Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 września 2005 r., SA/Sz 1736/03 oddalono skargę Aleksandry A. na decyzję Izby Skarbowej w S. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 31 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2001 r.
Sąd w uzasadnieniu wyroku na wstępie przybliżył stan faktyczny sprawy.
Stwierdził, że Izba Skarbowa w Szczecinie Ośrodek Zamiejscowy w K. powyższą decyzją utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 26 maja 2003 r., określającą zobowiązanie podatkowe Aleksandry A. w podatku od towarów i usług za listopad 2001 r. w kwocie 1.760 zł zamiast wykazanej w deklaracji VAT-7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 2.304 zł.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy:
- - art. 9, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./,
- - par. 50 ust. 4 pkt 5a, par. 51 i par. 52 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./,
- - art. 21 par. 1 pkt 1 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.
Rozstrzygnięcie to było efektem ustalenia, że podatniczka prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "D.", ujęła w ewidencji zakupów oraz rozliczyła w deklaracji VAT-7 za listopad 2001 r. podatek naliczony w kwocie 1.692,22 zł wynikający z faktury VAT z 29 listopada 2001 r. wystawionej przez firmę Handlowo-Usługową Renata Ż. z K. Podatniczka nie przedłożyła oryginału tej faktury ani jej duplikatu jak również wystawca, Renata Ż. nie okazała kopii tej faktury ani nie zadeklarowała wynikającego z niej podatku należnego, a ponadto w postępowaniu karnym oświadczyła, że była to faktura pusta, za którą "nie szedł towar".
Z tego względu organy obu instancji zgodnie uznały, że czynność stwierdzona ww. fakturą nie została dokonana, nie może więc - stosownie do par. 50 ust. 4 pkt 5 lit. "a" powołanego wyżej rozporządzenia - być podstawą do obniżenia podatku należnego.
W skardze do sądu administracyjnego A. A. wywodziła, że towary kupowała w dobrej wierze, a otrzymane faktury księgowała zgodnie z przepisami podatkowymi. Skarżąca uważała, że nie może ponosić konsekwencji za nieprawidłowości popełnione przez dostawców, nie miała bowiem uprawnień do kontrolowania prowadzonej przez nich dokumentacji. Skarżąca kwestionuje jako niezgodne z prawdą oświadczenie Renaty Ż., że faktura była pusta.
W piśmie uzupełniającym skargę skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004 r., w którym orzeczono o niezgodności z Konstytucją par. 48 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z 22 marca 2002 r., wyłączającego prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur niepotwierdzonych kopią u sprzedawcy.
W kolejnej części uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił argumenty, z powodu których nie uwzględnił skargi, powołując się na treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Przede wszystkim wskazał, że nie ma podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Dalej stwierdził, iż powołany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004 r. K 24/03 nie ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania, bowiem par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego MF z 22 marca 2002 r. obowiązującego od 26 marca 2002 r., jak również par. 50 ust. 4 pkt 2 obowiązującego w 2001 r. rozporządzenia MF z 22 grudnia 1999 r. o takiej samej treści, nie były podstawą rozstrzygnięcia o zobowiązaniu podatkowym skarżącej w podatku VAT za listopad 2001 r.
Jak wynika z prawidłowo dokonanych według Sądu ustaleń, podatniczka nie posiada spornej faktury w oryginale, nie dostarczyła też jej duplikatu, choć możliwość taką przewidywał par. 51 powołanego rozporządzenia.
Z tego już powodu zasadnie było zdaniem Sądu zakwestionowanie rozliczenia podatkowego, bowiem posiadanie oryginału faktury /duplikatu/ jest warunkiem koniecznym do skorzystania z prawa odliczenia podatku w niej naliczonego.
Niezależnie od tego zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że czynność stwierdzona sporną fakturą /której nie ma/ nie została dokonana, co uzasadniało zastosowanie par. 50 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Aleksandry A. wniósł o uchylenie powyższego wyroku zarzucając mu:
1/ naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie par. 50 ust. 4 pkt 5a i par. 51 i par. 52 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ poprzez dowolne przyjęcie, że wystawiona faktura VAT z 29.11.2001 roku stwierdzała czynność, która nie została dokonana, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy podatniczce prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony podatek wynikający z tej faktury;
2/ naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające w szczególności na: naruszeniu przepisów art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dowolne ustalenie za organami podatkowymi, że sam fakt nieposiadania oryginału faktury świadczy, że czynność nią stwierdzona w rzeczywistości nie miała miejsca w sytuacji, gdy organy podatkowe nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego w kierunku ustalenia faktycznych przyczyn, dla których skarżąca nie dysponowała oryginałem spornej faktury oraz dla ustalenia czy faktycznie została dokonana.
