Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Op 490/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu sprawy ze skarg N. B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 23 lipca 2015 r., nr [...] wydane w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r. oddalił skargi.
1. W uzasadnieniu podał, że zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 26 stycznia 2015 r., którymi określono N. B. w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec i lipiec 2011 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a za sierpień 2011 r. kwotę zobowiązania podatkowego. Powodem wydania decyzji przez organy obu instancji były ustalenia postępowania podatkowego, z których wynika, że skarżący nieprawidłowo rozliczył podatek od towarów i usług za kwiecień 2011 r., co w konsekwencji doprowadziło do konieczności uwzględnienia tych nieprawidłowości w jego rozliczeniach dokonanych w każdym z następnych miesięcy (od maja do sierpnia 2011 r.). W odniesieniu do sierpnia 2011 r. organy uwzględniły decyzję z dnia 26 stycznia 2015 r. dotyczącą podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r.
2. Oddalając wniesione w zakresie każdego z tych miesięcy skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu podkreślił, że organy obu instancji zakwestionowały prawidłowość rozliczeń za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r. jedynie w zakresie wynikającym z konieczności uwzględnienia zweryfikowanego rozliczenia tego podatku za poprzednie okresy rozliczeniowe. Zgodził się z organami podatkowymi, że rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011 r. miały bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku w miesiącach następnych. Wskazał, że wynika z ogólnej konstrukcji podatku od towarów i usług, który ma charakter "kaskadowy", co oznacza, iż rozliczenie za jeden okres rozliczeniowy może wpływać na następne miesiące.
3. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 86 ust.1 ust.2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust.3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o przyjęcie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w wielkości zadeklarowanej przez skarżącego.
W uzasadnieniu podniósł, że zamierza złożyć skargę kasacyjną, w której wykaże, że kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy tj. na miesiąc maj 2011 r. została zadeklarowana w prawidłowej wysokości. Tym samym wszystkie następne deklaracje również okażą się prawidłowe.
- 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
- 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej – P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji w kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zatem zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych oraz ich uzasadnienie (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt.
FSK 41/04, publ. CBOSA). Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd ten nie może również zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Jeśli chodzi o konieczny w skardze kasacyjnej wniosek co do sposobu załatwienia sprawy, skarżący wnioskować może wyłącznie o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny – jako sąd kasacyjny – nie ma uprawnienia do merytorycznego orzekania w rozpoznawanych przez niego sprawach. Dlatego wniosek pełnomocnika skarżącego o przyjęcie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w wielkości zadeklarowanej przez skarżącego został złożony bez podstawy prawnej.
Oceniając rozpatrywaną skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyżej powołanych zasad Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno samo sformułowanie jej zarzutów, jak i ich uzasadnienie nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Zgodnie z tymi przepisami w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Nie stanowią podstawy do takiego obniżenia faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący i gdy takie dokumenty stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Jak wynika z podanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku stanu faktycznego sprawy – niekwestionowanego przez pełnomocnika skarżącego – powodem wydania zaskarżonych do tego Sądu decyzji była konieczność decyzyjnej zmiany rozliczeń dokonanych przez podatnika w zakresie kolejnych okresów rozliczeniowych (od maja do sierpnia) związana z dokonanymi przez organ podatkowy zmianami rozliczeń za okresy wcześniejsze (w formie decyzji). Organy podatkowe w żadnym z wyżej wymienionych okresów nie zakwestionowały skarżącemu możliwości odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych w podanych wyżej miesiącach.
Zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego nastąpiło natomiast wskutek wydania ostatecznej decyzji za kwiecień 2011 r., w wyniku wydania tej decyzji, konieczne było wydanie decyzji zmieniającej dokonane przez podatnika rozliczenia w zakresie kolejnych okresów rozliczeniowych za okres (od maja do sierpnia). Decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt. I SA/Op 489/15, oddalił skargę. W wyniku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej w dniu 17 października 2017 r. został wydany wyrok Naczelny Sąd Administracyjnego (sygn. akt I FSK356/16), który oddalając skargę kasacyjną, zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. uznał za chybione.
W konsekwencji również w rozpatrywanej sprawie zarzuty naruszenia tych przepisów prawa materialnego, nie mogły zostać uwzględnione. Przepisy te nie były bowiem w tej sprawie bezpośrednio stosowane zarówno przez organy podatkowe, jak i Sad pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie, a ich zastosowanie w poprzednim okresie rozliczeniowym (kwiecień 2011 r.) nie zostało skutecznie podważone w środkach zaskarżania wnoszonych w związku z wydaniem ostatecznej decyzji dotyczącej tego okresu.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i w myśl art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.