Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 659/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę G. E. P.-E. sp. z o.o. spółka komandytowa (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 29 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do września 2013 r.
Po złożeniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, Skarżąca wnioskiem z dnia 11 marca 2016 r. zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora IS. W piśmie tym wskazała w szczególności, że: - jest zobowiązana do spłaty kredytu obrotowego w Spółdzielczym Banku Rozwoju w kwocie 280 tys. zł, zaciągniętego w większości na spłatę czynszu dzierżawnego na rzecz B. Parku Narodowego; - na dzień 10 kwietnia 2016 r. przypada termin płatności kwoty ponad 237 tys. zł z tytułu zakupionych usług wykonanych na dzierżawionych nieruchomościach; - sfinansowanie zobowiązań Skarżącej, dysponującej na dzień 10 marca 2016 r. na rachunku bankowym kwotą niecałych 2,7 tys. zł, oraz wykonanie decyzji Dyrektora IS byłoby możliwe w przypadku otrzymania przez Skarżącą płatności obszarowych za 2015 r.; - termin rozpatrywania wniosków w tej sprawie, jak wynika z pisma Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia 29 lutego 2016 r., został przedłużony do dnia 17 czerwca 2016 r.; - pozyskanie kredytu lub pożyczki pozwalającej na wykonanie zaskarżonej decyzji wobec istniejącego zadłużenia nie jest możliwe; - ewentualne przymusowe wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji, zgodnie z § 11 pkt 2 ust. 8 umowy kredytowej, pociągnie za sobą wypowiedzenie tej umowy oraz całkowitą i natychmiastową utratę jej płynności finansowej.
Do pisma dołączono dokumenty mające potwierdzać okoliczności podniesione we wniosku, tj. umowę o kredyt obrotowy z terminem spłaty do dnia 30 czerwca 2016 r., fakturę za ww. usługi z terminem płatności do dnia 10 kwietnia 2016 r., pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia 29 lutego 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem orzec o wstrzymaniu wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli wystąpi co najmniej jedna z tych przesłanek.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja przedstawiona w ww. wniosku, wskazuje, że zachodzi druga z powołanych przesłanek. Trudne bowiem do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10). Niebezpieczeństwo wystąpienia takich skutków należało ocenić jako realne, jeśli uwzględni się kondycję finansową Skarżącej oraz okoliczność, że przymusowe wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji może spowodować wypowiedzeniem umowy kredytowej. W kontekście okoliczności przedstawionych przez Skarżącą, mających potwierdzenie w przedłożonych dokumentach źródłowych, uznać więc należało, że Skarżącej grozi niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej i zaprzestania wykonywania dotychczasowej działalności.
Jednocześnie Sąd uznał, że całokształt przedstawionych przez Skarżącą racji przemawiał za przyznaniem jej ochrony tymczasowej jedynie do dnia 30 czerwca 2016 r. W świetle bowiem okoliczności przywołanych we wniosku po tej dacie jej sytuacja (spłata kredytu, otrzymanie płatności) powinna ulec znacznej poprawie. To zaś spowoduje odpadnięcie ww. przesłanki ustawowej, warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skoro przy tym, zgodnie z art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności dokonane przez organ po wniesieniu skargi albo przez sąd po przekazaniu mu skargi, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, to tym bardziej może od razu uwzględnić tkwiącą w przedstawionych we wniosku okolicznościach czasowość i stosowanie do niej orzec o wstrzymaniu tylko na czas ich trwania.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.