Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 319/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. G. - M. S. S. z siedzibą w P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 stycznia 2005 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2000 r.
Jak wynika z treści uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji, zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 30 lipca 2004 r. W ocenie organu podatnik nie zasadnie wykazał do odliczenia podatek naliczony w kwocie 4.400 zł wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 30 października 2000 r. wystawionej przez O. P. U. S. za usługę bazy danych wg umowy z 1 września 2000 r. Wydatki poniesione na podstawie w/w faktury nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176ze zm.) (dalej; o.p.d.o.f.) W konsekwencji brak było uprawnienia podatnika do odliczenia na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz i o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) (dalej: ustawa o VAT) podatku naliczonego wynikającego z w/w faktury VAT, wobec wyłączenia zawartego w art. 25 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynikało, że podatnik nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy wydatkami udokumentowanymi w/w fakturą, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu w ramach prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej pod firmą M. S. S. Organ zakwestionował również zasadność ujęcia przez podatnika w deklaracji VAT-7 za październik 2000 r. wartości sprzedaży na łączną kwotę 51.846 zł a także podatku należnego w łącznej kwocie 11.406,12 zł wynikających z faktur wystawionych dla D. sp. z o.o. dokumentujących czynności, które nie zostały wykonane.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej uzupełnionej pismami procesowymi z dnia 23 czerwca 2005 r., 14 lipca 2005 r., 6 lutego 2006 r. i 18 sierpnia 2006 r., J. G. wniosła o jej uchylenie, oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Strona zarzuciła, że decyzję tę podjęto z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 26; z późn. zm.) (dalej; o.p.), a w szczególności: - art. 187 § 1 o.p., ponieważ nie zebrano i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzono całego materiału dowodowego; - art. 207 § 2 o.p. ponieważ w decyzji jako organ drugiej instancji rozstrzygnięto sprawę co do jej istoty, a postępowanie w sprawie jeszcze trwa i to przed organem pierwszej instancji, - art. 137 § 1 i 3a o.p. w związku z art. 123 § 1 i 200 § 1, gdyż pozbawiono skarżącą przysługujących jej praw do czynności procesowych, - art. 190 o.p., ponieważ pozbawiono skarżącą prawa do udziału w przeprowadzaniu dowodu, - art. 171 § 1 Kodeksu postępowania karnego, ponieważ świadków przesłuchiwano z naruszeniem tego przepisu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Stwierdził, że organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji zasadnie zakwestionowały prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez O. P. U. Sąd podzielił stanowisko organów, że skarżąca nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy spornym wydatkiem a możliwością osiągnięcia z tego przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Prawidłowe było także stanowisko organów podatkowych w zakresie, jakim zakwestionowały faktury sprzedaży wystawione przez skarżącą dla D. sp. z o.o.
Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał ustalić istotne dla sprawy fakty. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sprawie nie miały miejsca. Natomiast przepis, tj. art. 171 § 1 Kodeksu postępowania karnego nie ma zastosowania przy przeprowadzaniu dowodu z przesłuchania świadka w postępowaniu podatkowym.
WSA zaznaczył, że skarżąca została poinformowana o prawie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz o prawie do wypowiedzenia się, co do zgromadzonego materiału dowodowego, co wynika ze stosownego pisma Dyrektora Izby Skarbowej.
W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok pełnomocnik podatnika wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania oraz przyznanie kosztów postępowania.
Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów, tj. art. 68 § 1 i § 3 o.p. w zw. z art. 99.1 i 103.1 ustawy o VAT i art. 137 § 1, i § 4 o.p. przez nieuwzględnienie 3 letniego okresu przedawnienia do wydania decyzji.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że w podatku VAT powstał nie tylko obowiązek podatkowy ale także i zobowiązanie podatkowe. Rozliczenie podatku VAT skarżącej następowało co miesiąc do 25 dnia każdego miesiąca po każdym kolejnym miesiącu. Zobowiązanie podatkowe powstające z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego nie powstaje, jeżeli decyzja została doręczona po upływie 3 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem strony ma to odniesienie do skarżącej. Zobowiązanie podatkowe wygasło.
W ocenie pełnomocnika stanowisko Sądu I instancji w kwestii pełnomocnictwa dla męża skarżącej nie było trafne. Art. 137 § 4 stanowi, że w zakresie nie uregulowanym w § 1 do 3 stosuje się przepisy prawa cywilnego. Dla rzetelnego wyjaśnienia sprawy organ podatkowy winien dopuścić go do występowania w postępowaniu udzielając terminu do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa oraz potwierdzenia dokonanych przez męża dotychczasowych czynności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.) Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wymienienie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podanych w przytoczonych podstawach kasacyjnych. W tym znaczeniu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzuty oparł zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W pierwszej kolejności właściwym wydaje rozpatrzenie zarzutów związanych z naruszeniem przepisów postępowania, bowiem wynik rozważań w tym względzie może mieć wpływ na ustalenia stanu faktycznego a w konsekwencji na późniejszą ocenę zarzutów związanych z prawem materialnym. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonych wyrokach jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organy, a oceniany przez Sąd, przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 513/05 (opubl. w: Bazie Komputerowej Wydawnictwa LEX nr 250251).
Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisu procesowego Ordynacji podatkowej, tj. art. 137 § 1 i § 4. Nie wskazał on jednak w kontekście tego zarzutu na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść pożądanego skutku. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 370).
Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności za nie trafny uznać należy zarzut naruszenia przepisów, tj. art. 99.1 i 103.1 ustawy o VAT. Przedmiotowy stan faktyczny dotyczy zobowiązań podatkowych za rok 2000 r. Obowiązująca w tym czasie ustawa o VAT, tj. ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w swojej redakcji nie zawierała wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów. Zatem, w badanej sprawie, z uwagi na nie stosowanie tych przepisów nie mogło dojść do ich naruszenia.
W sprawie nie mogło mieć również miejsca naruszenie przepisów, tj. art. 68 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Przepisy te dotyczą bowiem decyzji konstytutywnych, tj. ustalających powstanie zobowiązania podatkowego z chwilą jej doręczenia. W rozpoznawanej sprawie zobowiązanie podatkowe powstało z mocy prawa a więc decyzja organu podatkowego, korygująca wadliwie obliczane przez podatnika zobowiązania, jest decyzją deklaratoryjną, do której mają zastosowanie przepisy art. 70 § 1 i następne ordynacji podatkowej.
Z tych względów skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 204 pkt 1 p.p.s.a.