Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1510/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę J. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Na powyższe orzeczenie strona, działająca za pośrednictwem pełnomocnika – radcy prawnego złożyła skargę kasacyjną.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 października 2009 r. strona została wezwana do uiszczenia wpisu stosunkowego od wymienionej skargi kasacyjnej w kwocie 205 zł.
Jako podstawę prawną ustalenia wysokości wpisu wskazano § 3 w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Na wezwanie Sądu strona odpowiedziała w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Jak wynika z akt sprawy, złożona skarga dotyczyła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. dnia 14 grudnia 2007 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako osoby trzeciej za zaległość podatkową Ż. sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2005 r.
W związku z powyższym, w brew temu co stwierdził Sąd pierwszej instancji § 1 pkt 1 rozporządzenia nie mógł stanowić podstawy do ustalenia wysokości wpisu, bowiem przepis ten ma zastosowanie do zaskarżonych aktów, które rozstrzygają w kwestii wysokości należności pieniężnej.
Decyzja w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich nie stanowi orzeczenia, które rozstrzyga o wysokości należności pieniężnej, a jedynie reguluje kwestię na kim ciąży obowiązek jej uregulowania w przypadku gdy nie wywiązuje się z niej podatnik i co do zasady stanowi jedynie konsekwencję wydanej wcześniej decyzji wymiarowej, objętej wpisem stosunkowym.
Tym samym podstawą prawną ustalenia wysokości wpisu w sprawie rozpoznawanej był § 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia.
Mając to na uwadze, prawidłowa kwota wpisu od skargi kasacyjnej powinna wynosić 250 zł, a zatem kwotę wyższą niż została uiszczona przez stronę skarżącą.
Dodać należy, że mimo treści art. 221 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne odrzucenia skargi kasacyjnej, gdyż działanie pełnomocnika strony stanowiło niewątpliwie konsekwencję tego, że Sąd pierwszej instancji już na etapie skargi mylnie uznał, że w sprawie należy pobrać wpis stosunkowy. Skarga była natomiast wnoszona osobiście przez podatnika, a zatem w stosunku do niej powołany przepis również nie miał zastosowania.
Odmienne potraktowanie działania pełnomocnika było by zresztą nie uzasadnionym przerzuceniem odpowiedzialności za błąd Sądu pierwszej instancji na osobę skarżącego i w związku z tym Sąd kasacyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. ograniczył się jedynie do zwrócenia skargi kasacyjnej w celu usunięcia dostrzeżonych braków tj. uzupełnienia części wpisu.