Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 stycznia 2011 r., sygn. III SA/Gl 2029/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę J. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 22 czerwca 2010 r. o nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W dniu 28 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej doradca podatkowy M. M. wniósł skargę kasacyjną wskazując, że zaskarża nią w całości i wnosi o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 stycznia 2011 r., sygn. III SA/Gl 2030/10 doręczonego 7 marca 2011 r., w którym oddalono skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 22 czerwca 2010 r. o nr (...).
Naczelny Sąd Administracyjny po zbadaniu skargi kasacyjnej stwierdził, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
W punkcie wyjścia dla oceny zgłoszonej skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Wymogi formalne dotyczące tego pisma procesowego zostały określone w art. 174-176 p.p.s.a. Art. 176 p.p.s.a. przewiduje dwojakiego rodzaju wymagania, które powinien spełniać ten środek zaskarżenia. Po pierwsze, musi on czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 p.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:
- 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
- 2) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
- 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych,
- 4) uzasadnienie podstaw kasacyjnych,
- 5) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w art. 176 p.p.s.a. w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji, co skutkuje odrzuceniem wadliwej skargi kasacyjnej. W celu uniknięcia opisanej sytuacji, tj. wystąpienia błędów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, w procedurze sądowoadministracyjnej przewidziano tzw. przymus adwokacko-radcowski (w sprawach obowiązków podatkowych uprawnienie to posiadają także doradcy podatkowi, a w sprawach z zakresu własności przemysłowej rzecznicy patentowi) – art. 175 p.p.s.a. Wymóg ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata, radcy prawnego i doradcy podatkowego należy bowiem oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.
Odnosząc wyżej zaprezentowane poglądy do skargi kasacyjnej J. T. należy podkreślić, że w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie oznaczył w sposób prawidłowy zaskarżonego orzeczenia. W doktrynie wskazuje się, że oznaczenie zaskarżonego orzeczenia polega na podaniu danych pozwalających na jego identyfikację, np. nazwę sądu, nazwę orzeczenia datę i sygnaturę akt (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 497).
Mając na uwadze powyższe twierdzenia trzeba zauważyć, że sprawa, w której została wniesiona skarga kasacyjna przed sądem pierwszej instancji jak i wyrok ją kończący zapadły 24 stycznia 2011 r. oznaczony został sygn. III SA/Gl 2029/10. Taka sygnatura widnieje zaś na skardze kasacyjnej wyłącznie po oznaczeniu stron sporu. Natomiast cała treść skargi kasacyjnej, rozpoczynająca się po oznaczeniu nazwy pisma procesowego, niezbicie wskazuje, że przedmiotem ocenianego środka odwoławczego uczyniono wyrok WSA w Gliwicach z 24 stycznia 2011 r. zapadły w sprawie o sygn. III SA/Gl 2030/10, mocą którego oddalono skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 22 czerwca 2010 r. o nr (...). Autor skargi kasacyjnej wyraźnie zaznaczył, że składa skargę od tego wyroku (str. 1 skargi kasacyjnej), jak również, że zaskarża ten wyrok w całości (str. 2 skargi kasacyjnej) i wreszcie, że żąda uchylenia tego wyroku (str. 4 skargi kasacyjnej).
Wobec tak jednoznacznie skonstruowanej treści skargi kasacyjnej nie można przyjąć, iż autor skargi kasacyjnej popełnił oczywistą omyłkę pisarską przy określeniu zaskarżonego orzeczenia. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oceniana skarga kasacyjnej została wywiedziona od orzeczenia innego niż wyrok zapadły w sprawie o sygn. III SA/Gl 2029/10, co oznacza, iż pełnomocnik strony skarżącej nie wywiązał się z ciążących na nim w postępowaniu kasacyjnym obowiązków. W rozpatrywanej sprawie w sposób jaskrawy doszło do złamania podstawowych zasad konstrukcyjnych obowiązujących przy tworzeniu skargi kasacyjnej.
W związku z tym ujawnione uchybienia w formułowaniu tzw. elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej skutkują niemożliwością skontrolowania przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Natomiast sama skarga kasacyjna jako pozbawiona podstawowych elementów podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i na podstawie art. 180 w związku z art. 193 orzekł jak w sentencji.