Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 28 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2007 r.
Jak wskazał w uzasadnieniu postanowienia Sąd, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 30 grudnia 2009 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 29 stycznia 2010 r., skarga natomiast została nadana w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 17 lutego 2010 r. - k. 4 akt. Wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie złożono.
Pismem z dnia 5 maja 2010 r. Skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, w której zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 222 Kpa, bowiem działania organów i Sądu wykazują wyłącznie fiskalizm wobec podatnika,
- 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w swym rozstrzygnięciu Sąd ograniczył się do wybiórczego i niepełnego wyjaśnienia kwestii prawnych sprawy, czym naruszył przepis art. 2 i art. 45 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 2 czerwca 2010 r. wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że żaden ze sformułowanych na wstępie skargi kasacyjnej zarzutów nie może zostać uwzględniony.
Strona wprawdzie zarzuciła sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jednakże zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Tymczasem Sąd I instancji w odniesieniu do żadnego z wymienionych przepisów nie dokonywał wykładni. Strona nie wskazała również, na czym konkretnie miało polegać błędne zastosowanie tych przepisów. W związku z powyższym, zarzuty naruszenia prawa materialnego wymykają się spod kontroli sądu I instancji.
Również zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy wymyka się spod kontroli sądu kasacyjnego, bowiem Strona nie wskazała, które przepisy postępowania i w jaki sposób zostały naruszone.
Na marginesie, niezależnie od wadliwie skonstruowanych zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nawet potraktowanie pisma z dnia 30 stycznia 2010 r., zatytułowanego "ODWOŁANIE", jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiałoby skutkować odrzuceniem skargi, bowiem termin jej złożenia upływał w dniu 29 stycznia 2010 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.