Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 1123/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę Przedsiębiorstwa Budowlanego "J." sp. z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z.z 8 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r.
2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że wnioskiem z 29 marca 2010 r. podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika zwróciła się do Urzędu Kontroli Skarbowej w Z.o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 31 maja 2001 r., nr [...] określającą jej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. Jako przesłankę wznowienia podała wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.
Strona wskazała, że w 2000 r. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży materiałów budowlanych oraz świadczeniu usług budowlano - montażowych opodatkowanych stawką 22% i 7%. Właściwy Urząd Skarbowy i Izba Skarbowa w Z. prowadziły postępowania kontrolne dotyczące zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. określając je ostatecznie na kwotę 110.888,00 zł. Podstawą wydanego przez nie rozstrzygnięcia była między innymi okoliczność, że faktura korygująca nr 80/K/99 nie została wystawiona w miesiącu rozliczenia pierwotnej faktury nr 80/99, tj. w grudniu 1999 r. lecz w terminie późniejszym, tj. w styczniu 2000 r. Decyzją z 8 czerwca 2009 r., sygn. [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skoro na rozliczenie podatku VAT za grudzień 1999 r. mogą mieć wpływ zjawiska faktycznie i prawnie zaistniałe tylko w tym okresie rozliczeniowym, ujęcie faktury na kwotą 219.453,00 zł oraz podatku VAT 48.279,66 zł w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r., spowodowało zaniżenie za ten miesiąc wartości sprzedaży o kwotę 219.453,00 zł oraz podatku należnego o kwotę 48.280,00 zł. Według strony, skoro postępowanie w sprawie zaniżenia zobowiązania podatkowego zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji 8 czerwca 2009 r., to wówczas dowiedziała się ona o niemożności dokonania korekty w grudniu 1999 r. (która prawidłowo winna być dokonana w styczniu 2000 r.).
Do wniosku strona załączyła obie decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej z 31 maja 2001 r., nr [...] oraz Dyrektora Izby Skarbowej z 8 czerwca 2009 r. Strona uznała, że decyzja z 31 maja 2001 r., nr [...] w sposób nieprawidłowy ustaliła nadpłatę podatku VAT za styczeń 2000 r. i kwota ta powinna wynosić 59.693,00 zł, a nie 11.413,00 zł, jak ustalił Urząd Kontroli Skarbowej. Z tych względów wydana w sprawie decyzja organu kontrolnego, w ocenie strony, nie uwzględniła wszystkich okoliczności faktycznych, które mają wpływ na wysokość zobowiązania (nadpłaty) w podatku od towarów i usług.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z 19 lipca 2010 r. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Inspektora Kontroli Skarbowej z 31 maja 2001 r., nr [...] stwierdzając, że nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej: "O.p."). W następstwie wniesionego odwołania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z 8 września 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 19 lipca 2010 r. W uzasadnieniu wskazano jednak, że odwołanie strony potraktowane zostało jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, z uwagi na wejście w życie ustawy z 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 127, poz. 858). Organ podkreślił, że Inspektor Kontroli Skarbowej w związku z dokonanymi ustaleniami kontrolnymi, decyzją z 31 maja 2001 r., nr [...] określił spółce zobowiązanie w VAT za styczeń 2000 r. w kwocie 6.242 zł od której strona nie wniosła odwołania.
Wskazał też, że 31 maja 2001 r. Inspektor Kontroli Skarbowej w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wydał decyzję [...], którą określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku VAT za grudzień 1999 r. w kwocie 122.324 zł oraz wysokość zaległości podatkowej powstałej z tytułu podatku VAT za grudzień 1999 r. w kwocie 59.718 zł. W konsekwencji zaskarżenia decyzji z 31 maja 2001 r., nr [...] ostateczne rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 8 czerwca 2009 r.
