Uzasadnienie
R. J. w złożonej skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 1582/03, sformułował jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 grudnia 2003 r. oraz poprzedzających ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 5 września 2003 r. Uzasadniając swój wniosek, skarżący wskazał, że wykonanie wskazanych decyzji doprowadzi do skutków nieodwracalnych, w szczególności do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, zwolnień pracowników i utraty przez skarżącego źródła utrzymania. Podkreślił następnie, że jego zła sytuacja finansowa jest wynikiem okoliczności o charakterze nadzwyczajnym oraz bieżących trudności, w szczególności przewlekłej choroby, pobytu w 2005 r. w Szpitalu Klinicznym i długotrwała niezdolność do pracy, jak również umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego.
Skarżący wskazał również, że klienci prowadzonego przez niego biura nieterminowo regulują należności, zaś postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do nich okazuje się nieskuteczne. Ponadto, zdaniem skarżącego, za wstrzymaniem egzekucji przemawia charakter prowadzonej przed sądem sprawy. Do skargi kasacyjnej skarżący załączył kserokopie tytułów wykonawczych, zawiadomień o zajęciu, postanowień, decyzji oraz wyroków wydanych w jego sprawach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści powołanych na wstępie przepisów wynika, że uruchomienie postępowanie wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej powinien ciążyć obowiązek wskazania na okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał, iż zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd oceniając wniosek strony winien mieć bowiem realną możliwość zbadania czy przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie zostały zrealizowane. Ocena sądu możliwa jest zatem tylko wtedy, jeśli posiada on informacje w tym zakresie. Z dokumentów nadesłanych przez skarżącego oraz z jego oświadczeń wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie trzech tytułów wykonawczych z dnia 9 października 2003 r., obejmujących zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r. w kwocie 5.057 zł wraz z odsetkami za zwłokę, za sierpień 1998 r. w kwocie 1.971 zł wraz z odsetkami oraz za listopad 1998 r. w kwocie 1.540 zł wraz z odsetkami za zwłokę.
Ponadto skarżący przedstawił treść postanowienia Komornika Sądowego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w stosunku do dłużnika skarżącego. Jednakże nie można w oparciu o te informacje uzyskać odpowiedzi na zasadnicze pytanie, a mianowicie czy realne jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wskazał bowiem w jaki sposób wskazane kwoty z tytułów egzekucyjnych, czy też niewyegzekwowana od dłużnika kwota może spowodować realizację przesłanek wymienionych w art. 61 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił dokumentów, które wskazywałaby na realne możliwości finansowe skarżącego.
Nie można bowiem, w oparciu jedynie o załączoną do wniosku o prawo pomocy deklarację PIT-5L za jeden miesiąc ustalić kondycji finansowej prowadzonej przez skarżącego firmy. W świetle powyższego trudno uznać za wiarygodne twierdzenie, że wykonanie wskazanych decyzji doprowadzi do "skutków nieodwracalnych, w szczególności do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, zwolnień pracowników i utraty przez skarżącego źródła utrzymania". Braki w tym zakresie powodują, że sąd rozpatrujący wniosek nie jest w stanie ustalić, czy zachodzą przesłanki wymienione w cytowanym przepisie.
Należy jednocześnie zaznaczyć, że zarówno konstrukcja przepisów dotyczących wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności, jak i treść pozostałych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wezwania strony do usunięcia braków tak sporządzonego wniosku. Nie będzie bowiem możliwe wezwanie strony do uzupełnienia jej wniosku o dostarczenie informacji uzasadniających uwzględnienie wniosku w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Przepis ten bowiem ma zastosowanie wyłącznie do pism strony, które nie mogą otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Natomiast wniosek strony skarżącej warunki formalne zachowuje i tym samym nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu.
Wnioskodawca uzasadniając swój wniosek wskazywał również, że na rozstrzygnięcie powinien mieć wpływ charakter spraw prowadzonych przez niego przed sądami administracyjnymi. W świetle obowiązujących przepisów stanowisko to należy jednak uznać za błędne. Należy mieć bowiem na uwadze, że rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu odbywa się wyłącznie na podstawie analizy przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto kwestia zasadności skargi lub skargi kasacyjnej nie może stanowić dla Sądu podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, albowiem orzekanie co do kwestii, która będzie przedmiotem odrębnego posiedzenia stanowiłoby swoisty "przedsąd" i tym samym wkraczałoby w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, należało stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.