W uzasadnieniu tej skargi podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dowolnie uznał, za organami podatkowymi, że pomiędzy skarżącą a firmą Renaty Ż. nie została dokonana sprzedaż, objęta fakturą z 29.11.2001 roku.
Zważywszy na nierzetelną dokumentację swojej kontrahentki, właścicielki Firmy handlowej Renaty Ż., skarżąca nie miała możliwości uzyskania duplikatu tej faktury. Skarżąca nie miała żadnych instrumentów prawnych weryfikacji rzetelności i uczciwości swoich partnerów handlowych i nie może ona z tego tytułu ponosić żadnych ujemnych konsekwencji, w szczególności nie może zostać pozbawiona prawa odliczania podatku VAT z tytułu rzeczywiście dokonanych z takim kontrahentami transakcji zakupu towarów. Stanowisko to zostało w pełni podzielone przez Trybunał Konstytucyjny, który dał temu wyraz w wyroku z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie K 24/03 uznając za niekonstytucyjne przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jak i przepisów wykonawczych, które uzależniają zakres praw podatnika od działań lub braku działań osób trzecich, na które nie ma on wpływu.
Organy podatkowe obu instancji nie uznały za wiarygodne twierdzeń Skarżącej co do faktycznych powodów nieposiadania oryginału przedmiotowej faktury, poprzestając jedynie na zeznaniu jej nierzetelnej kontrahentki. Organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia postępowania podatkowego na okoliczność rzeczywistych przyczyn braku oryginału faktury w dokumentacji skarżącej oraz czy pomimo jej braku sprzedaż udokumentowana tą fakturą rzeczywiście nie miała miejsca w sytuacji, gdy zostały im zaoferowane przez skarżące dowody, z zeznań księgowej i świadków - odbiorców rzeczywiście nabytego przez nią towaru, na poparcie prawdziwości swoich twierdzeń.
Stosownie do zasady prawdy materialnej, obowiązującej w postępowaniu podatkowym oraz zasady zupełności postępowania dowodowego /wynikających odpowiednio z art. 122 i art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 roku/ organy podatkowe są zobowiązane do przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego celem ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania /art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "p.p.s.a.". Podstawę skargi kasacyjnej stanowić może naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania /art. 174 p.p.s.a./. Wskazanie podstawy kasacyjnej nie może przy tym ograniczyć się jedynie do przytoczenia jednej z podstaw wskazanych w powołanym przepisie, ale musi polegać na powołaniu konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisów postępowania, który - w ocenie skarżącego - został naruszony przez sąd I instancji. Bez wskazania konkretnej normy prawnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem, będąc związanym zarzutami skargi, ocenić jej zasadności /por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04 - Lex nr 146732/.
Skarżący, wskazując podstawę określoną w art. 174 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinien przy tym sprecyzować, czy naruszenie prawa polegało na błędnej wykładni /czyli mylnym odczytaniu treści prawa bądź zastosowaniu prawa nieobowiązującego/, czy jego niewłaściwym zastosowaniu /czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis bądź uznaniu, iż w stanie tym przepis ten nie ma zastosowania/. Powołując drugą z podstaw kasacyjnych, wskazanych w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący powinien wskazać konkretne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, które naruszył sąd I instancji. Skarga kasacyjna przysługuje bowiem od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego i zarzuty powinny się odnosić do tego wyroku oraz do postępowania przed tym sądem /por. pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., FSK 191/04 - Lex pod nr 143521, z dnia 1 czerwca 2004 r. GSK 73/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 14, str. 632, z dnia 19 maja 2004 r., FSK 80/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 12/. Skarżący powinien ponadto wykazać, iż naruszenie przepisów postępowania przez sąd I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż autor skargi kasacyjnej przywołał w niej obie wskazane w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawy kasacyjne.
