Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 204/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 13 grudnia 2018 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Od powyższego orzeczenia Skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika złożyła skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej nie uzasadnił przedmiotowego wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstępnie trzeba zauważyć, że instytucja wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie natomiast do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten na zasadzie art. 193 p.p.s.a., znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z powyższego wynika, że udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w okolicznościach przedstawionych przez wnioskodawcę i zobrazowanych za pomocą dowodów, znajdującymi się w aktach sprawy (postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12, z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14, z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt I GZ 358/19).
Tak więc pozostawiona sądowi administracyjnemu możliwość uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu determinowana jest oceną konkretnych okoliczności, jakie występują po stronie wnioskodawcy, a które zostały przez niego wyartykułowane i należycie udokumentowane, a także od tego, czy okoliczności te (potwierdzone dowodami) mieścić się będą w granicach zaznaczonych powyżej przesłanek, w postaci "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" jako następstw wykonania aktu.
W przedmiotowej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do stwierdzenia "wnoszę o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu zakończenia niniejszego postępowania". Tak sformułowany wniosek nie został poparty jakąkolwiek argumentacją nawiązującą do ustawowych przesłanek (powyżej wskazanych) wstrzymania wykonania aktu lub czynności.
Zatem skoro skarżąca w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazała, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Z przedstawionych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.