Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 297/09

Uzasadnienie

1. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 października 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1087/08, po rozpoznaniu spraw ze skarg P. S.A. w S. w upadłości na decyzje Ministra Finansów, wszystkie z dnia 22 lutego 2008 r., numer: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określających zobowiązania w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r., oddalił skargi. Jako podstawę orzeczenia wskazał art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej P.p.s.a. Sprawy wywołane skargami, o sygnaturach akt: III SA/Wa 1087/08, III SA/Wa 1088/08 i III SA/Wa 1089/08, zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a., a Sąd postanowił prowadzić je pod sygnaturą akt III SA/Wa 1087/08.
2. 2. Jak podał Sąd I instancji Pierwszy Urząd Skarbowy w S. wydał dla Skarżącej Spółki trzy decyzje z dnia 23 lipca 2002r. określające zobowiązania w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r., gdyż jak wykazało postępowanie Spółka prowadząc działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami, dokonywała sprzedaży oleju napędowego podmiotom posiadającym środki transportu śródlądowego i inne jednostki nie wpisane do rejestru okrętowego i śródlądowego, nie płacąc przy tym należnego podatku akcyzowego. Od tych decyzji Spółka wniosła odwołania, po rozpatrzeniu których Izba Skarbowa w S. decyzjami z dnia 30 października 2002 r. uchyliła w części zaskarżone decyzje i określiła zobowiązania w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r.
3. 2.1. Pismem z dnia 29 października 2007 r. syndyk masy upadłości Spółki, złożył wnioski o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, powołując się na art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.) - dalej O.p. W ocenie Syndyka powyższe decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem § 14 ust. 6 i § 29 ust. 1 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 119, poz. 1259. ze zm.).
4. 2.2. Trzema decyzjami z dnia 30 listopada 2007r. Minister Finansów, na podstawie przepisu art. 249 § 1 i § 3 O.p. odmówił wszczęcia postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej z uwagi na upływ terminu do wniesienia żądania o stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów powołał się na art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 926), zgodnie z którym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie przywołanej ustawy, podlega rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie noweli (tj. przed dniem 1 stycznia 2003 r.). W związku z powyższym, zgodnie z brzmieniem art. 249 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Zgodnie z art. 250 § 1 O.p., obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r., powyższy roczny termin nie obowiązywał w razie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych na podstawie przepisów prawnych, które utraciły moc lub zostały uchylone bądź zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W takiej sytuacji, termin wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wynosił pięć lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym doręczono decyzję. W wydanych w przedmiotowych sprawach decyzjach Minister Finansów wyjaśnił, iż w sprawach nie zaistniała sytuacja określona w art. 250 § 1 O.p., gdyż przepisy, na podstawie których wydana została decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego oraz zaległość podatkową, nie utraciły mocy, nie zostały uchylone ani zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Stanowiły natomiast w chwili wydawania decyzji obowiązujące prawo. Wobec powyższego Spółkę obowiązywał roczny termin do wniesienia żądania o stwierdzenie nieważności decyzji, który nie został zachowany.
5. 2.3. Od decyzji Ministra Finansów Spółka wniosła odwołania, w których zarzuciła m.in. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 3 i art. 210 § 4 O.p., co zdaniem Spółki miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego będącego efektem braku zebrania i niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawach. Spółka zarzuciła również wydanym przez Ministra Finansów decyzjom naruszenie art. 249 § 1 O.p. gdyż w opinii Spółki prawidłowe ustalenia dokonane w sprawie wskazują, że terminem do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności jest okres pięciu lat. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięć, tj. § 62 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz. U. z 1999r., Nr 109, poz. 1245 ze zm.) oraz § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. z 1999 r., Nr 105, poz. 1197 ze zm.) poprzez błędne ustalenie, że Spółka nie spełniała warunków do zastosowania przepisów określonych w § 62 ust. 1 pkt 4w/w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. oraz § 14 ust. 5 w/w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1999r. Spółka w złożonych odwołaniach uzasadniając twierdzenie, że obowiązywał ją termin pięcioletni na złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazała na pewne okoliczności wskazujące na to, że wydane przez Izbę Skarbową decyzje nie były ostateczne, gdyż po dokonaniu w dniu 21 października 2002 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zgłoszenia wierzytelności do Sędziego Komisarza w związku z toczącym się postępowaniem upadłościowym wobec Spółki, w dniu 3 kwietnia 2003 r. i 31 maja 2005 r. dokonano zgłoszenia korekt wierzytelności "w związku ze zmianami w stanie zaległych zobowiązań podatkowych upadłej spółki".
6. 2.4. Minister Finansów decyzjami z dnia 22 lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzje Ministra Finansów z dnia 30 listopada 2007 r.
7. 3. We wniesionych przez Spółkę skargach wystąpiono o uchylenie decyzji Ministra Finansów oraz decyzji organu pierwszej instancji, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z kserokopii odpisu wyroku i uzasadnienia Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2008r., sygn. akt V K 1088/03, gdyż w ocenie Spółki dowód ten ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia istniejących, istotnych wątpliwości w sprawie, a jego przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania, zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonym decyzjom Ministra Finansów, tak jak i w odwołaniu, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które w opinii Spółki mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, to jest art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 210 § 4 ustawy O.p., polegające na zaniechaniu ustalenia stanu faktycznego poprzez brak zebrania i w konsekwencji brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie.
8. 4. Na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z kserokopii wyroku i uzasadnienia Sądu Rejonowego w S.
9. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że decyzje wydane przez Izbę Skarbową w S. w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r. z dnia 30 października 2002 r. zostały skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 5 listopada 2002 r. Potwierdzeniem skutecznego doręczenia decyzji organu odwoławczego jest złożona na pierwszych stronach decyzji pieczęć syndyka masy upadłości, pod którą została wpisana data doręczenia - 5 listopada 2002 r. Z załączonego do akt sądowych wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż syndyk masy upadłości był w dniu doręczania decyzji Izby Skarbowej osobą upoważnioną do odbioru pism w mieniu Spółki.

