Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt I FSK 802/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 694/14 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r. (pkt 1 sentencji wyroku) i zasądził od Z. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 sentencji wyroku).
W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2017 r. Z. M. wniósł o sprostowanie z urzędu powyższego wyroku w zakresie pkt 2. sentencji. Podniósł przy tym, że wobec tego, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. reprezentowany był przez "etatowego pracownika Izby Skarbowej", brak było podstaw do zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania w oparciu o art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zgodnie natomiast z treścią art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w W., jako strona postępowania kasacyjnego prowadzonego w tej sprawie reprezentowany był przez radcę prawnego J. R., który stawił się również na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 22 lutego 2017 r., co potwierdza znajdujący się w aktach protokół z tejże rozprawy. W związku z powyższym zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwota obejmuje wynagrodzenie ww. radcy prawnego wyliczone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że - wbrew argumentacji Skarżącego - w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że rozstrzygnięcie zawarte pkt 2 sentencji tego wyroku obarczone jest niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi lub innymi oczywistymi omyłkami w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.