Uzasadnienie
Wnioskiem z 19 sierpnia 2016 r. pełnomocnik K.M., zwrócił się o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 9 marca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 4 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazał, że jego mocodawczyni pozostaje w trudnej sytuacji finansowej. Skarżąca nie prowadzi bowiem obecnie działalności gospodarczej, która od kilku lat jest zawieszona. Jedyne źródło utrzymania skarżącej i jej rodziny jest dochód uzyskiwany przez męża, który jest zatrudniony w Urzędzie Gminy. Skarżąca posiada dwójkę małoletnich dzieci w wieku wczesnoszkolnym i przedszkolnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści powołanych na wstępie przepisów wynika, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami.
Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotne jest więc aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zostały należycie uzasadnione i wykazane przez stronę, gdyż rola sądu sprowadza się jedynie do weryfikacji złożonych oświadczeń.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie podnoszonej argumentacji. Wniosek skarżącej nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się sytuacja majątkowa jej rodziny oraz, czy nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych na ewentualną spłatę wymaganych zobowiązań publicznoprawnych. W świetle powyższego trudno uznać za wiarygodne twierdzenie, że wykonanie decyzji doprowadzi do realizacji przesłanek wskazanych w omawianym przepisie. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających sądowi ocenę przedmiotowego wniosku. Braki w tym zakresie w konsekwencji powodują, że sąd rozpatrujący wniosek nie jest w stanie ustalić, czy zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania wskazanych we wniosku decyzji.
Należy jednocześnie zaznaczyć, że zarówno konstrukcja przepisów dotyczących wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności, jak i treść pozostałych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wezwania strony do usunięcia braków tak sporządzonego wniosku. Nie będzie bowiem możliwe wezwanie strony do uzupełnienia jej wniosku o dostarczenie informacji uzasadniających uwzględnienie wniosku w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Przepis ten bowiem ma zastosowanie wyłącznie do pism strony, które nie mogą otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Natomiast wniosek strony skarżącej warunki formalne zachowuje i tym samym nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu.
Zważywszy na powyższe uznać należało, że strona nie wykazała w wystarczającym stopniu istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.