Wobec tego decyzje organu odwoławczego zostały prawidłowo doręczone i tym samym mają charakter ostateczny. W dniu 29 października 2007 r. syndyk masy upadłości złożył wnioski o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji organu podatkowego pierwszej instancji ze względu na rażące naruszenie prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności związane z doręczeniem decyzji ostatecznych w 2002 r. i wniesienia w dniu 29 października 2007r. wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej Sąd podzielił stanowisko organów wyrażone w zaskarżonych decyzjach, iż Spółka uchybiła terminowi do złożenia wniosków o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji w sprawie podatku akcyzowego. WSA podkreślił, że żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, które stały się decyzjami ostatecznymi przed 1 stycznia 2003 r. podlegają rozpatrzeniu w trybie i na zasadach i w terminach określonych w przepisach obowiązujących przed nowelizacją, co wynika z art. 24 § 1 i § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387). Zgodnie z art. 249 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.) organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia.

W sprawie decyzja ostateczna została Skarżącej skutecznie doręczona przed dniem 1 stycznia 2003 r., a tym samym zastosowanie miał art. 249 O.p. w starym brzmieniu. Zatem wnioski Skarżącej o stwierdzenie nieważności zostały złożone z uchybieniem rocznego terminu określonego w powyższym przepisie Ordynacji podatkowej. Sąd wskazał także, że termin ustanowiony w art. 249 § 1 O.p. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) jest terminem materialno-prawnym, niepodlegającym przywróceniu (wskazano w tym zakresie orzeczenia sądowo-administracyjne).

Sąd zgodził się także z organami podatkowymi, że w przedmiotowych sprawach nie zostały również spełnione przesłanki określone w art. 250 § 1 O.p. Zgodnie z ww. przepisem obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003r. wskazany w art. 249 § 1 O.p. roczny termin nie obowiązywał w razie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych na podstawie przepisów prawnych, które utraciły moc lub zostały uchylone bądź zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W takiej sytuacji, termin wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wynosił pięć lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym doręczono decyzję.

W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, że w rozpoznawanych sprawach nie zaistniała sytuacja określona w art. 250 § 1 O.p. Przepisy, na podstawie których wydane zostały decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych oraz zaległości podatkowe, nie utraciły mocy, nie zostały uchylone ani zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Stanowiły natomiast w chwili wydawania decyzji obowiązujące prawo. Wobec powyższego Spółkę obowiązywał roczny termin do wniesienia żądania o stwierdzenie nieważności decyzji. Termin ten jednakże nie został zachowany, co spowodowało, że nie można było badać kwestii związanych z treścią merytoryczną decyzji.

Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności, a także ponownego badania spraw zakończonych ostatecznymi decyzjami w sprawie podatku. Odmowa rozpatrzenia żądania stwierdzenia nieważności na podstawie art. 249 O.p. jest orzeczeniem formalnym. Z tych względów zarzuty Skarżącej, że Minister Finansów naruszył w wydanych decyzjach przepisy postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, ze względu na zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w sprawie poprzez odstąpienie od zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zostały uznane przez WSA za bezzasadne, a wniosek Skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z kserokopii wyroku i uzasadnienia Sądu Rejonowego w S. oddalony.

Sąd I instancji uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 O.p., gdyż organy podatkowe w obszernych i szczegółowych uzasadnieniach rozstrzygnięć wyjaśniły Spółce zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu spraw. Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutów Skarżącej co do naruszenia przepisu art. 210 § 4 O.p.

1. 6. We wniesionej przez Skarżącą P. S.A. skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
2. - art. 135 P.p.s.a. na skutek niezastosowania przewidzianych ustawą środków mających na celu usunięcie naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczyła skarga, co było niezbędne dla końcowego jej załatwienia, poprzez zaniechanie wykonania obowiązku uchylenia zaskarżonych decyzji Ministra Finansów i uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach;
3. - art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. poprzez zaniechanie realizacji obowiązku uchylenia decyzji, które zostały wydane przez Ministra Finansów z naruszeniem przepisów określonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 3 oraz art. 210 § 4 O.p., czyli z naruszeniami przepisów proceduralnych na etapie postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów, polegającymi na zaniechaniu ustalenia stanu faktycznego poprzez brak zebrania i w konsekwencji brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy;
4. - art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. poprzez zaniechanie realizacji obowiązku uchylenia decyzji, które zostały wydane przez Ministra Finansów z naruszeniem przepisów określonych w art. 121 § 1O.p., czyli z naruszeniem przepisów proceduralnych na etapie postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów, polegającym na przyjęciu, że uchybienia organów prowadzących postępowanie mogą powodować ujemne konsekwencje dla podatnika oraz że błędy popełnione przez organ stosujący prawo mogą obciążać stronę postępowania, podczas gdy w rzeczywistości podatnik, działając w dobrej wierze i w zaufaniu do obowiązującego porządku prawnego nie może ponosić ujemnych następstw błędów popełnionych przez organy stosujące prawo, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

1. 7. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
2. 8. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w art. 183 § 2 P.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia. W konsekwencji Sąd kasacyjny - rozstrzygając w granicach środka odwoławczego - nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy też samodzielnego formułowania jej zarzutów.

We wniesionym środku zaskarżenia sformułowano zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. poprzez zaniechanie realizacji obowiązku uchylenia decyzji, które zostały wydane przez Ministra Finansów z naruszeniem przepisów określonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 3 oraz art. 210 § 4 O.p. Koniecznym wydaje się stwierdzenie, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu, jako naruszony przez Sąd wskazywano "art. 145 § 1 pkt 1 c" P.p.s.a. Należy przyjąć, mając na uwadze uzasadnienie zarzutów, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Naruszenie tego przepisu powiązano z naruszeniem przez organ w/w przepisów procedury podatkowej zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji zaniechał zastosowania środków mających na celu usunięcie naruszenia prawa przez organ, zaniechał uchylenia zaskarżonych decyzji, pomimo, że organ orzekł w oparciu o niepełny materiał dowodowy, na podstawie którego błędnie ustalono stan faktyczny.

Okolicznościami, które uzasadniały taki zarzut, w ocenie Skarżącej, było dokonywanie korekt zgłoszonych przez organ wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, co zdaniem Skarżącej wskazuje na możliwość wydania dla Spółki decyzji w trybie przewidzianym przez art. 245 O.p. Co do tego, czy ostateczne decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w S. zostały uchylone w postępowaniu wznowieniowym, Skarżąca stwierdziła, że nie posiada wiedzy, co wyraźnie zaznaczono na str. 7 skargi kasacyjnej. Natomiast, jak dalej podano, szereg zaistniałych w sprawie okoliczności nakazuje zbadanie, czy decyzje te nie zostały uchylone, bądź umorzone. Nie zbadanie tych okoliczności miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ, jak to określono w skardze kasacyjnej, doprowadziło do "...prawdopodobnie błędnego, a przede wszystkim niepewnego uznania, że w realiach przedmiotowej sprawy okresem, po którym nie jest możliwe wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest jeden rok.".

