Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2005 r., SA/Sz 1300/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Aleksandry A. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie z jej skargi na decyzję Izby Skarbowej w S. Ośrodka Zamiejscowego w K. z dnia 19 maja 2003 r., (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 1998 r.
Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia we wniosku o wznowienie postępowania strona podniosła, że nie była należycie reprezentowana. Ponadto podniosła, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny /K 24/03/ stwierdził niekonstytucyjność przepisów, na podstawie których organ podatkowy wydał wyżej wymienioną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd instancji wskazał, że zgodnie z art. 280 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - dalej p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu nie jawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Sąd podkreślił, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom prawa nie oznacza, iż skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. W tym zakresie wskazano na postanowienie SN z 28 października 1999 r. /II UKN 174/99/ I wyrok NSA z 25 września 2001 r. /II SA/Gd 970/01/. W sprawie, w ocenie Sądu I instancji, nie zachodziła podstawa z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. co do braku reprezentacji. Wskazano, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie ma obowiązku występowania za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika.
Odnosząc się do drugiej podstawy wznowienia, tj. art. 272 p.p.s.a. Sąd wskazał, Iż powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ stwierdza niekonstytucyjność art. 32 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 27 poz. 268 ze zm./, a przepisy te nie były podstawą wydanego w sprawie wyroku ani zaskarżonej decyzji.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów postępowania, tj. - art. 280 par. 1 i art. 281 p.p.s.a. które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik postępowania, gdyż polegało na odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym zamiast rozpatrzenia skargi na rozprawie
Autor skargi kasacyjnej wskazał na treść przepisów art. 280 par. 1, art. 279, art. 281 p.p.s.a. oraz stwierdził, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazał ustawowe podstawy wznowienia na których oparł swój wniosek, tj. brak należytej reprezentacji /art. 271 pkt 2 p.p.s.a./ oraz stwierdzoną przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów, na podstawie których organ podatkowy wydał decyzję podatkową /art. 272 par. 1 p.p.s.a./ Wobec tego, w ocenie strony, wymóg formalny skargi - oznaczenie podstaw wznowienia /art. 279 p.p.s.a./ został spełniony i niedopuszczalne było odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym, lecz winna być wyznaczona rozprawa w celu rozpatrzenia skargi.
Skarżący kolejno podniósł, iż nie trafne było powołanie się przez Sąd I instancji na orzecznictwo sądowe z 1999 i 2001 r. Wskazał, że powyższe orzecznictwo nie mogło wypowiadać się na temat stosowania ustawy obowiązującej od 1 stycznia 2004 r., tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Kolejno podniesiono, że odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym było poważnym uchybieniem procesowym, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Wskazano, że strona została pozbawiona praw procesowych wynikających z art. 106 par. 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 280 par. 1 i art. 281 p.p.s.a. które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik postępowania, gdyż polegało na odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym zamiast rozpatrzenia skargi na rozprawie. Należy zgodzić się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opartym na stanowisku Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99 /OSNAPU 2001 Nr 4 poz. 133/, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. nie oznacza oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. Podobny pogląd wyraziła H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2005, s. 678.
W rozpatrywanej sprawie, jak wskazał Sąd I instancji, nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, a zwłaszcza nie można wznowić postępowania sądowego na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który nie dotyczył przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem kontroli sądowej. Również brak skorzystania z pomocy fachowego pełnomocnika, przez stronę przed Sądem I instancji nie może stanowić wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania w sytuacji gdy strona jego z własnej woli nie ustanowiła. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 280 par. 1 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym prawidłowo odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego, bowiem nie została ona faktycznie oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Również zarzut sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd posługiwał się poglądami zawartymi w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanymi na podstawie innych przepisów nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego stanowiły wzorzec do przyjęcia rozwiązań instytucji wznowienia postępowania sądowego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A zatem wcześniej wypracowana wykładnia przepisów prawa brzmiących identycznie lub podobnie może być wykorzystywana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
Brak również podstaw do uznania, że Sąd I instancji naruszył art. 106 par. 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi. Autor skargi nie wykazał, że uchybiono temu przepisowi w cytowanym brzmieniu i że to miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną należało oddalić.