Ocenę zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów rozpocząć należy od wskazanego jako drugi zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem zasadą jest, że dopiero po rozważeniu jego trafności można przystąpić do oceny zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. Jeżeli bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania okaże się bezzasadny, Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany będzie do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przyjąć stan faktyczny, uznany za prawidłowy przez Sąd I instancji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. FSK 192/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 3 poz. 69, z dnia 13 października 2004 r. FSK 535/04 - nie publ.; z dnia 14 października 2004 r. FSK 568/04 - ONSAiWSA 2005 Nr 4 poz. 67, jak również w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle podobnie sformułowanych postaw kasacyjnych - por. wyrok z dnia 28 kwietnia 2005 r., CK 495/04 - Lex nr 151660 i z dnia 24 października 2004 r., V CK 81/04 - Lex nr 146340/ ugruntował się już bowiem pogląd, iż ustaleń faktycznych nie można zwalczać zarzutem naruszenia prawa materialnego.
Skarżąca strona zarzuciła, w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż Sąd I instancji naruszył art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń organów podatkowych, w sytuacji, gdy organy podatkowe nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynikałoby, że jej autorowi chodzi o powiązanie zarzutu naruszenia tegoż przepisu z przepisami art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, obligującymi organy podatkowe do przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego.
Przepis art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje jeden ze środków, jaki Sąd powinien zastosować w przypadku, gdy stwierdzi inne niż uzasadniające wznowienie postępowania naruszenie przepisów postępowania /w postępowaniu administracyjnym/, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Wskazuje zatem przesłanki, formę i treść, jaką powinno przybrać orzeczenie sądu I instancji po rozpoznaniu skargi. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, iż przepis ten, w powiązaniu z przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, może stanowić podstawę kasacyjną w przypadku, gdy sąd I instancji nie zauważył naruszenia przepisów w postępowaniu administracyjnym /por. B. Gruszczyński Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2005, str. 411-412, J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. Warszawa 2004, str. 247, Z. Kmieciak -Podstawy skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Państwo i Prawo 2005 nr 1 str. 23-24/. Skarżący winien jednak wówczas uzasadnić, w jaki sposób sąd przepis ten naruszył i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania. Zgodnie bowiem z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna - oprócz przytoczenia podstaw kasacyjnych - zawierać też ich uzasadnienie. Tymczasem w lakonicznym uzasadnieniu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie stwierdzono jedynie, że organy podatkowe nie przeprowadziły w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego celem ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, mimo ciążącego na nich w tym zakresie obowiązku. Wadliwości postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie strona składająca skargę kasacyjną upatruje natomiast w akceptacji dowolnych ustaleń organów podatkowych.
Przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisy dotyczą obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej /art. 122 Ordynacji podatkowej/ oraz sfery zasad gromadzenia i oceny dowodów /art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej/. Ich naruszenie może polegać na zaniechaniu dopuszczenia wnioskowanych dowodów lub dokonaniu przez organy podatkowe rozpatrzenia dowodów z naruszeniem zasady określonej w art. 187. Prawidłowe postawienie takich zarzutów wymaga zatem wskazania konkretnego dowodu, którego nie przeprowadzono w sprawie, nie gromadząc w ten sposób wyczerpującego materiału dowodowego sprawy i wykazania wpływu jego nieprzeprowadzenia na jej wynik oraz wykazania w czym strona skarżąca upatruje uchybienia w postaci nierozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy.
Podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zresztą bardzo ogólnikowo zarzuty, wskazują bardziej na wadliwą zdaniem jej autora ocenę zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, aniżeli na niezupełne zgromadzenie materiału dowodowego sprawy. Kwestę oceny materiału dowodowego sprawy normuje jednak art. 191 Ordynacji podatkowej, którego naruszenia w tej sprawie nie sformułowano.
Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez akceptację naruszenia przez organy podatkowe art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, bowiem w skardze kasacyjnej nie wykazano takiego naruszenia tychże przepisów Ordynacji podatkowej.
