Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 481/13

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 790/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił skargę W. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 28 lutego 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 21 czerwca 2010 r., określającą skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "O. S." kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2004 r. w wysokości 2.736 zł. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.) oraz art. 26 ust. 1 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65, ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2004 r., stwierdzono, iż skarżący w deklaracji VAT-7 za październik 2004 r. obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktury VAT z 29 października 2004 r. wystawionej przez P. G. D. z siedzibą w K. Organ wskazał, iż przeciwko wystawcy faktury w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. było prowadzone postępowanie karne skarbowe, którego dokumenty postanowieniem z 9 lipca 2009 r. organ pierwszej instancji włączył do postępowania kontrolnego.

W trakcie postępowania karnego C. J., przyznał się do wystawienia w sposób niezgodny ze stanem faktycznym faktur VAT na rzecz różnych podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą w tym dla firmy "O. S." W. M. Wyrokiem z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV Ks 12/09, Sąd Rejonowy w K. zezwolił C. K. (poprzednie nazwisko: J.) na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, wobec popełnienia przestępstwa z art. 62 § 2 w związku z art. 6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, polegającego na wystawieniu w sposób nierzetelny faktur VAT, w tym faktur na rzecz firmy skarżącego, uznając, iż wina sprawcy i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości.

Przesłuchany w charakterze świadka w trakcie postępowania kontrolnego, w obecności skarżącego, C. K. potwierdził w dniu 18 września 2009 r. zeznania złożone w postępowaniu karnym.

Wyjaśnił, iż faktury wystawione na rzecz skarżącego dokumentują usługi, które nie zostały wykonane. Zapłata za faktury następowała przelewem na konto firmowe świadka, po czym pieniądze wracały z powrotem do skarżącego po potrąceniu wynagrodzenia. Na poparcie tych twierdzeń świadek przedłożył wyciągi z rachunków bankowych założonych dla obsługi operacji finansowych z firmą skarżącego.

Dokonując analizy uzyskanych w toku postępowania kontrolnego rachunków bankowych należących do skarżącego (konta osobistego i firmowego), organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, iż sposób rozliczenia transakcji handlowych pomiędzy tymi kontrahentami wskazuje na ich pozorność i potwierdza zeznania C. K. Zauważył też, iż skarżący nie przedłożył jakichkolwiek dowodów, które mogłyby podważać wiarygodność zeznań świadka C. K. - pomimo, iż w trakcie postępowania był wzywany do przedłożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących okoliczności współpracy z firmą C. J. (obecnie K.) i przedstawienia dowodów potwierdzających wykonanie usług.

W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji stwierdził, iż w świetle art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej u.p.t.u.) a także § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 ze zm., dalej: rozporządzenie), skarżącemu nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT z 29 października 2004 r., gdyż faktura ta dokumentowała nabycie usługi, która w rzeczywistości nie została wykonana.

W konsekwencji decyzją z 21 czerwca 2010 r., organ pierwszej instancji określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2004 r. w prawidłowej wysokości.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

1. 3.1. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając:
2. - naruszenie art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 o.p.;
3. - brak dążenia do ustalenia prawdy materialnej;
4. - brak staranności przy gromadzeniu dowodów w sprawie, w tym odmowę zebrania dowodów, które były w zasięgu organu pierwszej instancji, wskazywanych przez skarżącego, leżących poza jego zasięgiem ze względu na obowiązujące prawo;
5. - ocenę sprawy bez uwzględnienia norm prawa procesowego i reguł tej oceny;
6. - fiskalizm przy ocenie materiału dowodowego;
7. - nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego;
8. - oparcie wydanych decyzji na przesłankach nieistniejących.

1. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
2. 4.1. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie jest zasadna.

1. 4.2. Na wstępie swoich rozważań zaznaczył, iż stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony przez organy podatkowe prawidłowo, zatem przyjął go za własny.

