Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1691/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 sierpnia 2014 r. w przedmiocie zarejestrowania i wydania potwierdzenia zarejestrowania Spółki jako płatnika VAT-UE oraz zaewidencjonowania do podatku VAT.
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd I instancji wynikało, że zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 28 października 2014 r. wezwano pełnomocnika Spółki do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi, a także pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na powyższe Spółka nadała na poczcie przesyłkę zawierającą pełnomocnictwo dla osoby podpisanej pod skargą udzielone przez nowego członka zarządu. Jednocześnie, przedkładając oryginał protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki obejmującego wybór nowego członka zarządu oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zawartej w formie aktu notarialnego umowy zbycia udziałów w Spółce, poinformowano, że do chwili obecnej nie ujawniono jeszcze przedmiotowych zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. stwierdził, że Spółka nie wykazała, że skarga została złożona (podpisana) przez osobę do tego upoważnioną (umocowaną).
Sąd I instancji wskazał, że przedłożona przez stronę dokumentacja ma charakter wyłącznie prywatnoprawny. W publicznoprawnej formie aktu notarialnego zawarte zostało jedynie oświadczenie domniemanego byłego właściciela o posiadaniu udziałów w zbywanej Spółce. Brak jest natomiast publicznoprawnego potwierdzenia stanu faktycznego w Spółce sprzed zbycia udziałów, co dopiero mogłoby stanowić właściwy punkt odniesienia dla oświadczeń zawartych w przedmiotowym akcie notarialnym. Mimo wszystko dla właściwego wykazania umocowania do wniesienia skargi i określenia sposobu reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi konieczne zatem było przedłożenie przez stronę wskazanego w wezwaniu odpisu z KRS.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.
- - art. 57 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 29 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że w przepisach postępowania sądowoadministracyjnego umocowanie do wniesienia skargi w imieniu osoby prawnej nie może być wykazane dokumentami o charakterze prywatnym, a uchybienie to miało zdecydowanie wpływ na wynik sprawy, z uwagi na to, że Sąd I instancji nie przeszedł do badania kwestii merytorycznych podniesionych w rzeczonej skardze.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.
Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie nadesłano pełnomocnictwo dla osoby podpisanej pod skargą. Przedłożono również oryginał protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki obejmujący wybór nowego członka zarządu oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zawartej w formie aktu notarialnego umowy zbycia udziałów w Spółce.
W postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 615/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 29 P.p.s.a. nie precyzuje, jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 P.p.s.a., aby wykazać swoje umocowanie. Nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem sądu jest badanie zgodności z prawem i autentyczności dokumentu.
Praktyką sądów jest wezwanie, wnoszących skargi spółek kapitałowych, do przedłożenia aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, co nie wyklucza jednak wykazywania uprawnienia do reprezentacji przedkładając inne dokumenty, których autentyczność i zgodność z prawdą ocenia Sąd.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie przedłożone przez Spółkę dokumenty były wystarczające do wykazania umocowania osoby, która wniosła i sporządziła skargę. Z dołączonego przez Spółkę protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 14 września 2014 r. wynika, że B. Z. jest uprawniony do reprezentowania Spółki. Potwierdza to również dołączony do skargi kasacyjnej wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego.
Skoro zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. to należało na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Spółki o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści. Sprawia to tym samym, że zgłoszony wniosek w przedstawionym zakresie jest bezzasadny. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, mimo uchylenia zaskarżonego postanowienia, nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych na rzecz Spółki, która wniosła skargę kasacyjną.