Uzasadnienie
I. Zaskarżonym wyrokiem z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt I SAB/Rz 6/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ("WSA") oddalił skargę wniesioną przez Skarżącego – E. K., na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w R. ("Dyrektor IS") w rozpoznaniu odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. ("Dyrektor UKS") z 15 maja 2013 r. od nr 1 do nr 2 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r.
II. Przedstawiając stan faktyczny sprawy WSA wskazał, iż odwołanie Skarżącego od decyzji Dyrektora UKS z 15 maja 2013 r. Dyrektor IS otrzymał 31 lipca 2013 r. Postanowieniem z 3 września 2013 r Dyrektor IS zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej ("O.p."), postanowieniem z 23 stycznia 2014 r. zdecydował o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, w jednym przypadku korzystając z pomocy prawnej innego organu podatkowego. Postanowieniami wydanymi na podstawie art. 140 § 1 O.p. Dyrektor IS wskazywał nowy termin zakończenia sprawy, ostatnio – 9 października 2014 r.
Pismem z 3 października 2014 r. Skarżący zawiadomił Dyrektora IS, że w okresie od 6 do 24 października 2014 r. będzie przebywał pod innym adresem, tj. w W. ul. N., a w dniach 5 i 25 października 2014 r. będzie w podróży. Dyrektor IS uznał, że zawiadomienie to, tak jak podobne zawiadomienia złożone 6 marca i 18 sierpnia 2014 r., nie wywołuje żadnych skutków prawnych w zakresie doręczeń. Jedynym właściwym adresem Skarżącego do korespondencji jest bowiem wskazany adres stałego zamieszkania (D., ul. R.) podany w danych rejestrowych zgłoszonych w Urzędzie Skarbowym w D. Decyzjami z 9 października 2014 r. od nr [...] do nr [...] Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
Przesyłkę zawierającą te decyzje (wysłaną na adres w D.) awizowano 14 i 22 października 2014 r., a następnie zwrócono nadawcy jako niepodjętą przez adresata. Dyrektor IS uznał decyzje za doręczone 28 października 2014 r. w trybie art. 150 § 2 i art. 151 O.p.
Pismem z 13 marca 2015 r. Skarżący złożył ponaglenie na niezałatwienie przez Dyrektora IS w terminie odwołań od decyzji Dyrektora UKS z 15 maja 2013 r.
Postanowieniem z 16 kwietnia 2015 r. Minister Finansów ponaglenia te uznał za bezzasadne już w chwili ich wniesienia.
III. Skarżący złożył skargę dotyczącą braku odpowiedzi Dyrektora IS rozpatrującego odwołania od decyzji Dyrektora UKS z 15 maja 2013 r. Wniósł o uwzględnienie skargi i wyznaczenie organowi drugiej instancji terminu na doręczenie decyzji o sposobie załatwienia tych odwołań. Zarzucił:
1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na sytuację Skarżącego, wobec którego prowadzona jest egzekucja z emerytury, w sprawie dotychczas nierozstrzygniętej i niezakończonej wydaniem decyzji organu odwoławczego, a to: rażące naruszenie art. 120 O.p. polegające na nieprzestrzeganiu zasady działania organu podatkowego w granicach prawa; art. 121 O.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych; art. 122 O.p. przez naruszenie nakazu podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 150 O.p. przez naruszenie zasad koniecznych do uznania korespondencji za doręczoną w trybie zastępczym; art. 125 O.p. przez długie prowadzenie postępowania kontrolnego w pierwszej instancji i nadal, tj. przez 1 rok, 10 miesięcy i 30 dni w drugiej instancji, bez przestrzegania zasady wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania; art. 139 O.p. przez niezachowanie określonych terminów załatwienia sprawy;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez: rażące naruszenie art. 148 i art. 150 O.p. pomimo braku doręczenia Skarżącemu w miejscu pobytu, o którym informował organ, ewentualnie dwukrotnego awizowania adresata w wymaganych odstępach czasu zgodnie z obowiązującą procedurą; rażące naruszenie art. 211 O.p. dotyczące obowiązku doręczenia decyzji na piśmie.
Skarżący podniósł, iż wyczerpał wszelkie środki odwoławcze, aby Dyrektor IS prawidłowo doręczył mu decyzje. Dopełnił także obowiązku z art. 146 § 1 O.p., zaś organ odwoławczy z premedytacją niewłaściwe skierował korespondencję, wiedząc, że Skarżący przebywa w odległym miejscu Polski. Skarżący wniósł o porównanie zakresu kontroli z czasem na ten cel zużytym, jako że nieprawidłowości organu kontrolnego, usprawiedliwiane przez organ nadrzędny, przyczyniły się do bezprawnego wdrożenia egzekucji z jego emerytury.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi. Jego zdaniem wydanie 9 października 2014 r. decyzji kończących postępowania odwoławcze zarzuty skargi czyni bezprzedmiotowymi.
