Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Małgorzaty J. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 2 czerwca 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 28 lutego 2003 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 1999 r. w kwocie 2.158 zł.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w wyniku analizy dokumentacji podatkowej organy podatkowe stwierdziły, iż podatniczka w okresie od sierpnia do grudnia 1999 r. zaniżyła wysokość obrotu z działalności gospodarczej o kwotę 11.011,20 zł oraz wykazała sprzedaż towarów, na które nie posiadała dowodów zakupu i które nie zostały ujęte w remanencie początkowym 1999 r. Ustaliły też, że zrealizowana marża w okresie od stycznia do końca lipca 1999 r. była dwukrotnie wyższa od zrealizowanej w pozostałych miesiącach tego roku. Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50 ze zm./ - dalej: "ustawa VAT" oraz art. 122, art. 187, art. 193 i art. 210 par. 4 ustawy - Ordynacja podatkowa /Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926 ze zm./, Sąd uznał je za bezpodstawne. Na podstawie akt sprawy wskazał również, że wbrew wywodom skargi, ustalenia faktyczne i ich ocena dokonywane były na każdym etapie postępowania z udziałem podatniczki.
Sąd dokonał analizy mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o VAT oraz Ordynacji podatkowej i przyjął, że stwierdzony brak udokumentowania niektórych operacji gospodarczych oraz nieuzasadniona rozbieżność pomiędzy wysokością marż wynikającą z dowodów źródłowych, ewidencji podatkowych oraz z porównania cen zakupu netto i sprzedaży netto wybranych artykułów, świadczyły o niezgodnym ze stanem rzeczywistym prowadzeniu ewidencji dla celów podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu, dokonane z udziałem skarżącej ustalenia pozwalały na uznanie ewidencji sprzedaży za nierzetelną na podstawie art. 193 par. 4 i par. 6 Ordynacji podatkowej i dokonanie wyliczenia obrotu w drodze oszacowania według metody porównawczej wewnętrznej przy zastosowaniu wskaźnika zysku brutto z okresu prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej w formie ryczałtu ewidencjonowanego.
W skardze kasacyjnej sporządzonej przez doradcę podatkowego Małgorzata J. wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości zarzucając naruszenie art. 193 par. 4 i par. 6 Ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię i uznanie ewidencji podatkowej za nierzetelną oraz sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie odmiennej oceny stanu faktycznego i prawnego niż we wcześniejszym wyroku tego Sądu wydanym w sprawie I SA/Wr 1703/02 uchylającym decyzję organu podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. z powodu konieczności uzupełnienia materiału dowodowego.
W lakonicznym uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że ocena przyjęta w zaskarżonym wyroku jest nietrafna, co wynikać ma z powołanego wyroku wydanego w sprawie podatku dochodowego za 1999 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu Kasacyjnego podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznawania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/, przy czym skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie /art. 176 p.p.s.a./.
Wniesiona w imieniu Małgorzaty J. skarga kasacyjna powołuje ogólnie podstawę kasacyjną w postaci naruszenia prawa materialnego, wskazując przy tym na błędną wykładnię art. 193 par. 4 i par. 6 Ordynacji podatkowej oraz "sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego".
Odnosząc się do pierwszego zarzutu należy zwrócić uwagę, że art. 193 par. 4 i par. 6 Ordynacji podatkowej mają charakter przepisów procesowych. Dotyczą bowiem obalenia domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym danych zawartych w księdze podatkowej, co wymaga zachowania trybu określonego w tych przepisach. Tryb ten obejmuje poszczególne czynności z zakresu postępowania podatkowego, których dochować musi organ podatkowy przeprowadzając dowód wykazujący nierzetelność lub wadliwość księgi podatkowej. Są to więc przepisy procesowe stosowane przez organy administracji podatkowej, a nie przez sądy administracyjne. Skoro Sąd nie był adresatem norm wynikających z art. 193 Ordynacji podatkowej, to nie mógł przepisu tego naruszyć. Podważenie ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku mogłoby mieć miejsce jedynie w razie podniesienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowego, a ich brak oznacza, że Sąd Kasacyjny, związany granicami skargi, musi oprzeć się na stanie faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji.
Nie jest wystarczające do podważenia ustaleń faktycznych podniesienie zarzutu "sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego" bez jego powiązania z konkretnymi przepisami prawa procesowego zastosowanymi przez Sąd I instancji. Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że w niniejszej sprawie Sąd Kasacyjny nie miał podstaw do kwestionowania ustalenia przyjętego w zaskarżonym wyroku, że prowadzona przez skarżącą ewidencja sprzedaży dla celów podatku od towarów i usług była nierzetelna.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.