Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę PHU "S." Sp. j. K. S., A. S. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 r.
Sąd pierwszej instancji uznał, iż wymieniona skarga została wniesiona po upływie zakreślonego terminu, przewidzianego dla tej czynności procesowej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, iż będąca przedmiotem skargi decyzja organu podatkowego została doręczona stronie 29 listopada 2004 r., tak więc trzydziestodniowy termin, w który przysługiwał stronie na wniesienie skargi upływał 29 grudnia 2004 r. Tymczasem skarga skarżącej spółki wpłynęła w dniu 29 grudnia 2004 r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Ośrodka Zamiejscowego w T., skąd przekazano ją właściwej w sprawie Izbie Skarbowej w B. Ośrodek Zamiejscowy w T. Wymieniona Izba Skarbowa otrzymała skargę 31 grudnia 2004 r. W takim stanie sprawy, działając na mocy art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowił skargę odrzucić.
Na powyższe orzeczenie strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnie przepisu art. 19 i art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na przyjęciu, że złożenie skargi przez stronę nastąpiło z przekroczeniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych strona podniosła, iż zgodnie z art. 19 Kodeksu Postępowania Administracyjnego organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W odniesieniu natomiast do art. 65 wymienionej ustawy, w przypadku gdy organ, do którego wniesiono podanie uzna się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy w formie decyzji, wówczas jest obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do organu, który w jego ocenie jest właściwy w sprawie i jednoczesnego powiadomienia o tym wnoszącego podanie.
W ocenie spółki, za datę złożenia skargi w niniejszej sprawie należy przyjąć dzień jej wpływu do Urzędu Kontroli Skarbowej a nie dzień, w którym w jej posiadaniu znalazła się właściwa w sprawie Izba Skarbowa. Na tej podstawie strona skarżąca wywiodła, iż w zaistniałym stanie faktycznym wniesienie skargi kasacyjnej okazało się konieczne, a jej żądania w pełni uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Równocześnie art. 176 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie zarzuty kasacyjne są wadliwie sformułowane, co powoduje, że skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu. Niedopuszczalny jest bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 19 i 65 art. Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ są to przepisy o charakterze proceduralnym, a co najważniejsze nie są stosowane w postępowaniu przed Sądami administracyjnymi.
Dodać należy, iż zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Sąd kasacyjny związany jest granicami skargi, co powoduje, iż wobec tak sformułowanych zarzutów kasacyjnych wykluczona jest jakakolwiek kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.