W uzasadnieniu organ zaznaczył również, że strona na żadnym etapie postępowania nie wskazała nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi wydającemu przedmiotową decyzję. Organ kontroli skarbowej wydał pierwotne decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku VAT za styczeń 2000 r. oraz grudzień 1999 r. w oparciu o dowody i okoliczności przedłożone przez stronę, które wynikały z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (faktury zakupu, sprzedaży, ewidencje prowadzone dla potrzeb podatku, zapisy w ewidencji księgowej, czynności sprawdzające, przesłuchanie świadków, itp.). Wystawienie faktury VAT korekty nr 80/K/99 z 31 grudnia 1999 r. do faktury VAT nr 80/99 z 31 grudnia 1999 r., którą spółka zmniejszyła sprzedaż (obrót) za grudzień 1999 r. o kwotę 219.453,00 zł i VAT o kwotę 48.280,00 zł, nie było w ocenie organu okolicznością nową nieznaną mu w chwili wydawania decyzji, bowiem w tej sprawie strona toczyła spór przez wiele lat i dotyczył on okresu rozliczeniowego za grudzień 1999 r. Podobnie było też z ustaleniami w decyzji z 31 maja 2001 r., nr [...] określającej zobowiązanie za styczeń 2000 r., których organ kontroli skarbowej dokonał w oparciu o dowody i okoliczności przedłożone przez stronę w czasie prowadzenia postępowania, które wynikały z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Podsumowując, organ stwierdził, że przesłanki do wznowienia postępowania nie zaistniały, albowiem za taką trudno jest uznać decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 8 czerwca 2009 r, która nie jest nowym dowodem w sprawie, ale rozstrzygnięciem dotyczącym rozliczenia podatku VAT za grudzień 1999 r. W rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 O.p., rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji nie jest, ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania.
3. W skardze, strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 O.p. polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wyjścia na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi.
W motywach uzasadnienia strona kwestionowała w szczególności twierdzenie organu, o nie wskazaniu przez nią na żadnym etapie postępowania nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji nr [...] i nie były znane organowi wydającemu decyzję. W jej ocenie, organ w prowadzonym wobec niej postępowaniu kontrolnym w zakresie prawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r., zakończonym wydaniem 31 maja 2001 r. decyzji nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe za styczeń 2000 r. nie miał wiedzy odnośnie faktycznie wystawionej w styczniu 2000 r. faktury VAT korekty nr 80/K/99 opatrzonej datą 31 grudnia 1999 r. do faktury VAT nr 80/99 z 31 grudnia 1999 r. Jej zdaniem, przedmiotowa faktura VAT korekta była znana organowi, ale w postępowaniu zakończonym ostatecznie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z 8 czerwca 2009 r. uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 28 września 2004 r., określającą stronie zobowiązanie w podatku VAT za grudzień 1999 r.
- 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
- 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w chwili wydawania decyzji [...] z 31 maja 2001 r. Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej był w posiadaniu faktury VAT korekty nr 80/K/99. Tym samym, dokument ten i zawarte w jego treści informacje nie mogły być oceniane jako nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który decyzję wydał. Jeśli zatem, organ kontroli skarbowej dysponował fakturą korektą nr 80/K/99 - to znał treść tego dowodu i wyłącznie jego rzeczą było prawidłowe ustalenie faktów i wyciągnięcie wniosków istotnych z punktu widzenia decyzji podatkowej. Skoro organ wiedział o istnieniu przedmiotowej faktury, to zdaniem Sądu nie można przyjąć, ani że fakt ten został ujawniony dopiero kilka lat później po uzyskaniu informacji od skarżącej, ani że okoliczności wynikające z jego treści są nową okolicznością faktyczną. Istotny jest bowiem moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez organ. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów.
Sąd podkreślił, że znamion przesłanki do wznowienia postępowania nie wypełnia decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z 8 czerwca 2009 r., która w istocie nie jest nowym dowodem w sprawie, ale rozstrzygnięciem dotyczącym rozliczenia podatku VAT za grudzień 1999 r.
6. Przedsiębiorstwo Budowlane "J." sp. z o.o. w Ż. reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
WSA w Gorzowie Wlkp. zarzucono przy tym naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 O.p. oraz w zw. z art. 151 P.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie uwzględnił, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej w Z. z 31 maja 2001 r., nr [...], tj. spełniona została przesłanka wyjścia na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), a w konsekwencji przez aprobowanie błędnej sugestii zawartej w decyzji organu drugiej instancji, że w sprawie należało odmówić uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r., co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego oddalenia skargi strony skarżącej, czyli do naruszenia art. 151 P.p.s.a.
