Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 grudnia 2004 r. I SA/Łd 514/04 oddalił skargę Jerzego K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 kwietnia 2004 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, sierpień, listopad i grudzień 1998 r.
W dniu 3 grudnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem.
W dniu 24 stycznia 2005 r. doręczony został pełnomocnikowi ów odpis wyroku oraz uzasadnienie.
W dniu 23 lutego 2005 r. wniesiona została skarga kasacyjna od powyższego wyroku przez pełnomocnika będącego adwokatem z zarzutami naruszenia przepisów postępowania wymienionych w art. 162 par. 1 i 2, art. 121 par. 1 i 2, art. 124, art. 153 w zw. z art. 216, art. 200 oraz art. 148 Ordynacji podatkowej.
Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 1 marca 2005 r. wpis od skargi kasacyjnej został określony w wysokości 100 zł, a pismem sądu z dnia 7 marca 2005 r. /doręczonym w dniu 16 marca 2005 r./ pełnomocnik skarżącego została wezwana do uiszczenia żądanego wpisu. Tenże wpis wpłacony został w dniu 17 marca 2005 r. gotówką w kasie sądu.
Po nadesłaniu odpowiedzi organu na skargę kasacyjną akta sprawy wraz ze skargą kasacyjną przedstawione zostały sądowi odwoławczemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z następujących powodów.
Z treści pełnomocnictwa wynika, iż pełnomocnik w niniejszej sprawie została umocowana do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej co oznacza, że taki pełnomocnik zapewni sprawną obsługę prawną i będzie podejmował czynności zgodne z obowiązującą procedurą i w szczególności wniesie w terminie skargę kasacyjną spełniającą wymagania dla pisma w postępowaniu sądowym oraz spełniającą wymagania szczególne dla tego rodzaju środka zaskarżenia, a nadto uiści należną opłatę od pisma jakim jest skarga kasacyjna.
Art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nakłada obowiązek uiszczenia opłat stałych od pism /środków zaskarżenia/ wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty.
Zasadniczym celem tej regulacji jest zapewnienie sprawności postępowania sądowego.
Treść tego przepisu jest jednoznaczna i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych /por. także uzasadnienie wyroku TK z dnia 7 marca 2006 r. SK 11/05 - OTK-A 2006 nr 3 poz. 27/.
Z treści skargi kasacyjnej wynika, iż przedmiotem zaskarżenia nie były należności pieniężne /art. 231 zd. pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, a zatem skarga kasacyjna jako pismo wszczynające postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym /art. 230 par. 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ podlegała opłacie w postaci wpisu stałego /art. 231 zd. drugie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Zgodnie z treścią par. 3 w zw. z par. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ wpis stały w rozpoznawanej sprawie wynosi 100 zł.
Wpis ten adwokat wnoszący skargę kasacyjną winien był uiścić zgodnie z treścią art. 219 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w terminie zakreślonym do wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie termin ten nie został dochowany.
Obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi było stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej i wydanie orzeczenia o jej odrzuceniu /art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ z braku uiszczenia wpisu stałego /art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie zarządzenie przewodniczącego wydziału o wezwaniu adwokata do uiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej jako pozbawione podstawy prawnej nie wywołuje skutków prawnych określonych w takim zarządzeniu.
Nie znajduje ono oparcia w przepisach art. 220 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani innych przepisach ustawy i jest sprzeczne z treścią art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarówno w doktrynie /por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 608/ jak i w orzecznictwie sądowym /por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2000 r. II CZ 57/00 - Biuletyn SN 2000 nr 10 poz. 14/ wyrażony jest zgodny pogląd, że błędne wezwanie adwokata lub radcy prawnego do uiszczenia opłaty sądowej wbrew unormowaniu art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie usuwa działania tego przepisu i nie niweczy przyjętego w nim skutku w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia.
W myśl art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany z urzędu na każdym etapie postępowania badać czy skarga kasacyjna jest dotknięta nieusuwalnymi wadami, a w razie ich stwierdzenia, orzeka o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Taki stan rzeczy miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i dlatego też na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 oraz w zw. z art. 220 i art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.