Podnieść także należy, że nie uzasadniono również zarzutu dowolności w postępowaniu Sądu pierwszej instancji w zakresie akceptacji ustaleń faktycznych organów podatkowych. Nie wykazano zatem w jaki sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny miał się dopuścić naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż samo sformułowanie zarzutu, iż miałoby to nastąpić przez dowolne przyjęcie ustaleń faktycznych organów podatkowych, nie stanowi uzasadnienia zarzutu naruszenia tegoż przepisu.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę legalności działania organów administracji publicznej /art. 3 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153 poz. 1269/. Kontrolują zatem postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji tylko w celu sprawdzenia, czy prawidłowo skonkretyzowano prawa i obowiązki adresata decyzji /por. T. Woś w pracy zbiorowej: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 24-25/. Nie konkretyzują one jednak stosunku prawnego, nie zastępują organów administracji publicznej w merytorycznym rozpoznawaniu sprawy /R. Hauser - Założenia reformy sądownictwa administracyjnego - Państwo i Prawo 1999 nr 12, str. 22-24/. Ocena materiału dowodowego stanowi kompetencję organów podatkowych, prowadzących postępowanie podatkowe.
To do nich należy zebranie materiału dowodowego w stopniu wystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia /art. 122 i 187 par. 1 Ordynacji podatkowej/, a następnie jego ocena, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów /art. 191 Ordynacji podatkowej/. Sąd administracyjny zgodnie z art. 133 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeka na podstawie akt sprawy, oceniając jedynie, czy organy publiczne prawidłowo ustaliły stan faktyczny i czy dokonały prawidłowej subsumcji. Postępowanie dowodowe sąd prowadzi tylko wyjątkowo, jako postępowanie wyłącznie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentu i tylko w przypadku, gdy nie przyczyni się to do przedłużenia postępowania /art. 106 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Ponadto służyć ma ono nie merytorycznemu załatwieniu sprawy, a umożliwić ma sądowi dokonanie oceny legalności decyzji /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2001 r. V SA 671/00 - Lex nr 501129/. Skoro Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego w celu merytorycznego załatwienia sprawy, to i nie można mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów normujących postępowanie dowodowe określonych w Ordynacji podatkowej, a formułując w skardze kasacyjnej pod adresem Sądu pierwszej instancji zarzut niewłaściwej oceny tegoż postępowania dokonanej w uzasadnieniu jego wyroku, należało podnieść zarzut naruszenia przepisu normującego to zagadnienie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czyli art. 141 par. 4 p.p.s.a. Brak takiego zarzutu nie pozwala NSA na czynienie oceny prawidłowości zastosowania się Sądu pierwszej instancji do normy tegoż przepisu, z uwagi na zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 p.p.s.a./, czyli możliwość odniesienia się na kanwie niniejszej skargi kasacyjnej jedynie do zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. W formie natomiast wskazanej w skardze kasacyjnej nie mogło dojść do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podnieść również należy, że formułując zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., zgodnie z którym naruszenie przepisów postępowania, niedające podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, tylko jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nakłada na stronę składająca skargę kasacyjną obowiązek wykazania, że zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, miało wpływ na wynik spraw, czego w niniejszej skardze jaj autor, w żaden sposób nie uzasadnił.
Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego trzeba na wstępie przypomnieć, iż wobec nieskuteczności zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny za miarodajny dla ich oceny przyjmuje stan faktyczny, uznany za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W świetle zatem niepodważonych w tej sprawie ustaleń faktycznych, nie może być uznany za zasadny zarzut naruszenia par. 50 ust. 4 pkt 5 lit. "a" i par. 51 i par. 52 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ poprzez dowolne przyjęcie, że wystawiona faktura VAT z 29.11.2001 roku stwierdzała czynność, która nie została dokonana, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy podatniczce prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony podatek wynikający z tej faktury.
Stwierdzić bowiem należy, że brak jest możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. np. wyroki NSA z dnia 06.04.2005 r., FSK 692/04 /nie publ./ oraz z dnia 13.10.2004 r., FSK 548/04 /nie publ./, w którym stwierdzono wprost, że "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego"/.
Skoro zatem w niniejszej sprawie nie zakwestionowano skutecznie ustaleń stanu faktycznego sprawy, brak jest obiektywnych podstaw do twierdzenia, iż kwestionowane w skardze kasacyjnej przepisy materialnoprawne zostały wadliwie zastosowane.
Z tych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.