Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 636/14

Uzasadnienie

1. I. Stan faktyczny i przebieg sprawy
2. 1. Wyrokiem z 14 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi A. i G.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 11 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję.
3. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi był następujący:
4. 2.1. Małżonkowie G. i A.H. (dalej powoływani jako: "Skarżący"), na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 177, poz. 1468, ze zm.; dalej powoływana jako: "ustawa o zwrocie"), wnieśli o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. Do wniosku dołączyli m.in. faktury VAT wystawione przez hurtownię budowlaną prowadzoną przez G.H. (dalej powoływany jako: "Podatnik") - "T." G.H. W toku postępowania ustalono, że G.H. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej faktury te wykazał w deklaracjach VAT-7 po stronie sprzedaży i odprowadził należny podatek VAT. Organ I instancji uznał, że nie nastąpiło przeniesienie prawa dysponowania towarami jak właściciel, gdyż towary wymienione w fakturach zostały przekazane na cele osobiste podatnika (na budowę domu). W ocenie organu Podatnik dysponował władztwem ekonomicznym nad tymi towarami już z chwilą ich nabycia. Nabył je bowiem jako podatnik VAT do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto, zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.; dalej powoływana jako: "k.c."), realizacja czynności sprzedaży może nastąpić między dwoma różnymi podmiotami, to jest pomiędzy sprzedawcą i nabywcą. Równocześnie dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu VAT, występuje wtedy, gdy istnieją co najmniej dwie strony, między którymi może dojść do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Organ podatkowy I instancji wskazał również, że w oparciu o art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej powoływana jako "ustawa o VAT"), ustawodawca zrównał z czynnościami odpłatnymi przekazanie towarów na cele osobiste podatnika. W konsekwencji, w ocenie organu podatkowego I instancji, Podatnik nieprawidłowo dokumentował te czynności fakturami VAT, wystawionymi w trybie art. 106 ust. 1 i 4 ustawy o VAT. W celu udokumentowania tych czynności Podatnik, na podstawie art. 106 ust. 7 ustawy o VAT, był zobowiązany wystawić faktury wewnętrzne. Z tego powodu Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 11 kwietnia 2013 r. określił G.H. i A.H. kwoty zwrotu jedynie części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w wysokości 8.824 zł.
5. 2.2. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucili jej wydanie z naruszeniem:
6. 1) przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 2, art. 106 ust. 1, 4 i 7 ustawy o VAT i uznanie, że materiały budowlane wykazane na kwestionowanych przez organ fakturach VAT zostały przekazane na cele osobiste, podczas gdy w rzeczywistości zostały one sprzedane;
7. 2) przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 106 ust. 7 ustawy o VAT i przyjęcie, że faktyczna sprzedaż materiałów budowlanych dokumentowana kwestionowanymi przez organ fakturami była czynnością ich przekazania na potrzeby osobiste.
8. 2.3. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie, osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, w związku z budową lub remontem budynku lub lokalu mieszkalnego. Przepisy ustawy wymagają udokumentowania poniesionych wydatków fakturą VAT, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Organ wywodził, że osoba fizyczna decydująca się na prowadzenie działalności gospodarczej tworzy przedsiębiorstwo, które postrzegane jest nie tylko w aspekcie organizacyjnym, ale również majątkowym. Poza majątkiem firmowym wchodzącym w skład przedsiębiorstwa, przedsiębiorca będący osobą fizyczną dysponuje także majątkiem osobistym (prywatnym), tzn. majątkiem wykorzystywanym dla innych celów, aniżeli prowadzenia działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa, w tym również dla zaspokajania swoich życiowych, rodzinnych, osobistych (prywatnych) potrzeb. Jeśli zatem osoba fizyczna jest przedsiębiorcą, dysponuje dwiema masami majątkowymi, których jest właścicielem jednocześnie - majątkiem przedsiębiorstwa oraz majątkiem osobistym. Jako właściciel obu tych majątków przedsiębiorca ma prawo decydować o tym, co wchodzi w ich skład i które z jego własnych składników majątkowych mają służyć prowadzeniu działalności gospodarczej, a które są wykorzystywane w życiu osobistym. Przedsiębiorca może więc zadecydować zarówno o tym, który składnik jego majątku osobistego wprowadzi do majątku przedsiębiorstwa, jak i podjąć decyzję odwrotną. W takim wypadku jednak nie dochodzi do zbycia towaru, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Dostawa towarów obejmuje bowiem wszelkie zbycie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do dysponowania tym majątkiem tak, jakby była jego właścicielem. Dlatego musi istnieć drugi podmiot, który miałby przejąć prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W ocenie organu władztwem ekonomicznym nad towarami wskazanymi na spornych fakturach podatnik faktycznie dysponował z chwilą ich nabycia jako podatnik VAT do celów prowadzonej działalności. W tej sytuacji miało miejsce przekazanie towarów na cele osobiste (na budowę domu mieszkalnego). Podatnik wykorzystał więc towary stanowiące elementy jego majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą do swoich celów prywatnych. "Przeniesienie" składnika majątku z przedsiębiorstwa do majątku osobistego przedsiębiorcy nie może być potraktowane jako zbycie w rozumieniu przepisów podatkowych. Wycofywany z działalności gospodarczej składnik majątkowy stanowi nadal własność tej samej osoby fizycznej, dopóki nie zostanie po wycofaniu przez nią zbyty na rzecz innej osoby. Organ wskazał także, że w tej sprawie brak jest również elementu odpłatności. W istocie bowiem strona przekazała środki samemu sobie.
9. 2.4. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący podtrzymali zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo wskazali, że jedynym powodem ograniczenia kwoty zwrotu jest fakt wykonywania przez Podatnika pozarolniczej działalności w formie jednoosobowej. Gdyby działalność była prowadzona w formie spółki cywilnej z 99,99% udziałem Podatnika, w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej ze 100% udziałem Podatnika, wtedy nie byłoby ograniczenia kwoty zwrotu. Nawet wtedy, gdy nabywcą byłaby żona Podatnika - także nie byłoby ograniczenia kwoty zwrotu. Zdaniem Skarżących pogląd organów podatkowych stanowi ewidentną dyskryminację.
10. 3. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, że stanowisko organu pozostaje w sprzeczności z brzmieniem art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa. Przepis ten nie nakazuje "odpowiedniego stosowania" przepisów o dostawie do nieodpłatnego przekazania, ale wprost włącza nieodpłatne przekazanie w zakres pojęcia dostawy. WSA uznał, że organy błędnie przyjęły, iż fakt przekazania towaru pomiędzy tą samą osobą ma w sprawie decydujące znaczenie. Sąd stwierdził, że na podstawie ustawy o zwrocie, zwrot przysługuje każdej osobie, która spełni warunki przewidziane w ustawie.

