Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 870/17

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie III SA/Wa 3112/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 września 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

Sąd pierwszej instancji w wyroku tym podzielił stanowisko organu podatkowego co do tego, że w niniejszej sprawie nie było zasadne uchylenie po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 14 lutego 2012 r. nr [...], którą określono Skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, kwiecień, czerwiec, październik - grudzień 2007 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń, maj, lipiec, sierpień - wrzesień 2007 r. oraz podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w lipcu 2007 r. faktury VAT w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.).

Sąd pierwszej instancji przyjął, że brak było podstaw do przyjęcia, że w sprawie tej wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a nie były znane organowi pierwszej instancji - zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.).

1. 2. Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości i w skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
2. 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez jego niezastosowanie, na skutek oparcia rozstrzygnięcia na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym,
3. 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 191 O.p., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 191 O.p. poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego z pominięciem nowych dowodów i okoliczności przedstawionych przez Skarżącą.

W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

1. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

1. 3.1. Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p.

Wbrew stanowisku Skarżącej, zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji przy rozstrzyganiu nie pominęły nowych dowodów przedstawionych przez tę Skarżącą.

Wręcz przeciwnie: z zaskarżonej decyzji organu oraz z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że w sposób szczegółowy oceniono przedstawione przez Stronę nowe dowody na tle już skompletowanego materiału dowodowego, stwierdzając, że są one pozbawione waloru "nowości" i "istotności" dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jak stwierdził, np. organ w tej sprawie: "dowody w postaci dokumentacji powykonawczej przebudowy instalacji elektrycznej części biurowej I piętra dla potrzeb firmy S., instalacji elektrycznej ogólnej dla budynku KBP-100 oraz instalacji elektrycznej ogólnej zasilającej urządzenia komputerowe, dołączone przez pełnomocnika Strony do wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią podstawy do stwierdzenia, iż w sprawie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a nie były wówczas znane organowi pierwszej instancji. Ww. dokumenty w świetle obszernej dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie stanowią bowiem istotnych dowodów uzasadniających zmianę ostatecznej decyzji z dnia 17.09.2012r., znak: [...]." (str. 9 dec. organu).

"Ponadto organ odwoławczy zauważa, iż okoliczność, na poparcie której Strona przedstawiła nowe dowody, została przez Spółkę ujawniona w toku tzw. postępowania zwykłego. Już bowiem w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Strona wskazała, że zakwestionowana faktura dotyczyła dostosowania istniejącej infrastruktury do potrzeb firmy S., a także stanowiła jednorazową opłatę za korzystanie z tej infrastruktury. W ramach przedmiotowego postępowania organy podatkowe wykazały, iż Spółka nie uczestniczyła w "wykonywaniu tymczasowych adaptacji", gdyż usługę tę wykonał inny podmiot. Odnośnie zaś próby zmiany kwalifikacji usługi z "wykonania adaptacji" na "udostępnienie adaptacji" Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził w decyzji ostatecznej, że są to odmienne rodzaje usług i nie można tych pojęć traktować jako synonimów." (str. 11 dec. organu).

1. 3.2. Sąd pierwszej instancji natomiast uznając stanowisko organu za trafne stwierdził m.in., że:

"Trafne jest również stanowisko DIS, że o realizacji usługi objętej fakturą z dnia 2 lipca 2007 r. nie świadczą dokumenty stanowiące załączniki 2 i 3 do wniosku, tj. dokumentacja powykonawcza instalacji elektrycznej ogólnej oraz zasilającej urządzenia komputerowe wykonanej na potrzeby P. S.A. z marca 2003 r.

Brak jednolitego stanowiska Skarżącej na poszczególnych etapach postępowania co do charakteru usługi objętej sporną fakturą w powiązaniu ze złożonymi dowodami słusznie ocenione zostały przez DIS jako kolejna próba udowodnienia, iż przedmiotem świadczenia ze strony spółki było udostępnienie infrastruktury technicznej, a nie wykonanie tymczasowej adaptacji.

Prezentowane aktualnie przez Spółkę stanowisko stoi jednak w sprzeczności zarówno z treścią samej faktury z dnia 2 lipca 2007 r., jak i z wyjaśnieniami składanymi przez Skarżącą w piśmie z dnia 12 października 2011 r." (str. 16 uzasadnienia wyroku).

"Prawidłowo wywiódł organ w zaskarżonej decyzji, że przedstawione przez stronę okoliczności i dowody nie stanowiły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej. W odniesieniu do przywołanych przez stronę dowodów i okoliczności nie można bowiem stwierdzić, że zostały spełnione łącznie obie przesłanki wznowienia, tj.: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy i są nowe oraz istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi. Dowody te i okoliczności z nich wynikające są wprawdzie nowe i istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz nie były znane organowi, jednakże nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy." (str. 20 uzasadnienia wyroku).

1. 3.3. Powyższe wywody organu odwoławczego oraz rozważania Sądu pierwszej instancji w żaden sposób nie dają podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., tym bardziej że uzasadnienie tego zarzutu w skardze kasacyjnej jest nader lakoniczne i nie podważa poczynionych powyżej ustaleń i ocen.

1. 3.4. W konsekwencji za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez jego niezastosowanie, gdyż - w świetle powyższej oceny przedstawionych przez Stronę dowodów i okoliczności - brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia tego zarzutu.

1. 3.5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
2. - ---------------------- 4