Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt III SAB/Wa 14/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. z siedzibą w B. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie wyznaczenia terminu doręczenia decyzji w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2008 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącej bezczynność organu wiąże z faktem niedoręczenia stronie postępowania decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego W. z dnia 28 lipca 2010 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za wskazany okres. Pełnomocnik podnosił, że znany mu jest fakt fizycznego istnienia postanowienia w tej sprawie, jednak nie zostało ono skuteczne Spółce doręczone, a więc i wprowadzone do obrotu prawnego.
Sąd wskazał, że czynność doręczenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Doręczenia nie można przy tym utożsamiać z wydaniem decyzji. Chwilą wydania decyzji jest bowiem data jej sporządzenia, co następuje w momencie złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik Spółki zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że bezczynność organu nie podlega kognicji sądów administracyjnych i w konsekwencji nieuzasadnione odrzucenie skargi.
Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że nie zgadza się z Sądem I instancji, że czynność doręczenia "nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień i obowiązków", w sytuacji gdy przepisy prawa wiążą nierozerwalnością egzystencję prawną decyzji z prawidłowością jej doręczenia. Ponadto decyzja nieprawidłowo doręczona czyli niedoręczona nie istnieje w obrocie prawnym.
Spółka wobec braku reakcji na ponaglenie wyczerpała tok instancji, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zatem skarga na bezczynność jest dopuszczalna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności nie występuje, dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach wyznaczonych przez autora skargi kasacyjnej.
Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).
W myśl art. 149 P.p.s.a. istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z ust. 1-4a P.p.s.a. zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów. Przepisy te określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie, prawidłowość doręczenia decyzji organu z dnia 28 lipca 2010 r. może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie. Zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. nie jest zasadny. Dodać również należy, że z akt administracyjnych wynika, że wymieniona decyzja została wysłana na adres Spółki i doręczona jej w dniu 9 sierpnia 2010 r.
Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się należy ze stanowiskiem, że wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej wymagane prawem elementy. W związku z tym datą wydania przez organ administracji publicznej decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, przy czym w razie wątpliwości datą podpisania jest data umieszczona na decyzji (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002 r., III RN 149/01,OSNP 2003/16/371).
Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184 P.p.s.a orzec jak w sentencji.