W ocenie Sądu I instancji organy w toku postępowania ograniczyły się do stwierdzenia, że materiały budowlane pozostają cały czas w majątku G. H., ponieważ zarówno majątek przedsiębiorstwa, jak i majątek prywatny stanowią jego własność. Nie ustosunkowały się natomiast w żaden sposób do uprawnień A. H. Jak wynika z akt sprawy obydwoje małżonkowie wnosili o zwrot wydatków. Do obydwojga małżonków były kierowane decyzje organów skarbowych. Z decyzji jednak nie wynika, czy organy uznały, że A. H. nie nabyła spornych materiałów, czy też, iż jej majątek jest tożsamy z majątkiem G. H. WSA zaznaczył, że w przypadku badania stosunków własnościowych – w tym dotyczących nabywania poszczególnych składników majątku przez osoby pozostające w związku małżeńskim nie można pomijać wyjaśnienia kwestii małżeńskiego ustroju majątkowego, regulowanego przepisami Tytułu I Działu III ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788, ze m.; dalej powoływana jako: "k.r.o.").

WSA we Wrocławiu podkreślił, że w wypadku nabycia materiałów budowlanych na potrzeby majątku wspólnego, a więc w ramach współwłasności niepodzielnej, tytuł do zwrotu wydatków uzyskuje każdy z małżonków odrębnie, pomimo, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o zwrocie przysługuje im jeden, wspólny limit. "Wprawdzie z art. 5 ust. 2 i art. 4 ust. 3 ustawy o zwrocie wynika, że kwota zwrotu dotyczy łącznie obojga małżonków, a wniosek można złożyć wspólnie, jednak nie zmienia to oceny, iż oboje wnioskodawcy stają się z chwilą złożenia wniosku stronami postępowania." (wyrok WSA w Łodzi z 18.12.2007 r., sygn. akt I SA/Łd 780/07 LEX nr 510908).

