Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę "P." sp. z o.o. w W. (dalej: Skarżąca) na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 lipca 2010 r.
Skarga została odrzucona na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), albowiem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca w wyznaczonym terminie nie uiściła wpisu sądowego.
Jednocześnie w postanowieniu wskazano, że: - postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 listopada 2010 r. Skarżącej odmówiono przyznania prawa pomocy; - postanowienie w sprawie prawa pomocy zostało uznane za doręczone w trybie zastępczym z uwagi na niepodjęcie przesyłki w wyznaczonym terminie, pomimo dwukrotnego jej awizowania; - zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2010 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi; - upływ tego terminu w związku z prawidłowym doręczeniem zarządzenia w dniu 8 grudnia 2011 r. nastąpił w dniu 15 grudnia 2010 r.; - Skarżąca w piśmie z dnia 15 grudnia 2010 r. wskazała na przedwczesne wystosowanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu powołując się na nierozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy; - Skarżąca uiściła wpis od skargi w dniu 11 stycznia 2011 r.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego postanowienia Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 67 § 5 P.p.s.a przez brak doręczenia jej pełnomocnikowi odpisu postanowienia referendarza sądowego z dnia 2 listopada 2010 r., podczas gdy w sprawie został ustanowiony pełnomocnik i w tej sytuacji pisma procesowe należało doręczać do jego rąk.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej, po przedstawieniu przebiegu postępowania, podniósł, że kluczowe w sprawie postanowienie referendarza sądowego nie zostało skierowane na jego adres. Tym samym Sąd dokonując doręczenia zastępczego w obliczu prawidłowego ustanowienia pełnomocnika oraz nie powiadomienia go o treści postanowienia, pozbawił Skarżącą możliwości obrony jej praw.
Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie skargi, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz postępowania przed Sądem pierwszej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wymogi formalne skargi kasacyjnej wynikają z przepisów Działu IV "Środki odwoławcze" Rozdziału 1 "Skarga kasacyjna" ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika między innymi, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, a mianowicie: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Postawienie zarzutów wymaga zatem wskazania konkretnych przepisów prawa, których to naruszenia miał dopuścił się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie.
W tym kontekście trzeba zatem zauważyć, że wniesiona skarga kasacyjna opiera się wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 67 § 5 P.p.s.a., który powiązany został tylko z kwestią doręczenia postanowienia w sprawie prawa pomocy. Jako taki nie miał więc bezpośredniego związku z wydanym postanowieniem o odrzuceniu skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowił bowiem art. 220 § 3 P.p.s.a. i na tym przepisie oparte zostało zaskarżone postanowienie, przy czym Skarżąca nie podważała skuteczności doręczenia samego wezwania o uiszczenie wpisu a w konsekwencji skutków prawnych idących za takim doręczeniem. Z tych zasadniczych powodów wniesiony środek zaskarżenia nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji kierując korespondencję w zakresie prawa pomocy do Skarżącej respektował art. 67 § 5 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 2 listopada 2010 r. została prawidłowo wysłana wskazany przez pełnomocnika adres (adres spółki w ramach, której prowadzi działalność zawodową). Zasadnie zatem, po upływie terminu do jej odbioru, przesyłka została uznana przez Sąd za skutecznie doręczoną.
W takim stanie rzeczy wniesiony środek zaskarżenia nie mógł odnieść oczekiwanego przez Skarżącą skutku w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na uwzględnienie nie zasługiwało także żądanie rozpoznania skargi. Rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny możliwe jest jedynie przy ziszczeniu się ściśle określonych warunków. Otóż przepis art. 188 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W realiach niniejszej sprawy z oczywistych względów przepis ten nie znajduje zastosowania.
Abstrahując od wyniku sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje uzasadnienia prawnego. Brak jest bowiem podstawy prawnej w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.