1. 4.3. Wskazał, że kwestię sporną w sprawie stanowi orzeczenie o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w październiku 2004 r., wynikającego z faktury VAT wystawionej przez P. G. D. z siedzibą w K., dokumentującą zakup usług. Organy podatkowe uznały, iż sporna faktura nie dokumentowała czynności faktycznie dokonanych przez podmiot w nich wymieniony.

1. 4.4. W ocenie sądu pierwszej instancji orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia. Podniósł, że zaprezentowana przez organy wykładnia znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i które sąd pierwszej instancji w pełni podziela. Za wystarczające należy tu przyjąć stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2010 r., I FSK 688/09, gdzie sąd ten stwierdził, że ".. zgodnie z artykułem 86 § 1 i 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy kwota wskazana jako podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanej w niej kwoty. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy."

1. 4.5. Sąd pierwszej instancji nie doszukał się także naruszenia przepisów prawa procesowego. W tym zakresie poddał ocenie działania organów nie tylko ze względu na naruszenia prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale też dające podstawę do wznowienia postępowania oraz do stwierdzenia nieważności decyzji.

W jego ocenie, w toku całego postępowania organy umożliwiły stronie korzystanie z prawa brania udziału w nim poprzez zawiadomienia o prowadzonych czynnościach i możliwości wypowiedzi w zakresie zebranego materiału w trybie art. 200 o.p. Skarżący z tych praw korzystał składając stosowne wyjaśnienia, dowody i wnioski dowodowe. Organy zebrały materiał dowodowy w postaci między innymi:

1. - protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej,
2. - przesłuchania wystawcy spornych faktur C. J. (obecnie C. K.), słuchanego w charakterze świadka w trakcie postępowania kontrolnego w dniu 18 września 2009 r.,
3. - dokumentów zebranych w postępowaniu karnym skarbowym włączonych do akt postępowania postanowieniem z dnia 9 lipca 2009 r.,
4. - wyroku karnego z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV Ks 12/09 wydanego przez Sąd Rejonowy w K. zezwalającego C. K. na dobrowolne poddanie się karze.

W oparciu o zebrane dowody organy prawidłowo uznały, że usługi objęte zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez C. J. nie zostały wykonane. Zasadnie organ odwoławczy podkreślił, że świadczą o tym następujące okoliczności: analiza przepływu gotówki osobistego i firmowego konta bankowego strony skarżącej, zeznania wystawcy faktur C. J., brak jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie wykonania usług opisanych w fakturach.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 o.p. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuty postawione organowi podatkowemu w skardze nie stanowiły w ocenie tego sądu o naruszeniu przez organ art. 191 o.p. To, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący nie świadczyło jeszcze o dowolnej ocenie dowodów. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń. Jasno i przekonywująco przedstawił mechanizm wystawiania faktur przez C. J., wyjaśnił też, że w tym zakresie oparł się nie tylko na zeznaniach świadka, ale również przeanalizował dokumentację księgową skarżącego.

4.6. Za bezzasadne uznano również pozostałe zarzuty skargi, ponieważ organy administracji działały na podstawie i w granicach przepisów prawa. W szczególności za chybiony uznano zarzut naruszenia art. 190 o.p. poprzez naruszenie opisanej już, wynikającej z art. 191 tej ustawy zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez pominięcie dowodów korzystnych dla skarżącego. Zdaniem sądu pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organy administracji nie naruszyły art. 187 § 1 o.p. przez to, że korzystały z dowodów zebranych w postępowaniu karnym, ponieważ działały również w tym zakresie na podstawie przepisów prawa (art. 120 o.p.) realizując przy tym obowiązek wynikający z art. 122 tej ustawy. W toku postępowania podatkowego podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jej załatwienia między innymi poprzez wykorzystanie dowodów zebranych w postępowaniu karnym, w tym dowodów z zeznań świadków. Postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.).