W ocenie Sądu I instancji, w sprawie istotne było zbadanie majątkowego ustroju małżonków H., a w szczególności ustalenie, czy sporne materiały zostały wykorzystane w ramach majątku wspólnego, czy też na potrzeby odrębnego majątku G. H.. Wyjaśnienie tej kwestii ma też kluczowe znaczenie dla oceny, czy istotnie – jak to przyjmują organy – w tej sprawie nie doszło do zmiany właściciela towarów. W decyzji obu instancji brak w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Brak też ustalenia, czy A. H. nabyła materiały budowlane i czy wobec tego przysługuje jej zwrot wydatków.

Konsekwencją braku ustaleń, co do stosunków majątkowych między małżonkami jest niedostateczne wyjaśnienie kwestii nieodpłatnego nabycia. WSA we Wrocławiu wskazał, że prawo dopuszcza rozliczenia finansowe (np. w postaci zwrotu nakładów) pomiędzy odrębnymi masami majątkowymi małżonków. Strony, w toku całego postępowania, konsekwentnie podnoszą, że doszło do zapłaty za towary przekazane z przedsiębiorstwa Skarżącego, organy zaś twierdzeń tych nie zbadały, a priori przyjmując, że do odpłatności dojść nie mogło. WSA we Wrocławiu podkreślił, że przystępując do ponownego rozpatrzenia wniosku małżonków organy podatkowe winny uzupełnić postępowanie dowodowe i na podstawie kompletnych ustaleń dokonać oceny prawa obojga wnioskodawców do zwrotu poniesionych wydatków.

W konsekwencji poczynionych ustaleń WSA we Wrocławiu – stwierdzając naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – orzekł, że organy wydały decyzje niezgodne z prawem, a w konsekwencji zaistniały przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej powoływana jako: "p.p.s.a.").

1. 4. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył wyrok WSA we Wrocławiu w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji, jak również o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
2. 4.1. Organ zarzucił wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem:

1. 1. przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. - art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, błędne przedstawienie stanu sprawy, pominięcie stanowiska i argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej we W. w zakresie przekazania przez stronę przeciwną towarów na cele osobiste oraz obowiązku posiadania prawidłowo wystawionej faktury w celu ubiegania się o zwrot w myśl ustawy o zwrocie – w wyniku czego skarga została uwzględniona,
3. - art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie stanu sprawy i błędne przedstawienie stanu sprawy polegające na wskazaniu, że organ podatkowy nie wyjaśnił okoliczności faktycznych sprawy w zakresie małżeńskich stosunków majątkowych Skarżących, podczas gdy stan faktyczny sprawy został rzetelnie wyjaśniony,
4. - art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie i błędne przedstawienie stanu sprawy polegające na wskazaniu, iż organ podatkowy nie wyjaśnił okoliczności faktycznych sprawy w zakresie małżeńskich stosunków majątkowych Skarżących, czego skutkiem jest wadliwe pouczenie co do dalszego postępowania bowiem okoliczności te nie mają znaczenia dla sprawy,
5. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu drugiej instancji, podczas gdy uchylona decyzja była prawidłowa i należało skargę oddalić.

Organ podkreślił, że istotność wyżej wskazanych naruszeń i wpływu na wynik sprawy upatruje w braku oceny najistotniejszych w sprawie faktów, który miał bezpośredni wpływ na zastosowanie określonej normy prawa oraz w konsekwencji związania organu oraz sądu zawartym w wyroku stanowiskiem. W ocenie organu sąd administracyjny badając legalność działania organu na podstawie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ, nie ma prawa pomijać ustaleń tego organu.

