Uzasadnienie
W dniu 23 sierpnia 2002 r. K. S. złożyła w Urzędzie Skarbowym w Słupsku korektę deklaracji VAT - 7 za sierpień 2000 r. Z przedstawionego rozliczenia wynikała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w kwocie 95 zł do zwrotu na rachunek bankowy (w deklaracji pierwotnej złożonej w dniu 25 sierpnia 2000 r. wymieniona nadwyżka miała zostać przeniesiona na następny miesiąc). Następnie pismem z dnia 2 października 2002 r. strona podtrzymała swoje żądanie w sprawie zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wnioskując jednocześnie o przerachowanie powstałej nadwyżki na poczet podatku dochodowego za sierpień 2002 r.
Postanowieniem z dnia [...] Urząd Skarbowy w Słupsku wszczął postępowanie w tej sprawie efektem czego w dniu [...] została wydana decyzja odmawiająca zwrotu na rachunek bankowy różnicy wskazanej przez stronę w korekcie deklaracji VAT - 7. Stanowisko to potwierdziła Izba Skarbowa w Gdańsku Ośrodek Zamiejscowy w Słupsku, która decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W przedstawionych motywach organy podatkowe zgodnie uznały, że skarżąca nie spełniła określonych w art. 21 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) warunków przewidzianych do zwrotu na rachunek bankowy podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
W skardze od decyzji organu odwoławczego strona stwierdziła, iż odmowa zwrotu nadpłaty za sierpień 2000 r. była bezpodstawna i stanowiła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), w związku z art. 21 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto wskazała, iż zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem ustawowego terminu, co stanowiło naruszenie art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Ze stanowiskiem podatniczki nie zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 13 grudnia 2005 r. skargę K. S. oddalił.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, iż w okresie rozliczeniowym stanowiącym przedmiot rozpoznawanej sprawy skarżąca nie dokonała czynności sprzedaży opodatkowanej stawkami niższymi niż 22%, lecz opodatkowanej tą stawką lub całkowicie zwolnionej od podatku od towarów i usług. Ponadto nie dokonała zakupu towarów i usług zaliczanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, lecz opodatkowanych zakupów towarów pozostałych, związanych ze sprzedażą zwolnioną od podatku od towarów i usług oraz opodatkowaną. Tym samym nie spełniła warunków określonych w art. 21 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przewidzianych dla zwrotu bezpośredniego.
Odnosząc się do okoliczności złożenia przez podatniczkę wniosku o zaliczenie kwoty 95 zł jako nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet podatku dochodowego za marzec 2002 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż różnica pomiędzy podatkiem naliczonym a należnym nie stanowi nadpłaty, a jedynie podstawę konstrukcji podatku od wartości dodanej. O nadpłacie w podatku od towarów i usług można powiedzieć w przypadku złożenia korekty deklaracji VAT - 7 obniżającej zobowiązanie podatkowe w związku ze zwiększeniem kwoty podatku naliczonego lub z pomniejszeniem kwoty podatku należnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku żadna z wymienionych sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła.
Na powyższe rozstrzygnięcie K. S. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Ponadto zawarła wniosek o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- - naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 73 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 2000 r. w następnych okresach rozliczeniowych w tym w podatku dochodowym od osób fizycznych;
- - naruszenie Konstytucji RP poprzez akceptację niezgodnego z prawem postępowania organów podatkowych obu instancji.
- - naruszenie interesu skarżącej, gdyż w związku z treścią zaskarżonego wyroku Urząd Skarbowy w Słupsku odmawia skarżącej rozliczenia nadpłat w podatku od towarów i usług za 2005 r. na zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, co skutkuje kolejnym postępowaniem egzekucyjnym;
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych autorka skargi podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaakceptował najmniej korzystną opcję rozliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. Stwierdziła, że brak złożenia deklaracji VAT - 7 obniżającej zobowiązanie podatkowe nie może skutkować oddaleniem skargi. W jej opinii obowiązkiem Urzędu Skarbowego było wezwanie podatniczki do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie stosownej deklaracji pod rygorem ujemnych skutków. W konsekwencji organ podatkowy pierwszej instancji zawłaszczył na szkodę skarżącej kwotę 95 zł wraz z odsetkami od dnia 26 września 2000 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumentację zaprezentowaną w treści zaskarżonego wyroku podkreślając, iż skarżąca do chwili obecnej nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie, że spełniła którykolwiek z warunków dających podstawę do zwrotu żądanej kwoty na jej rachunek bankowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw i tym samym musi podlegać oddaleniu.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, musi wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd, ze wskazaniem na czym, zdaniem skarżącego, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany. W kwestii naruszenia przepisów postępowania należy wskazać konkretny, naruszony przepis proceduralny, którego naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle postawionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 73 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej szerszego wyjaśnienia wymaga kwestia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a., dotyczącej naruszenia prawa materialnego. Naruszenie, o którym mowa powyżej może nastąpić w dwóch różnych formach. Pierwsza polega na błędnej wykładni czyli mylnym rozumieniu określonej normy prawnej, druga na błędnym zastosowaniu, co wyraża się poprzez wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W tym miejscu należy podkreślić, iż obie te formy nie mogą w sprawie nastąpić jednocześnie, gdyż Sąd pierwszej instancji nie jest w stanie niewłaściwie odczytać treści przepisu i zarazem zinterpretować go właściwie dokonując jednak wadliwej subsumcji do ustalonego stanu faktycznego.
Przedstawione powyżej wskazania dotyczące prawidłowego formułowania zarzutów kasacyjnych mają niezwykle ważne znaczenie w związku z treścią art. 183 § 1 u.p.p.s.a., który to przepis stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i tym samym jest w pełni związany podstawami zaskarżenia. Ponadto Sąd kasacyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia Sądu pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe wywody koniecznym było stwierdzenie, iż zarzuty kasacyjne postawione przez K. S. nie dały możliwości do dokonania merytorycznej oceny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W zarzucie naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 73 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował czy w jego ocenie powołane przepisy zostały naruszone poprzez błędną wykładnie czy też poprzez niewłaściwe zastosowanie. W zarzucie naruszenia Konstytucji RP nie wskazano żadnego konkretnego artykułu, a w zarzucie ostatnim zamiast na naruszenie przepisów prawa powołano się na naruszony interes podatniczki. Takie sformułowanie zarzutów kasacyjnych ze względów przedstawionych na wstępie należało uznać za niedopuszczalne.
Tym samym działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.