Wniosek taki wypływa ze wskazywanej przez Skarżącą możliwości wydania rozstrzygnięć w postępowaniu wznowieniowym, o czym mają świadczyć korekty organu wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, a jest to istotne dlatego "... aby możliwym stało się prawidłowe ustalenie, czy w stosunku do zaskarżonych decyzji zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu przed 1 stycznia 2003r., czy po tej dacie.".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżony wyrok nie narusza przepisów postępowania, twierdzenie to opiera na podstawowej konstatacji, że Sąd I instancji rozpatrywał skargę Spółki na decyzje organu odmawiające, na podstawie art. 249 § 1 O.p., wszczęcia postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w Szczecinie, określających zobowiązania w podatku akcyzowym za październik, listopad, grudzień 2001r. Postępowanie przed organami zostało wszczęte pismem strony z dnia 29 października 2007r. o stwierdzenie nieważności decyzji doręczonych Spółce 5 listopada 2002r. Tym ustaleniom organów, uznanych jako podstawa rozstrzygnięcia przez WSA, w skardze kasacyjnej nie zaprzeczano.

Wobec tego w niniejszej sprawie występują decyzje organu w przedmiocie podatku akcyzowego, są to decyzje ostateczne, w rozumieniu art. 128 O.p., wydane przez Izbę Skarbową w S., w dacie ich wydania będącą organem odwoławczym, decyzje doręczone Spółce przed dniem 1 stycznia 2003r. O stwierdzenie nieważności tych właśnie decyzji wniosła sama Skarżąca. Wobec tego za prawidłowe ocenił Sąd I instancji ustalenia organów, nie zakwestionowane przez Skarżącą, i zastosowanie do tego stanu faktycznego przepisu art. 249 § 1 O.p., w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą, zgodnie z postanowieniem, jak podaje WSA, przepisu art. 24 § 1 i § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387), ustawy wprowadzającej zmiany z dniem 1 stycznia 2003r. Przywoływany przez WSA przepis art. 249 § 1 O.p., w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, w nie budzący wątpliwości sposób postanawiał, że organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia.

Stąd jako nieuzasadnione należy uznać zarzuty kwestionujące ocenę Sądu I instancji zgodnego z prawem zastosowania tego przepisu przez organ, w odniesieniu do wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego tj. Izby Skarbowej w S. z dnia 30 października 2002r., doręczonych 5 listopada 2002r.

Sugestie strony, nie poparte żadnymi dowodami, co do możliwości prowadzenia innych postępowań nadzwyczajnych w odniesieniu do decyzji wymiarowych organu, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy wywołanej, co podkreślono już powyżej, wnioskiem Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych. Jako niezrozumiałe należy uznać twierdzenie Spółki, że w dniu doręczenia tych decyzji nie były one decyzjami ostatecznymi, biorąc nadto pod uwagę twierdzenia Skarżącej o ewentualnych późniejszych postępowaniach. Tym samym jako bezpodstawny należy uznać także zarzut naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z naruszeniem przez Ministra Finansów art. 121 § 1 O.p.

Za słuszne należy uznać stwierdzenie Ministra Finansów zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że gdyby nastąpiło wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, to z pewnością Spółka byłaby o tym powiadomiona, a decyzje wydane w tym nadzwyczajnym trybie musiałyby być Spółce doręczone, aby wywołać wyrażone w niej skutki prawne. Zresztą trudno zrozumieć sposób kwestionowania prawidłowości zaskarżonych rozstrzygnięć Ministra Finansów poprzez wskazywanie ewentualnych, prawdopodobnych, według twierdzeń Skarżącej postępowań, które, być może, wyeliminowały z obrotu prawnego decyzje wymiarowe organów. Można by zadać wobec tego pytanie dlaczego Spółka wystąpiła o stwierdzenie ich nieważności.

Należy także zauważyć, że w odniesieniu do decyzji, o których nieważność Spółka wniosła, data ich doręczenia będzie zawsze ta sama, czyli 5 listopada 2002r., a więc biorąc pod uwagę przepis intertemporalny art. 24 § 1 i § 2 w/w ustawy z 12 września 2002r., zmieniającej Ordynację podatkową, zawsze będzie miał zastosowanie przepis art. 249 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r., gdyż decydującym będzie to, że decyzje, których wniosek o nieważność dotyczy, stały się ostatecznymi przed tą datą.

Wobec powyższego skargę kasacyjną, jako nie posiadającą uzasadnionych podstaw, należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a.