1. 2. przepisów prawa materialnego, poprzez:
2. - błędne zastosowanie art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, który reguluje zasady wystawiania faktur, podczas gdy przekazanie towarów na cele osobiste nie było podstawą do wystawienia faktury, zatem przepis ten nie miał zastosowania w sprawie,
3. - niezastosowanie art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 2 pkt 3 ustawy o zwrocie, z których wynika obowiązek posiadania faktury do skutecznego skorzystania z prawa do zwrotu, podczas gdy przepisy te powinny mieć zastosowanie i wobec stwierdzenia, że Podatnik nie posiada prawidłowo wystawionej faktury skarga powinna być oddalona.
4. 4.2. Skarżący nie złożyli odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 5. Skarga kasacyjna organu podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
2. 5.1. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Skarżący wystąpili o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, załączając do wniosku faktury VAT dokumentujące dokonane transakcje. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że materiały budowlane nabyte na potrzeby budowy domu jednorodzinnego zostały zakupione w hurtowni budowlanej "T.", którą prowadzi G. H. W ocenie organu podatkowego, powyższa transakcja stanowi przekazanie towarów na potrzeby osobiste Podatnika. W konsekwencji, transakcja ta nie może być uznana za dostawę towarów i tym samym nie zostały spełnione ustalone przesłanki do dokonania zwrotu wydatków poniesionych na cele budowlane. Organ uznał, że przekazanie towaru na cele osobiste Podatnika nie uprawniało go do wystawienia faktury VAT, a posiadanie faktury jest jedną z obligatoryjnych przesłanek dokonania zwrotu nakładów poniesionych na cele budowlane określonych w ustawie o zwrocie.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione przez organ podatkowy w skardze kasacyjnej dotyczą błędnego zastosowania art. 106 ustawy o VAT i niezastosowania art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 2 pkt 3 ustawy o zwrocie, co zdaniem organu wynikać ma z naruszeń przepisów postępowania polegających na nierozpoznaniu istoty sprawy, niewyjaśnieniu i błędnym przedstawieniu stanu sprawy. Organ uznaje, że Sąd I Instancji nieprawidłowo nakazał organowi badanie stosunków majątkowych Skarżących, gdyż okoliczności faktyczne sprawy zostały przez organ w wystarczającym stopniu wyjaśnione.

5.2. Należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie, osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z określonymi w tym przepisie nakładami poniesionymi na cele mieszkaniowe (m.in. budową, nadbudową lub rozbudową oraz remontem budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego). Dokumentem stanowiącym podstawę do obliczenia kwoty zwrotu części poniesionych wydatków jest faktura wystawiona dla osoby fizycznej (art. 3 ust. 4 ustawy o zwrocie). Pod pojęciem faktury ustawa nakazuje rozumieć fakturę VAT w rozumieniu przepisów o VAT dokumentującą zakupy, o których mowa w art. 3 ust.

1. Ustawa o zwrocie przewiduje, że jeżeli osoba fizyczna pozostaje w związku małżeńskim, wniosek taki może być złożony wspólnie z małżonkiem lub odrębnie przez każdego z małżonków (art. 5 ust. 1 ustawy o zwrocie).

5.3. Biorąc powyższe przepisy pod uwagę, należy uznać, że nie są trafne twierdzenia Sądu I instancji, z których można wywodzić, że Sąd zrównał pojęcie dostawy występujące w art. 7 ustawy o VAT z zakupem towarów, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie. Co prawda, prawidłowe jest twierdzenie Sądu I instancji, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przekazanie towarów na cele osobiste podatnika mieści się w ogólnym pojęciu dostawy towarów. Należy jednak podkreślić, że pojęcie dostawy towarów na potrzeby ustawy o VAT jest pojęciem szerszym niż pojęcie "zakupu" towarów użyte w ustawie o zwrocie. Tym samym nie wszystkie transakcje, które stanowią transakcje opodatkowane dla potrzeb podatku VAT (dostawę towarów) dają możliwości dochodzenia zwrotu wydatków poniesionych na cele budowlane w trybie ustawy o zwrocie. W celu uzyskania zwrotu w trybie ustawy szczególnej konieczne jest, by transakcja wykazana na fakturze dokumentowała wydatki poniesione na zakup materiałów budowlanych przez osoby fizyczne.

5.4. Powyższe błędne twierdzenie Sądu I instancji nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż podstawą jej rozstrzygnięcia było naruszenie przepisów o postępowaniu (art. 122 O.p.) w zakresie braku wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy.