IV. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej "P.p.s.a.".
Powołując się na art. 149 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., WSA stwierdził, że wykonanie przez organ czynności, wydanie aktu lub innego działania wymienionego w tym przepisie niedopuszczalnym czyni orzekanie w przedmiocie bezczynności organu, ponieważ sąd nie mógłby wydać orzeczenia nakazującego podjęcie stosownych czynności. Taka sytuacja, wystąpiła w tej sprawie, a zatem słusznie Minister Finansów ustosunkowując się do ponaglenia Skarżącego ograniczył się do kwestii związanych z terminowym podjęciem przez Dyrektora UKS czynności procesowych, a nie kwestii – jak się wydaje żywotnej dla Skarżącego – prawidłowości doręczenia decyzji drugoinstancyjnych. Jak bowiem wynika z akt sprawy, 9 października 2014 r. Dyrektor IS wydał, a 28 października 2014 r. doręczył Skarżącemu decyzje, którymi utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Od tej daty nie można domagać się stwierdzenia bezczynności Dyrektora IS, ponieważ odwołania Skarżącego zostały rozpoznane i rozstrzygnięte.
WSA wyjaśnił, iż nie ma tu znaczenia, że decyzje są negatywne, a więc niezadowalające Skarżącego. W postępowaniu ze skargi na bezczynność organu przedmiotem kognicji sądu jest bowiem fakt dokonania czynności "załatwiającej" sprawę. Natomiast kwestia trafności i skuteczności merytorycznego załatwienia sprawy musi być badana w odrębnym postępowaniu. Dotyczy to także kwestii, czy decyzje te zostały skutecznie doręczone i weszły do obiegu prawnego.
Niemniej WSA za zasadne uznał zwrócić uwagę Skarżącego na to, że pojęcie "adres" powinno nawiązywać do miejsc, o których mowa w art. 148 § 1 O.p. (miejsce zamieszkania lub pracy) w przypadku osób fizycznych lub w art. 151 O.p. w przypadku osób prawnych i jednostek niemających osobowości prawnej. Przez zmianę adresu nie można rozumieć czasowej nieobecności w miejscu stałego pobytu. Nie jest więc zmianą adresu wyjazd za granicę lub na terenie kraju na czas określony. WSA zwrócił też uwagę Skarżącego na fakt, iż doręczając postanowienie wydane w trybie art. 200 O.p. Dyrektor IS skutecznie powiadomił go o nowym terminie zakończenia spraw, tj. 9 października 2014 r. oraz że Skarżący powrócił do stałego miejsca zamieszkania, kiedy jeszcze nie upłynął cały okres awizowania korespondencji zawierającej rzeczone decyzje organu odwoławczego.
WSA skonstatował, że ponieważ w chwili wniesienia przez Skarżącego skargi Dyrektor IS wydał już decyzje załatwiające odwołania, nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 149 § 1 P.p.s.a. Skarga podlega oddaleniu jako niezasadna od samego początku, czyli od chwili jej wniesienia. WSA powołał się przy tym na wyrażony w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 pogląd, że jeżeli w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności, sąd powinien skargę oddalić.
- V. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że bezczynność nie może dotyczyć czynności organu takich jak doręczenie decyzji stronie, które w rzeczywistości stanowią czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 2) art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 121 § 2 i art. 122 O.p. przez jego niezastosowanie pomimo tego, że treść pisma Skarżącego z 22 stycznia 2015 r. skierowanego do Dyrektora IS wskazywała na przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania i w związku z tym zgodnie z zasadą udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień przez organ prowadzący postępowanie podatkowe oraz zgodnie z zasadą podejmowania przez ten organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, powinno zostać zakwalifikowane, jako wniosek o wznowienie postępowania po udzieleniu Skarżącemu podatnikowi niezbędnych informacji i wezwaniu do sprecyzowania czy pismo to stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
VI. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a.
Oceniając, iż nie zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę okoliczność, że zarzucana bezczynność Dyrektora IS dotyczyła załatwienia spraw w postępowaniu odwoławczym, przez co Skarżący rozumiał wydanie i doręczenie mu decyzji kończących to postępowanie. W skardze wskazał bowiem, że zaskarża "bezczynność DIS w przedmiocie nieuprawnionego i uporczywego postawienia bez wymaganej odpowiedzi na moje odwołania".
