Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 918/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 1 października 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do października 2008 r. oraz I kwartał 2009 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K.Z. (dalej: "skarżąca"). Następnie, pismem z 19 kwietnia 2017 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 1 października 2014 r.
Przedmiotowy wniosek skarżąca uzasadniła wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że wystarczającym powodem wstrzymania może być już samo uprawdopodobnienie wyrządzenia skarżącemu szkody w związku z wykonaniem aktu, który następnie może być przez Sąd wzruszony. Mając na uwadze wysokość ustalonej przez organy podatkowe należności do zwrotu, jak również biorąc pod uwagę opisaną przez skarżącą jej aktualną sytuację rodzinną i majątkową należy stwierdzić, że wyegzekwowanie przedmiotowej należności spowoduje pozbawienie jej całości majątku, zarówno tego posiadanego, jak i możliwego do uzyskania w przyszłości. Skarżąca obecnie pozostaje bez pracy, nie dysponuje środkami pieniężnymi w kwocie wynikającej z decyzji, ani też nie ma możliwości wstrzymania wykonania decyzji organu na podstawie art. 239f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.
Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm.) bowiem wartość aktywów na których można dokonać wpisów hipotek przymusowych lub zastawu skarbowego jest niewystarczająca. Egzekucja należności wynikającej z decyzji organu wraz z kosztami egzekucyjnymi i odsetkami wynoszącej obecnie około 1.500.000 zł, doprowadziłaby skarżącą do stanu stałego niedostatku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca.
Nałożony na skarżącą w ramach kwestionowanej decyzji obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia, co do zasady są odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość tejże należności pieniężnej jest znaczna. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny zasadności przedmiotowego wniosku wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy, w kontekście przedstawionej sytuacji majątkowej skarżącej.
Analizując przedstawiony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kwota wymiaru wskazanych zobowiązań podatkowych jest na tyle wysoka, że realna i bardzo prawdopodobna staje się możliwość popadnięcia przez skarżącą w stan stałego niedostatku. Jak podała skarżąca we wniosku obecnie nie uzyskuje żadnych dochodów - pozostaje bez pracy, a także nie posiada majątku w postaci rzeczy ruchomych, rachunków bankowych ani nieruchomości, w tym także kwalifikujących się do dokonania z nich skutecznej egzekucji. Nie osiąga żadnych przychodów z papierów wartościowych ani zysków z kapitału, nie pełni żadnych funkcji zarządczych w spółkach ani nie posiada żadnych praw udziałowych. Nie jest właścicielem żadnej nieruchomości. Mieszkanie w którym przebywa zajmuje w oparciu o umowę najmu. Majątek skarżącej obejmuje środki zgromadzone na prywatnym rachunku bankowym oraz przedmioty użytku osobistego o niewielkiej wartości.
Stan środków na rachunku zamyka się zazwyczaj w kwocie 1.900 funtów brytyjskich. Bieżące koszty utrzymania comiesięcznie wynoszą około 1.000 funtów - zawierają się w tym kwoty czynszu, opłaty za energię elektryczną i ogrzewanie. Tym samym, na bieżące potrzeby (w tym wyżywienie), pozostaje kwota, po uwzględnieniu brytyjskich cen, relatywnie niska. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że ewentualne niekorzystne dla skarżącej skutki zapłaty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji, w razie uzyskania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, nie dadzą się odwrócić.
Mając powyższe na uwadze stosownie do treści art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.