Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 833/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi A. P. S.A. w R. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 13 sierpnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Na powyższe orzeczenie organ odwoławczy wniósł skargę kasacyjną.
W dniu 25 lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej w R. w którym skarga kasacyjna została cofnięta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej p.p.s.a. - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten, w związku z treścią art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 60 p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.
Mimo treści art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstawy by z urzędu zwrócić Dyrektorowi Izby Skarbowej w R. połowę wpisu od skargi kasacyjnej, gdyż jak wynika z akt sprawy, wpis ten do dnia cofnięcia skargi kasacyjnej nie został uiszczony.