Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 19 września 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 545/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 28 lutego 2013 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług od września do grudnia 2007 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec i sierpień 2007 r.
W piśmie procesowym z 7 kwietnia 2015 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed rozprawą, strona cofnęła skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten w związku z art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak podniesiono w piśmiennictwie (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013) odpowiednie stosowanie art. 60 p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 i art. 193 p.p.s.a. umorzyć postępowanie kasacyjne.