W powyższym zakresie trafnie WSA we Wrocławiu przyjął, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie zbadały uprawnień żony Podatnika i nie wyjaśniły, czy w sprawie istniały odrębne majątki małżonków H., między którymi mogło nastąpić przeniesienie własności. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w niniejszej sprawie istotne było zbadanie ustroju majątkowego małżonków H., co ma "kluczowe znaczenie dla oceny, czy istotnie – jak to przyjmują organy – w tej sprawie nie doszło do zmiany właściciela towarów" (s. 8 wyroku). Sąd I instancji wskazał, że w tym zakresie brak jest w decyzjach organów obu instancji jakichkolwiek ustaleń. W skardze kasacyjnej organy nie kwestionują braku tych ustaleń w postępowaniu dowodowym, a jedynie brak ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Tymczasem jest to kwestia podstawowa dla oceny, jak wskazał Sąd I instancji, czy w sprawie doszło do "zakupu" materiałów budowlanych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie. Jeżeli bowiem istniałyby w sprawie dwa odrębne podmiotowo majątki, to możliwe byłoby dokonanie transakcji zakupu uprawniającej do zwrotu wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym.

Organy podatkowe winny więc wyjaśnić, czy w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy istniały odrębne majątki małżonków H., w zakresie których możliwe były przesunięcia własnościowe i finansowe odzwierciedlone fakturą VAT. W szczególności w sytuacji stwierdzenia, że G. H. prowadził działalność gospodarczą w ramach majątku odrębnego, a nabycie spornych materiałów budowlanych nastąpiło do majątku wspólnego małżonków H., nabycie takie może stanowić nabycie towarów w rozumieniu ustawy o zwrocie (istniałyby bowiem dwa odrębne podmiotowo majątki, pomiędzy którymi mogłoby dojść do przesunięć własnościowych i finansowych).

Tym samym trafnie Sąd I instancji wskazał, że organ podatkowy powinien szczegółowo wyjaśnić kwestię istnienia lub nie odrębności majątkowej małżonków H. oraz zbadać, czy nabycie materiałów budowlanych wskazanych na fakturze wiązało się z przesunięciem majątkowym towarów pomiędzy odrębnymi podmiotowo majątkami. Brak takich ustaleń w dotychczasowym postępowaniu uniemożliwia bowiem rozstrzygnięcie kluczowej dla sprawy kwestii jaką jest kwalifikacja dokonanej w sprawie transakcji dla celów ustawy o zwrocie.

Należy podkreślić, że ocena organów podatkowych nie powinna ograniczać się do zbadania jedynie, czy A. H. mogła nabyć kwestionowane towary do majątku odrębnego. Jak trafnie wskazał organ podatkowy w skardze kasacyjnej, w takiej sytuacji nie mogłaby ona skutecznie żądać realizacji prawa do odliczenia, bowiem nie dysponowałaby fakturą, z której wynikałoby takie prawo. W sytuacji nabycia towarów do majątku odrębnego A. H., dla skutecznego wykonania prawa do odliczenia, p. A. H. musiałaby figurować na fakturze jako nabywca, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Należy jednak podkreślić, że Sąd I instancji nie ograniczył wskazań dla organów do badania jedynie kwestii, czy A. H. nabyła materiały budowlane do majątku odrębnego, ale nakazał ustalenie stosunków majątkowych podatników w celu "oceny prawa obojga wnioskodawców do zwrotu poniesionych wydatków". Wskazał również, że w decyzji brak jest ustaleń, czy w sprawie doszło do zmiany właściciela towarów. Ustaleń takich można dokonać jedynie po zbadaniu stosunków majątkowych małżonków. Ustalenia te dają także możliwość oceny, czy zakwestionowane w sprawie faktury stanowią dokument uprawniający do obliczenia kwoty zwrotu wydatków.

1. 5.5. Niezasadne są zatem zarzuty organu dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania (art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p.). W konsekwencji, Sąd I instancji nie naruszył także przepisów art. 106 ust. 1 ustawy o VAT przez jego błędne zastosowanie ani wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o zwrocie przez ich niezastosowanie. Sąd nakazał bowiem organowi odpowiednie uzupełnienie materiału dowodowego, w świetle którego możliwa będzie dopiero ocena prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego.

1. 5.6. Wobec powyższych ustaleń, uznając, że zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
2. 6. W niniejszej sprawie wniosek Skarżących o zwrot kosztów postępowania sądowego został wniesiony pismem z dnia 20 maja 2015 r. doręczonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 22 maja 2015 r., a więc po zamknięciu rozprawy. Stosownie do art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W związku z tym, nie było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz Skarżących.