Przy czym sąd pierwszej instancji podkreślił, iż podziela stanowisko organów w zakresie oceny zeznań C. J. (obecnie K.), albowiem żaden przepis ustawy o.p. nie wyłącza możliwości przeprowadzania dowodu z zeznań osoby skazanej za przestępstwo, ani też skazanej za składanie fałszywych zeznań. Za zupełnie niezrozumiałe sąd pierwszej instancji uznał wywody skarżącego co do oceny wyroku Sądu Rejonowego w zakresie zezwalającym C. K. na dobrowolne poddanie się karze.

1. 4.7. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieuwzględnienia wskazywanych przez stronę wniosków dowodowych, sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie przeanalizował ich treść wskazując, że zostały one sprecyzowane dopiero na etapie skargi do sądu. Z kolei na rozprawie sąd pierwszej instancji uznał, iż wnioski dowodowe przedstawione przez skarżącego nie spełniają dyspozycji art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i je oddalił.

1. 4.8. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 151 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji oddalił skargę.
2. 5.1. W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, wg norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącego.

1. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w granicach określonych art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez sąd pierwszej instancji skargi skarżącego w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 121 o.p. i art. 187 o.p., uzasadniającym ich uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegającego na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie wskutek nie przeprowadzenia koniecznych dowodów, przez co wypełniona została dyspozycja opisana w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

1. 5.3. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż jego zdaniem wyrok sądu pierwszej instancji opiera się nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Skarżący bowiem złożył obszerne wyjaśnienia w sprawie, w tym dotyczące przepływów środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Na potwierdzenie swoich słów wniósł o przesłuchanie świadków. Tymczasem organy prowadzące postępowanie nie przedstawiły żadnych wyjaśnień, dlaczego nie dały wiary wyjaśnieniom skarżącego. Nie przeprowadziły również żadnych dodatkowych dowodów np. zawnioskowanego przez skarżącego dowodu z zeznań świadków, które wyjaśniłyby stan faktyczny w niniejszej sprawie.

1. 5.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz o wydanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 6. Skarga kasacyjna skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
2. 7. Ze względu na sposób sformułowania jedynego zarzutu zawartego we wniesionej skardze kasacyjnej, a przede wszystkim z uwagi na jego uzasadnienie celowe jest przypomnienie pewnych podstawowych zasad dotyczących wymogów skargi kasacyjnej.
3. 8. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 176 p.p.s.a. wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty skargi kasacyjnej w zasadzie wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów skargi kasacyjnej czy ich uzasadnienia.

9. Skarżący naruszenie przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji upatruje w nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, co wiązało się z naruszeniem na etapie postępowania podatkowego przez organy art. 121 i 187 o.p. Poza zdawkowym wskazaniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skarżący złożył obszerne wyjaśnienia w sprawie i wniósł o przesłuchanie świadków, skarżący nie sprecyzował, które ustalenia są jego zdaniem niezgodne z prawdą i dlaczego.

Przywołany w podstawach kasacyjnych art. 121 § 1 o.p. zawiera zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Art. 121 § 2 o.p. stanowi z kolei o tym, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor nie powołuje tego przepisu, brak jest także uzasadnienia na czym miało polegać naruszenie przywołanej regulacji, dlatego sąd odwoławczy nie jest w stanie odnieść się do tego naruszenia.

Skarżący wskazuje natomiast w uzasadnieniu na nieprzywołany w petitum skargi kasacyjnej art. 122 o.p. – tj. zasadę prawdy obiektywnej oraz art. 187 o.p. Z kolei w odniesieniu do ostatniego z przywołanych przepisów, należy wskazać, że jego redakcja składa się trzech paragrafów i w takiej sytuacji autor skargi kasacyjnej, w osobie profesjonalnego pełnomocnika winien sprecyzować, o którą jednostkę redakcyjną aktu prawnego chodzi w danym zarzucie i na czym polegało to naruszenie. Ponadto skuteczne powołanie się na zarzut w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, wymaga jako warunek sine qua non konstrukcji zarzutu, wskazania dlaczego powoływane konkretnie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego również zabrakło w rozpoznawanym środku zaskarżenia.

