Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Poinformował też pełnomocnika, że wpłatę dokonaną przez skarżącego w dniu 15 lutego 2005 r. w kwocie 1.200 zł Sąd zaliczył na poczet wpisu w sprawach o sygnaturach: I SA/Gl 1359/04, I SA/Gl 1360/04, I SA/Gl 1361/04 oraz I SA/Gl 1363/04. Wezwanie o wpis, skierowane do pełnomocnika skarżącego, doręczono osobie uprawnionej do odbioru przesyłki w dniu 4 marca 2005 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tego wezwania. Wpis od skargi nie został jednak uiszczony.
Na skutek zaistniałych okoliczności, działając na podstawie art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., zaskarżonym postanowieniem z 25 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Sławomira M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Na to orzeczenie skarżący wniósł skargę kasacyjną w której zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym, zwanego dalej rozporządzeniem, w związku z art. 131 par. 2 Kodeksu postępowania cywilnego i art. 65 par. 2 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej doradca podatkowy Maciej W. podniósł, że będąc pełnomocnikiem skarżącego nie otrzymał nigdy wezwania do uiszczenia przedmiotowego wpisu, a po zapoznaniu się w sądzie z aktami sprawy upewnił się, iż podpis znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania z całą pewnością nie należy do niego. Pełnomocnik skarżącego wywiódł, iż z powołanego przepisu par. 4 ust. 1 rozporządzenia, który na podstawie art. 65 par. 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do postępowania sądowoadministracyjnego wynika, iż "przesyłkę doręcza się (...) wyłącznie adresatowi". Imienne wskazanie adresata przesyłki wyłączało natomiast zastosowanie par. 4 ust. 2 rozporządzenia.
Ponadto pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż widniejący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpis nie należy do żadnego z pracowników jego kancelarii, w stosunku do których można by domniemywać, iż są upoważnieni do odbioru przesyłek sądowych adresowanych do niego. W załączeniu autor skargi kasacyjnej przedstawił listę płac z podpisami pracowników oraz raport imienny ZUS RCX o należnych składkach na ubezpieczenia wskazujący, że innych osób niż figurujące na liście płac nie zatrudniał. Ponadto pełnomocnik skarżącego zauważył, iż Sąd jako adresata przedmiotowej przesyłki wskazał: Kancelaria Podatkowa "WMW" doradca podatkowy Maciej W., podczas gdy w jego piśmie, kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, datowanym na 16 stycznia 2005 r., wskazał nowy adres do korespondencji: Kancelaria Podatkowa Maciej W. Nastąpiło to w związku z likwidacją z dniem 31 stycznia 2004 r. Kancelarii Podatkowej "WMW" s.c.
W tym stanie rzeczy w ocenie autora skargi kasacyjnej uznać należy fakt, iż nie doszło do doręczenia stronie /skarżącemu ani jej pełnomocnikowi/ wezwania o wniesienie wpisu sądowego, przez co odrzucenie skargi na podstawie przepisu art. 220 par. 3 p.p.s.a. było bezpodstawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna oparta została na uzasadnionych podstawach co skutkowało, iż zasługiwała na uwzględnienie. Postawiony przez jej autora zarzut naruszenia par. 4 ust. 1 rozporządzenia, w związku z art. 131 par. 2 Kodeksu postępowania cywilnego i art. 65 par. 2 p.p.s.a. w sposób wystarczający wykazał, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Z akt sprawy wynika, iż Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwych ustaleń faktycznych, na podstawie których postanowił odrzucić skargę. W szczególności za błędne należało uznać przyjęcie, iż wezwanie o wpis, skierowane do pełnomocnika skarżącego, doręczono osobie uprawnionej do odbioru wyżej wymienionej przesyłki. Z załączników stanowiących uzupełnienie skargi kasacyjnej wynika, iż osoba, której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, nie figuruje na liście osób zatrudnianych przez pełnomocnika strony. Pewnym jest również fakt, że pełnomocnik nie pokwitował odbioru przesyłki osobiście. W tym stanie sprawy doręczenie wezwania osobie uprawnionej w myśl właściwych przepisów, do których odesłanie znajduje się w art. 62 par. 2 p.p.s.a. oraz w art. 131 par. 2 Kodeksu postępowania cywilnego było dalece wątpliwe.
Na mocy bowiem par. 4 pkt 1 rozporządzenia przesyłkę doręcza się wyłącznie adresatowi, chyba że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dopuszczają doręczenie innej osobie. W tym miejscu należy podkreślić, iż żaden z przepisów procedury cywilnej nie daje podstaw do uznania doręczenia dokonanego w rozpoznawanej sprawie za skuteczne.
W konsekwencji odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji było przedwczesne i nieuzasadnione.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a.