Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 marca 2006 r., I SA/Gl 1982/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Bogdana G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 6 października 2005 r., (...) w przedmiocie podatku akcyzowego.
Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, wezwaniem z dnia 11 stycznia 2006 r. skarżący Bogdan G. został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 579 zł, w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 16 stycznia 2006 r., wobec tego siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 23 stycznia 2006 r. Sąd I instancji wskazał, że powyższy wpis uiszczono 27 stycznia 2006 r., a więc zgodnie z art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - dalej p.p.s.a. skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu przepisów, tj. art. 67 par. 1 pkt 3 i art. 72 p.p.s.a.
W ocenie autora skargi kasacyjnej doręczenia dokonano z naruszeniem art. 67 par. 1 p.p.s.a., ponieważ wezwanie otrzymała inna osoba niż skarżący Bogdan G.. Kolejno strona wskazała, że zastępcze formy /art. 72 ustawy p.p.s.a./ doręczenia pism rodzą domniemanie prawne, iż pismo zostało doręczone adresatowi, a domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Skarżący podniósł, że prawidłowość zarządzenia sądu nie wyłącza wykazania, że uchybienie terminu wykonania zarządzenia nastąpiło bez winy adresata, w szczególności - z przyczyn leżących po stronie osób, do których rąk doręczenie nastąpiło zgodnie z przepisami Kpc. Zdaniem skarżącego dotyczy to także doręczenia zarządzenia sądu dorosłemu domownikowi adresata /art. 138 Kpc/, jeżeli nie doręczył on pisma adresatowi lub uniemożliwił adresatowi zapoznanie się z treścią tego pisma.
Powyższe poparto powołaniem się na postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 12 stycznia 1973 r. I CZ 157/72 - OSNP 1973 nr 12 poz. 215. Kolejno strona wskazała, że wezwanie do uiszczenia wpisu odebrał ojciec skarżącego, który z uwagi na poważny wiek /85 lat/ oraz zły stan zdrowia nie miał dostatecznego rozeznania co do skutków dokonanej czynności. Wobec powyższego, w ocenie strony, nie może to nieść negatywnych skutków dla skarżącego. Następnie stwierdziła, że nieuwzględnienie w tej sytuacji przytoczonych argumentów spowodowałoby pozbawienie skarżącego prawa do drogi sądowej i obrony słusznego interesu, czego nie można pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym i zagwarantowanymi konstytucyjnie prawami obywatelskimi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r. GSK 10/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392/.
Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego /art. 174 p.p.s.a./.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia przepisu, tj. 67 par. 1 p.p.s.a. to należy stwierdzić, że jest on nie zasadny. Skarżący wskazał, że przepis ten został naruszony z uwagi na fakt, iż wezwanie otrzymała inna osoba niż skarżący. Należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 67 par. 1 p.p.s.a. jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. Rozpatrując ewentualne naruszenie tego przepisu nieodzowne jest w przedmiotowej sprawie wskazać na przepis art. 72 p.p.s.a. zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Jak wynika z akt sprawy wezwanie wysłano na adres wskazany w skardze, a odebrane zostało przez dorosłego domownika, tj. - ojca skarżącego Mieczysława G.. Wobec powyższego nie można uznać, iż wezwanie doręczono nie prawidłowo, tym samym nie zasadny jest zarzut strony naruszenia powyższego przepisu.
Kolejno odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 72 p.p.s.a. podnieść należy, jak słusznie wskazał skarżący, że przepis ten tworzy domniemanie, iż podjęcie się przez dorosłego domownika oddania przesyłki adresatowi jest równoznaczne w skutkach prawnych z doręczeniem przesyłki samemu adresatowi. Należy zauważyć, że skarżący nie kwestionuje tutaj prawidłowości doręczenia wezwania, a podnosi, że nie wyłącza to wykazania, iż uchybienie terminu wykonania zarządzenia nastąpiło bez winy adresata. W jego ocenie wiek jego ojca oraz stan zdrowia świadczą o tym, iż ojciec nie miał wystarczającego rozeznanie co do skutków dokonanej czynności, a zatem uchybienie terminu wykonania zarządzenia nastąpiło bez winy skarżącego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób przyjąć, iż uchybienie terminu wykonania zarządzenia nastąpiło bez winy adresata. Należy wskazać, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało wysłane na adres skarżącego podany przez niego w skardze, a odebrane przez jego ojca Mieczysława G.. Podkreślić należy, że pod wskazanym adresem na który doręczono pismo zamieszkiwał ojciec skarżącego. Skoro pod wskazanym adresem przebywała wyżej wymieniona osoba, to skarżący powinien przypuszczać, iż jakakolwiek korespondencja może być przez niego odebrana. Zwłaszcza, że, jak wskazują akta sprawy, podatnik posługiwał się już tą osobą przy odbiorze innych pism.
Dodatkowo należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika aby ojciec podatnika był nie upoważniony do odbioru pism skarżącego bądź był osobą ubezwłasnowolnioną. Podnoszone przez skarżącego okoliczności choroby ojca nie mogą przesądzać o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Zauważyć należy, że stwierdzenie chorób ojca miało miejsce kilkanaście lat temu, z akt sprawy nie wynika natomiast, iż zdrowie jego uległo jakiemuś znacznemu pogorszeniu w ostatnim czasie, czym mogło spowodować nagłą, niespodziewaną dla skarżącego okoliczność w wyniku której skarżący bez swej winy nie otrzymał przedmiotowego wezwania. Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, iż wezwanie nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.