Strona skarżąca wskazała, że z materiału dowodowego z postępowania kontrolnego zakończonego decyzją nr [...] z 31 maja 2001 r., nie wynikało, aby organ kontroli skarbowej wiedział o okoliczności uzasadniającej wystawienie przez stronę skarżącą w styczniu 2000 r. faktury VAT korekty do faktury VAT nr 80/99 z 31 grudnia 1999 r. W skardze kasacyjnej podkreślono, że Sąd I instancji wskazał tylko, że postępowanie w aktach którego znajduje się faktura VAT korekta nr 80/K/99 z 31 grudnia 1999 r. do faktury VAT nr 80/99 z 31 grudnia 1999 r. prowadzone było w zakresie obejmującym rzetelność deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowość należności budżetowych w podatku od towarów i usług za 2000 r., a także prawidłowość wywiązywania się z obowiązku płacenia składek na ubezpieczenie społeczne w latach 1999 - 2000. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie uznał, że znajdująca się w aktach organu kontroli skarbowej faktura VAT korekta nr 80/K/99 z 31 grudnia 1999 r. do faktury VAT nr 80/99 z 31 grudnia 1999 r. oznacza, że organ podatkowy w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w Przedsiębiorstwie Budowlanym "J." sp. z o.o. w Ż. w zakresie prawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. wydając decyzję za ten okres wiedział o okoliczności jej wystawienia.
Faktura VAT korekta była znana i oceniana przez organ podatkowy, ale w postępowaniu zakończonym ostatecznie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 8 czerwca 2009 r. uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z 28 września 2004 r., nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług Przedsiębiorstwa Budowlanego "J." sp. z o.o. za grudzień 1999 r. (nie styczeń 2000 r.). Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wskazał, ze Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania, tj. art. 3 § 1 i 2 w związku art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 O.p., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania i doprowadziło do oddalenia skargi strony skarżącej.
W skardze kasacyjnej zarzucono, że organ kontroli podatkowej wydając 31 maja 2001 r. decyzję nr [...] określającą kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. w kwocie 6.242,00 zł, stwierdzając jednocześnie nadpłatę w podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. w kwocie 11.413,00 zł mając fizycznie w aktach całego postępowania kontrolnego fakturę VAT korektę nr 80/K/99 z 31 grudnia 1999 r. nie brał w ogóle pod uwagę okoliczności jej wystawienia, o czym ewidentnie świadczy właśnie treść decyzji z 31 maja 2001 r., nr [...] określającej zobowiązanie strony skarżącej w podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. Okoliczność (podstawa) wystawienia faktury korekty do faktury VAT nr 80/99 z 31 grudnia 1999 r. istniała w dniu wydawania decyzji z 31 maja 2001 r., lecz nie była znana organowi podatkowemu w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w Przedsiębiorstwie Budowlanym "J." sp. z o.o. w Ż. w zakresie prawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. Powyższa okoliczność została wskazana przez stronę skarżącą dopiero we wniosku z 29 marca 2010 r. o wznowienie postępowania.
Organ podatkowy ustalając zobowiązanie strony skarżącej za styczeń 2000 r., nie mając wiedzy odnoście faktycznie wystawionej w styczniu 2000 r. faktury VAT korekty nr 80/K/99 wadliwie ustalił stan faktyczny oraz kwotę zobowiązania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
- 7. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
7.1.Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Zgodnie z art.174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.
- 7.2. W rozpatrywanej sprawie w skardze kasacyjnej sformułowano jedynie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a., do których doszło, zdaniem skarżącego poprzez brak stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 O.p., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie uwzględnił, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej w Z. z dnia 31 maja 2001 roku nr [...], tj. spełniona została przesłanka wyjścia na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nie były znane organowi (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), a w konsekwencji przez aprobowanie błędnej sugestii zawartej w decyzji organu drugiej instancji, że w sprawie należało odmówić uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2000 roku, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnego oddalenia skargi strony skarżącej, czyli do naruszenia art. 151 p.p.s.a.
