Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 77/14

Uzasadnienie

W skardze z dnia 9 stycznia 2014 r., nadanej dnia 13 stycznia 2014 r., E. J. wniósł o:

1. - wznowienie postępowania obejmującego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., I FSK 1089/11, oddalający skargę kasacyjną, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011 r., I SA/Wr 1123/10, oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 lipca 2010 r., w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r.,
2. - zmianę zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., I FSK 1089/11, przez uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011 r., I SA/Wr 1123/10,
3. - uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 lipca 2010 r.,
4. - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Jako podstawę wznowieniową strona wskazała art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., SK 40/12.

Przesyłając akta administracyjne przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że prowadzi postępowanie na wniosek E. J. z 16 grudnia 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną 27 lipca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r., w związku z przesłanką wskazaną w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej (wyrok TK z 8 października 2013 r., SK 40/12).

W piśmie z 2 lipca 2014 r. organ wyjaśnił, że 2 stycznia 2014 r. wydane zostało postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 27 lipca 2010 r., w rezultacie wskazanego wyżej wniosku skarżącego. Postanowienie to zostało przez pełnomocnika skarżącego odebrane 7 stycznia 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 56 P.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe ulega zawieszeniu, natomiast w świetle art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku, o którym mowa w art. 56 P.p.s.a. W okolicznościach sprawy istotne jest również wskazanie na art. 276 P.p.s.a., zgodnie z którym do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany dotychczas w orzecznictwie, zgodnie z którym z uwagi na to, że art. 276 P.p.s.a. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, należy też stosować w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA z: 16 maja 2014 r., II FSK 3592/13; 16 kwietnia 2014 r., II FZ 414/14 i II FZ 415/14; 25 marca 2014 r., II FSK 3744/13 i II FSK 3746/13; 19 marca 2014 r., II FSK 3693/13 i II FSK 3694/13).

Należy zauważyć, że w art. 56 P.p.s.a. przewiduje obligatoryjne zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji m.in. wcześniejszego (od wniesienia skargi) wszczęcia postępowania administracyjnego w celu wznowienia postępowania. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w sprawie, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 2 stycznia 2014 r., doręczonym 7 stycznia 2014 r., wznowił na żądanie strony postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 27 lipca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r., z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 40/12, natomiast skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego (dotyczącego kontroli zgodności z prawem tej samej decyzji), odwołującą się do tego samego wyroku TK jako podstawy wznowieniowej, skarżący wniósł w piśmie nadanym 13 stycznia 2014 r.

Skoro w świetle wyżej przywołanych okoliczności niewątpliwie skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego została wniesiona po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu wznowienia postępowania, to wystąpiła obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wynikająca z art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 P.p.s.a. Z tego to względu, działając na podstawie tych przepisów w związku z art. 276 i art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.