargi odnośnie tzw. „dobrej wiary” skarżącego. Argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie oparta została na tezach wyroków TSUE z 12 stycznia 2006 roku (w sprawach połączonych C-354/03, C-355/-6 i C-484/03) oraz 6 lipca 2006 roku (w połączonych sprawach C-439/04 i C-440/04). Jednak analiza tych wyroków prowadzi do wniosków, że koncepcja „dobrej wiary” dotyczy podmiotów, które nie wiedziały i nie mogły wiedzieć, że w ramach transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub, że inna transakcja dokonana przed lub po transakcji przeprowadzonej przez owego podatnika, została przeprowadzona z naruszeniem przepisów o podatku VAT. Innymi słowy chodzi w tych wypadkach o ochronę nieświadomych „ofiar” włączonych do karuzeli podatkowej.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący był organizatorem i beneficjentem przestępczego procederu, albowiem pełnił rolę brokera. W takich wypadkach tzw. „dobra wiara” w ogóle nie może być brana pod uwagę, albowiem cechy zewnętrzne „dobrej wiary” takie jak dbałość o stronę formalną przeprowadzanych transakcji, zbieranie informacji z internetu o odbiorcach itp. służą zamaskowaniu, ukryciu przez organami podatkowymi oszukańczego procederu.

Sentencja

1. 1) oddala skargę kasacyjną,
2. 2) zasądza od O. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 11.250 (słownie: jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.