- 7.4. Sprawa ta toczyła się w trybie nadzwyczajnym w ramach wznowienia postępowania. Postępowanie w tym trybie może być wszczęte i prowadzone w razie zaistnienia przesłanek określonych w przepisach regulujących to postępowanie. Przedmiotem tego postępowania nie jest więc ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie badanie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydal decyzję. By dana okoliczność czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą one:
- 1) cechować się nowością tzn. muszą być nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a więc nie były znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie,
- 2) istnieć w dniu wydania decyzji,
- 3) być istotne dla sprawy.
Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl., por. również wyrok z dnia 11 stycznia 2011r. o sygn. akt I FSK 596/10).
7.5. W rozpatrywanej sprawie strona utrzymuje, że nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nie znaną organowi, który wydał decyzję był fakt wystawienia faktury korygującej nr 80/K/99 do faktury VAT 80/99 z dnia 31 grudnia 1999r.
7.6. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawiadomienie o wszczęciu postępowania kontrolnego z którego wynika, że zakres kontroli dotyczył rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości należności budżetowych w podatku od towarów i usług za 2000r., a także prawidłowości wywiązywania się z obowiązku płacenia składek na ubezpieczenia społeczne w latach 1999-2000. W zawiadomieniu zawarta została również adnotacja, że "rozszerza się kontrolę rozliczenia podatku VAT o m-c XII/1999r." (k.2 akt administracyjnych).
Z protokołu badania ewidencji i dokumentów skarżącej podpisanego w dniu 18.05.2001r., również wynika, że zakres kontroli w przedmiocie rozliczenia podatku VAT obejmował cały 2000r. oraz grudzień 1999r.(k.3 akt administracyjnych). Załącznik nr 8 do powyższego protokołu stanowi, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, kserokopia faktury VAT korekta nr 80/K/99 z dnia 31 grudnia 1999r. do faktury VAT nr 80/99 z dnia 31 grudnia 1999r.(k.33 akt administracyjnych). Jednocześnie załącznik nr 8 do tego protokołu stanowi kserokopia faktury VAT nr 80/99 z dnia 31 grudnia 1999r. (k.32akt administracyjnych).
Protokół ze strony organu podpisała Inspektor Kontroli Skarbowej S. W., która w dniu 31 maja 2001r. wydała decyzje m.in. w przedmiocie zobowiązania w podatku VAT za miesiąc grudzień 1999r. (k.105-111 akt adm.) i za miesiąc styczeń 2000r. (k.112-115 akt adm.).
Zgodnie ze stanem faktycznym Sąd I instancji przyjął, że "w chwili wydawania decyzji nr [...] z dnia 31 maja 2001 r. Inspektor UKS był w posiadaniu faktury VAT korekty nr 80/K/99."
Zatem nie można podzielić stanowiska, zajętego w skardze kasacyjnej, że okoliczność wystawienia korekty faktury VAT nr 80/99 nie była znana organowi określającemu zobowiązanie podatkowe za miesiąc styczeń 2000r.
Prawidłowe pozostaje natomiast stanowisko Sądu I instancji, że korekta przedmiotowej faktury i zawarte w jej treści informacje nie mogły być oceniane jako nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który decyzję wydał. Jeśli bowiem, organ kontroli skarbowej dysponował fakturą korektą nr 80/K/99 - to znał treść tego dowodu, a jego rzeczą było prawidłowe ustalenie faktów i wyciągnięcie wniosków istotnych z punktu widzenia decyzji podatkowej.
W konsekwencji trafnie też organ podatkowy oraz Sąd I instancji uznały, że tym samym, dokument ten i zawarte w jego treści informacje nie mogły być oceniane jako nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który decyzję wydał. Jeśli zatem, organ kontroli skarbowej dysponował fakturą korektą nr 80/K/99 - to znał treść tego dowodu i wyłącznie jego rzeczą było prawidłowe ustalenie faktów i wyciągnięcie wniosków istotnych z punktu widzenia decyzji podatkowej.
Nie można zatem podzielić sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego.
- 7.7. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.