Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 426/15

Uzasadnienie

1. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 770/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy K., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
2. 2. Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, uiszczając od niej należny wpis w kwocie 100 zł. Jednakże pismem procesowym z dnia 6 grudnia 2016 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem rozprawy wyznaczonym na 16 grudnia 2016 r., Minister Rozwoju i Finansów (od dnia 29 września 2016 r. jako minister właściwy do spraw finansów publicznych) cofnął wniesioną uprzednio skargę kasacyjną.
3. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4. 3.1. W przepisach postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie uregulowano wprost kwestii cofnięcia skargi kasacyjnej. Zgodnie jednak z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) w takim przypadku do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a więc między innymi art. 60 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi, że: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.".
5. 3.2. Odpowiednie stosowanie art. 60 P.p.s.a. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym następuje z poszanowaniem art. 183 i art. 189 tej ustawy, z których to przepisów wynika zasada rozpoznawania sprawy przez ten Sąd w granicach skargi kasacyjnej, z wyjątkami jedynie wprost w nich wymienionymi.
6. 3.3. W realiach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w świetle powyższych przepisów minister właściwy do spraw finansów publicznych, który wniósł skargę kasacyjną, mógł po jej wniesieniu dalej nią rozporządzać, w tym skorzystać z najdalej idącego prawa jej cofnięcia, co też w sposób prawem dopuszczalny uczynił. Wobec tego należało orzec jak w punkcie pierwszym postanowienia, umarzając postępowanie kasacyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 w związku z art. 60 P.p.s.a.
7. 3.4. O zwrocie całego wpisu uiszczonego od skargi kasacyjnej orzeczono z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.