Wyjaśnić również należy, że rozpoznając skargę kasacyjną w jej granicach, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania podniesionych w niej zarzutów oraz argumentacji przedstawionej na ich uzasadnienie. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy zatem takie zredagowanie tej skargi, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone lub ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej, czy też odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy, skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny i działające w sprawie organy podatkowe. Ponadto, konstruując zarzuty naruszenia przepisów postępowania, strona powinna wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna Skarżącego, rozpoznana z uwzględnieniem zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesionymi w niej zarzutami, okazała się niezasadna.
VII. Sąd pierwszej instancji przyjął, że przedmiotem wniesionej przez Skarżącego skargi z 18 maja 2015 r. była bezczynność Dyrektora IS w rozpatrzeniu odwołań od decyzji Dyrektora UKS wydanych 15 maja 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarga ta podlegała oddaleniu jako niezasadna już w dacie jej wniesienia, ponieważ przed tą datą Dyrektor IS zakończył postępowania odwoławcze wydając 9 października 2014 r. decyzje utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają powyższego stanowiska Sądu pierwszej instancji – w ogóle do niego nie nawiązują.
VIII. Błędnej wykładni art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje bowiem w uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że bezczynność nie może dotyczyć czynności organu takich, jak doręczenie decyzji stronie, stanowiących czynności z zakresu administracji publicznej.
Uzasadniając ten zarzut przytoczono treść powyższych przepisów. Jednakże art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r. i nie miał w sprawie zastosowania, podobnie jak art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w brzmieniu przytoczonym przez autora skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), prawidłowo wyjaśnił, że w rozpoznanej sprawie zastosowanie ma stan prawny obowiązujący przed 15 sierpnia 2015 r., ponieważ przed tym dniem Skarżący wniósł skargę.
Zważywszy jednak, że w obu stanach prawnych, tj. obowiązujących przed i od 15 sierpnia 2015 r., przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowił podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powyższa wadliwość polegająca na oparciu zarzutu na przepisach w brzmieniu nieobowiązującym w sprawie nie uniemożliwia odniesienia się do kwestii podniesionej przez Skarżącego na gruncie tych przepisów.
Uzasadniając omawiany zarzut Skarżący podniósł, że "(...) skarga na bezczynność nie może ograniczać się jedynie do decyzji administracyjnych i postanowień" oraz że "(...) każda czynność, której obowiązek dokonania wynika z przepisu prawa, może być przedmiotem skargi na bezczynności. Przeciwnego stanowiska nie można pogodzić z celowościową i systemową wykładnią przepisów dotyczących skargi na bezczynność organu administracji".
Sąd pierwszej instancji niczego innego nie twierdził. Przede wszystkim zaś nie wyraził poglądu, że bezczynność nie może dotyczyć czynności organu takich, jak doręczenie stronie decyzji, które to czynności autor skargi kasacyjnej zalicza do wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jak bowiem wskazano wyżej, WSA uznał, że zarzucana przez Skarżącego bezczynność Dyrektora IS dotyczyła rozpatrzenia odwołań wniesionych od decyzji Dyrektora UKS. Sąd pierwszej instancji nie traktował natomiast skargi Skarżącego jako wniesionej na bezczynność w dokonaniu czynności w postaci doręczenia decyzji organu odwoławczego i w ogóle nie powołał się na art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zauważyć należy, iż na przepis ten nie powołał się również Skarżący, który jako podstawę prawną swojej skargi wskazał między innymi art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a zatem przepis poddający kontroli sądów administracyjnych skargi na bezczynność w załatwieniu sprawy w formie decyzji.
Natomiast z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wywiódł niedopuszczalność orzekania w przedmiocie bezczynności organu w sytuacji, gdy organ wydał akt, czy też wykonał czynności lub inne działanie, których bezczynność ta dotyczy.
Sąd pierwszej instancji nie dokonał zatem wykładni art. 149 § 1 i art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przypisanej mu przez autora skargi kasacyjnej.
Zamiast podważyć stanowisko rzeczywiście zajęte przez Sąd pierwszej instancji co do zakresu bezczynności zarzuconej przez Skarżącego Dyrektorowi IS, w skardze kasacyjnej polemizowano z poglądem, którego Sąd ten w ogóle nie wyraził.
Stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, że kwestia merytorycznego załatwienia sprawy, a więc także prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji organu drugiej instancji, musi być badana w odrębnym postępowaniu, jest konsekwencją niepodważonego stanowiska tego Sądu, że przedmiotem skargi była bezczynność w rozpatrzeniu odwołań, nie zaś w dokonaniu czynności doręczenia decyzji organu odwoławczego.
Zauważyć należy, że Skarżący nie zakwestionował stanowiska WSA o braku podstaw do badania prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji w sprawie ze skargi na bezczynność organu podatkowego.
