Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 385/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. W. (skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 8 stycznia 2014 r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W piśmie procesowym z 25 lipca 2016 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 28 lipca 2016 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę kasacyjną z uwagi na to. że złożona przez nią skarga kasacyjna w sprawie za inny okres rozliczeniowy, na tle tożsamego stanu faktycznego i prawnego, została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 marca 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej ustawa p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak podniesiono w piśmiennictwie (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2013) odpowiednie stosowanie art. 60 ustawy p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy p.p.s.a. Wynikająca z tego artykułu zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 i art. 193 ustawy p.p.s.a. umorzyć postępowanie kasacyjne. Ponieważ skarżąca korzystała ze zwolnienia od kosztów sądowych, nie było podstaw do orzekania o ich zwrocie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.