Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 maja 2005 r., I FSK 253/05 odrzucił skargę kasacyjną Piotra T. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2005 r., I FZ 23/05. Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd podniósł, że od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługują żadne środki zaskarżenia. Tym samym, w ocenie NSA skargę kasacyjną strony skarżącej należało uznać z niedopuszczalną.
Od powyższego postanowienia Piotr T. wniósł pismo do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatytułowane "skarga kasacyjna II", w którym stwierdził, że zaskarżone postanowienie z dnia 16 maja 2005 r. obraża art. 18 par. 1 pkt 1 Kpa i z mocy samego prawa nie może być ważne. Jako uzasadnienie przywołano treść uprzednio wniesionej skargi kasacyjnej z dnia 29 marca 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuję:
Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r. sądownictwo administracyjne jest dwuinstancyjne. W I instancji rozpoznają sprawy wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast środki odwoławcze, tj. skargę kasacyjną i zażalenia rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny. Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne, ponieważ nie przysługują od nich środki odwoławcze /por. art. 168 par. 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Również przepis art. 194 par. 1 ww. ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178, w związku z art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ postanowił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną odrzucić.