Skarżący zarzucając naruszenie przepisów ordynacji podatkowej przez organy podatkowe, nie wskazał w jakim konkretnie zakresie postępowanie dowodowe było dotknięte wadami. Podnosząc na przykład w uzasadnieniu, że organy nie przesłuchały świadków, nie wskazano, o jakich świadków chodzi, jaki element stanu faktycznego byłyby przeprowadzone dowody w stanie podważyć, czy i kiedy były składane przez skarżącego wnioski dowodowe w tym zakresie na etapie postępowania podatkowego i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

10. W tak zakreślonych granicach rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Skarżącemu nie udało się zakwestionować przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego.

Nie ulega wątpliwości iż w myśl art. 122 o.p. w związku z art. 187 § 1 o.p., obowiązkiem organu podatkowego jest zebranie całego materiału dowodowego. To na organie podatkowym spoczywa więc obowiązek poszukiwania dowodów oraz udowadniania okoliczności tworzących podatkowy stan faktyczny. Obowiązek ten nie obciąża natomiast strony postępowania podatkowego. Nie oznacza to w żadnym razie, że na organach podatkowych ciąży nieograniczony obowiązek dowodowy. Jest to tym bardziej uzasadnione, jeżeli organ podatkowy dysponuje materiałem dowodowym, z którego wynika, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a dowody te rozpatrywane w całokształcie okoliczności pozwalają na wyciągnięcie wniosków, które są zgodne z zasadami logicznego rozumowania i wskazaniami doświadczenia życiowego. W szczególności mowa tu o zeznaniach kontrahenta, który wystawiał zakwestionowane faktury.

Świadek ten zeznał, że od początku współpracy ustalone było, iż usługi opisane w fakturach nigdy nie zostaną wykonane przez jego firmę oraz ustalono, jaką kwotę za wystawianie faktur będzie otrzymywał. Jak podkreślił organ odwoławczy, wyrokiem sądu karnego świadek ten dobrowolnie poddał się odpowiedzialność m.in. z przestępstwa z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z § art. 6 § 2 k.k.s. polegającego na tym, iż działając czynem ciągłym w okresie od lutego 2004 r. do maja 2007 r. wystawił wskazane tam faktury na rzecz firmy skarżącego w sposób nierzetelny. Prawidłowo zatem organy podatkowe zastosowały się do skierowanego wobec nich w sposób pośredni art. 11 p.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełniania przestępstwa wiążą sąd administracyjny.

Należy przy tym wskazać, że zarówno organy jak i sąd zobowiązane są uwzględniać ustalenia co do popełniania przestępstwa zawarte w skazujących wyrokach karnych dotyczących osób niebędących stronami postępowania administracyjnego (sądowoadministracyjnego), jeżeli jest to koniczne i uzasadnione w okolicznościach danej sprawy administracyjnej (sądowoadministracyjnej) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2009 r. I FSK 1819/07). Dlatego też słusznie przyjęto w sprawie, że wyjaśnienia skarżącego, co do ukształtowania stosunków gospodarczych z C. J. (K.) są niewiarygodne.

Ponadto, na przyjęcie powyższych ustaleń pozwalała dokonana analiza przepływów środków pieniężnych między kontrahentami i brak jakichkolwiek wiarygodnych dowodów na potwierdzenie wykonania usługi opisanej w fakturze.

W konsekwencji, w ocenie sądu odwoławczego, zasadnie przyjęto, że skarżącemu nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanej faktury, z uwagi na to, że faktura ta nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

1. 11. Ubocznie należy wskazać, że skargi skarżącego za luty, marzec, czerwiec i lipiec 2004 r. w podobnym, a nawet identycznym stanie faktycznym, zostały oddalone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 785/11, III SA/Gl 786/11, III SA/Gl 787/11 i III SA/Gl 788/11.
2. 12. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego na podstawie art. 184 p.p.s.a.
3. 13. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c i pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).