Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Jerzego T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Sąd pierwszej instancji ustalił, iż skarga została wniesiona po terminie, ponieważ nadana została w dniu 13 stycznia 2005 r. podczas gdy zaskarżona decyzja została skarżącemu prawidłowo doręczona 30 lipca 2004 r.
Na to postanowienie wpłynęła skarga kasacyjna, w której to pełnomocnik Jerzego T. zarzucił Sądowi pierwszej instancji:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 oraz 150 a w szczególności art. 150 par. 1a polegające na przyjęciu, że doręczenie zastępcze zostało dokonane w sposób skuteczny;
- 2. naruszenie przepisów o postępowaniu poprzez przyjęcie, że stroną postępowania i adresatem jest działalność gospodarcza prowadzona przez osobę fizyczną, nie zaś osoba fizyczna, co narusza art. 133 i 135 ustawy Ordynacja podatkowa, a jednocześnie stanowi poprzez związek z art. 11 Kodeksu cywilnego naruszenie prawa materialnego;
- 3. naruszenie przepisów postępowania - art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, zwanej dalej p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że pomimo nieprawidłowego doręczenia skarga podlega odrzuceniu, jako złożona po terminie.
Na tej podstawie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych skarżący podniósł, iż działalność gospodarczą jako "A. - Jerzy T." prowadził do dnia 15 grudnia 1997 r. O zakończeniu prowadzenia tej działalności przez wniesienie jej jako aport do sp. z o.o. powiadomił organy podatkowe. W tej sytuacji, jak podkreśla mógł z zaufaniem oczekiwać, iż wszelka korespondencja będzie do niego kierowana, z oznaczeniem go jako osoby fizycznej z imienia i nazwiska, nie zaś poprzez wskazanie na pierwszym miejscu firmy pod którą działalności nie prowadzi. Zdaniem skarżącego zaadresowanie przesyłki jako Kredyt Serwis jak również pozostawianie awizo z taka adnotacją narusza art. 133 i 135 Ordynacji podatkowej w związku z art. 11 Kodeksu cywilnego.
W dalszej części skarżący podkreśla, iż przesyłka nie została awizowana powtórnie, co stanowi naruszenie art. 150 par. 1a i decyduje o tym, iż decyzja jako nieprawidłowo doręczona jest nieprawomocna. Odnośnie naruszenia art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podnosi, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę nie badał prawidłowości doręczeń a za termin złożenia skargi przyjął termin określony przez urząd podatkowy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. Organ podatkowy odniósł się zarazem do każdego z zarzutów kasacyjnych określając je jako bezzasadne a redakcję samej skargi kasacyjnej jako budzącą wiele wątpliwości interpretacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Równocześnie art. 176 powołanej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania tzn. art. 149, 150, 150 par. 1a jak również art. 133 i 135 Ordynacji podatkowej są całkowicie chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymienionych przepisów w postępowaniu nie stosował, a co za tym idzie nie mógł ich z całą pewnością naruszyć. Skutecznie postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający na celu zakwestionowanie stanu faktycznego, przyjętego przy wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji musi zostać oparty na wskazaniu naruszenia konkretnego przepisu p.p.s.a.
W rezultacie, wobec braku skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego w aspekcie prawidłowości doręczenia decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był przyjąć ocenę Sądu pierwszej instancji, który to stwierdził, iż decyzja w rozpatrywanej sprawie została skarżącemu doręczona w sposób prawidłowy.
Konsekwencją powyższych ustaleń jest brak możliwości uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle wcześniejszych rozważań i przyjęcia, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona 30 lipca 2004 r., złożenie skargi 13 stycznia 2005 r. bezsprzecznie wyklucza możliwość naruszenia przez Sąd pierwszej instancji powołanego artykułu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.