Brak stosownych zarzutów w skardze kasacyjnej uniemożliwia przy tym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę spójności tego stanowiska z rozważaniami Sądu pierwszej instancji dotyczącymi okoliczności, na które Sąd ten "zwrócił uwagę" Skarżącego, dotyczącymi pojęcia "adres" w kontekście art. 148 § 1 i art. 151 O.p., a także poinformowania Skarżącego o nowym terminie zakończenia spraw oraz powrocie Skarżącego do stałego miejsca zamieszkania zanim upłynął "cały okres awizowania" przesyłki zawierającej decyzje organu odwoławczego.
IX. Z uwagi na przedmiot rozpoznanej sprawy całkowicie chybiony jest natomiast zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 121 § 2 i art. 122 O.p. przez jego niezastosowanie pomimo, że treść pisma Skarżącego z 22 stycznia 2015 r. do Dyrektora IS wskazywała na przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania.
Nie sposób bowiem inaczej ocenić wywodzenia na etapie skargi kasacyjnej w sprawie, w której przedmiotem jest bezczynność organu odwoławczego polegająca niezakończeniu postępowań odwoławczych, że "złożona przez skarżącego skarga na bezczynność dotyczyła nierozpoznania jego wniosku o wznowienie postępowania. (...). W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej w R. cały czas pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku E. K. z dnia 22 stycznia 2015 r., i wyjaśnienia czy wniosek ten stanowi wniosek o wznowienie postępowania".
Przypomnieć należy autorowi skargi kasacyjnej, że ani jedno słowo skargi wniesionej przez Skarżącego do WSA na bezczynność Dyrektora IS nie nawiązuje do wznowienia postępowań, które Skarżący uważał zresztą za niezakończone w sposób przewidziany prawem. Nieprawdziwe jest twierdzenie, że "(...) skarżący w piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w R. wskazuje na przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 op.". Skarżący nawet nie nawiązał do tego przepisu. Nawiązania takiego nie stanowi też wskazane przez autora skargi kasacyjnej stwierdzenie Skarżącego, że brak doręczenia mu decyzji uniemożliwia ich zaskarżenie.
Pismo powyższe Skarżący powołał w uzasadnieniu skargi do WSA jako dowód, że "wyczerpał dostępne mu środki interwencyjne, aby Organ podatkowy II instancji (...) zgodnie z prawem podatkowym i administracyjnym zakończył procedurę odwoławczą w sprawach decyzji i instancji (...) z dnia 15.05.2013 r. poprzez podjęcie i doręczenie Skarżącemu decyzji rozstrzygających II instancji (...)".
Dodać należy, że na pismo to Dyrektor IS udzielił odpowiedzi pismem z 20 lutego 2015 r. Wyjaśnił, że decyzje z 9 października 2014 r. uznał za doręczone w trybie przewidzianym w art. 150 § 2 O.p.
Pismo Skarżącego nie pozostało zatem bez odpowiedzi, a jego treść nie dawała jakichkolwiek podstaw do oceny z punktu widzenia żądania wznowienia postępowania, co bezzasadnymi czyni zarzuty niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez Dyrektora IS art. 121 § 2 i art. 122 O.p.
Argumentacja autora skargi kasacyjnej wskazująca na "rzucającą się w oczy" nieporadność Skarżącego w formułowaniu pism, jego brak wiedzy prawniczej, nie znajduje odzwierciedlenia chociażby w treści skargi do WSA, która zawiera wymagane elementy, w tym podstawy prawne i ich uzasadnienie.
Natomiast twierdzenie autora skargi kasacyjnej, iż z podjął się prowadzenia sprawy bez wynagrodzenia "poruszony trudną sytuacją życiową i materialną skarżącego oraz jego trudnościami związanymi ze zrozumieniem przepisów prawa" nie wnosi niczego do sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny postrzega omawiany zarzut, w kontekście argumentacji przedstawionej na jego uzasadnienie, jako w istocie próbę, poprzez niejako zmianę przedmiotu skargi do WSA, uzyskania potwierdzenia, że pismem z 22 stycznia 2015 r. Skarżący wniósł o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami Dyrektora IS z 9 października 2014 r. Próba ta, w sposób oczywisty chybiona, w żaden sposób nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Skarga kasacyjna, poprzez sformułowane w niej zarzuty i ich uzasadnienie, służyć ma podważeniu prawidłowości rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Nie może tego skutku przynieść skarga kasacyjna oparta na zarzutach i argumentach oderwanych od stanowiska Sądu pierwszej instancji i jego uzasadnienia.
- X. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Na wniosek Dyrektora IS, na podstawie z art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Skarżącego koszty postępowania kasacyjnego, tj. koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego, wyliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) jako 75 % stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Koszty zasądzono na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R., jako nowej strony w miejsce Dyrektora IS zniesionego z dniem 1 marca 2017 r.