Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., I SA/Po 786/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 3 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2010 r.
W skardze kasacyjnej od ww. wyroku wniesiono m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 7 listopada 2011 r., utrzymanej w mocy ww. decyzją organu odwoławczego. W motywach wniosku strona podniosła, że wykonanie ww. decyzji osłabi wiarygodność skarżącego w kontaktach handlowych, w tym z podmiotami finansującymi; będzie w związku z tym stanowić przeszkodę w zawieraniu dalszych umów kredytowych czy leasingowych, a może też doprowadzić do rozwiązania już zawartych. W rezultacie istotnie wpłynie powyższe na płynność finansową prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa, wziąwszy zwłaszcza pod uwagę wysokość zobowiązania będącego przedmiotem decyzji (ponad 430.000 zł). Może to doprowadzić do upadłości przedsiębiorstwa, co z kolei spowoduje utratę źródła utrzymania skarżącego, a także utratę pracy przez osoby zatrudnianie przez stronę.
Ustosunkowując się do ww. wniosku w odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ poprzestał na wskazaniu swojego postanowienia z dnia 24 sierpnia 2012 r., w którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji oraz postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 19 września 2012 r., którym wstrzymano wykonanie decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd odwoławczy zwraca uwagę na tę okoliczność, że ww. postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uznając okoliczności przytoczone przez stronę skarżącą za uprawdopodobnione i zasadne (k. 49 i n.). Postanowienie to upadło z momentem wydania wyroku przez tenże Sąd (art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że okoliczności uzasadniające obecny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji są co do istoty zbieżne ze wskazanymi we wniosku analizowanym w ww. postanowieniu Sądu wojewódzkiego. Argumentacja strony w tym zakresie stanowi rozwinięcie tej, wywiedzionej we wniosku skierowanym do Sądu pierwszej instancji (por. k. 24-25 i 115) i sprowadza się do tezy, że ze względu na wysokość wymaganej kwoty (ponad 430.000 zł) prawdopodobne jest zakończenie działalności gospodarczej i wobec tego pozbawienie źródła utrzymania skarżącego i zatrudnionych przez niego osób na skutek egzekucji zobowiązania określonego w decyzji.
Z akt sprawy nie wynika z kolei jakakolwiek zmiana okoliczności w sytuacji skarżącego w powyższym zakresie. Nie wskazuje na nią również organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wobec tego nie ma podstaw, aby od oceny wyrażonej w ww. orzeczeniu Sądu wojewódzkiego odstąpił na etapie postępowania kasacyjnego Sąd drugiej instancji (art. 61 § 4 in fine ww. ustawy).
Nawiasem mówiąc zaś, w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że okoliczności takie, jak wskazane w przedmiotowym wniosku – tj. likwidacja działalności gospodarczej (post. NSA z dnia 18 września 2008 r., II FSK 1530/08, CBOSA), a w związku z tym utrata źródła utrzymania (post. NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FZ 51/10, CBOSA), czy redukcja zatrudnienia (post. NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13, CBOSA) – mogą uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ww. ustawy.