Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r., I SA/Lu 133/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie: 1/ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w L. z dnia 28 września 2004 r., (...) w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za luty 2004 r., 2/ stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w zakresie opisanym w pkt 1/, 3/ oddalił skargę w pozostałej części oraz 4/ zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz "N." s.c. Mariusz P., Teresa S., Jerzy S. w L. kwotę 774 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi "N." s.c. Mariusz P., Teresa S., Jerzy S. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 stycznia 2005 r., (...) w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2004 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za luty 2004 r.
Sąd ustalił, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w L. z dnia 28 września 2004 r. w sprawie określenia w podatku od towarów i usług kwoty zwrotu różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń 2004 r., określenia kwoty zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy i określenia kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc za luty 2004 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2004 r.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za luty 2004 r. wydane zostały bez podstawy prawnej, a tym samym dotknięte są wadliwością wskazaną w art. 247 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powstanie obowiązku podatkowego ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w przedziale czasowym, z którym jest on związany. Skoro zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego było, zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy o VAT wykazanie w deklaracji kwoty zwrotu podatku wyższej od należnej, to do obowiązku ukształtowanego pod rządem tej ustawy należałoby stosować jej przepisy. Obowiązki ewidencyjne w lutym 2004 r. skarżąca wykonywać powinna na podstawie obowiązujących wówczas przepisów. Konstytutywny charakter decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, które powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego /art. 21 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej/ wykluczał możliwość ukształtowania tego zobowiązania na podstawie przepisów nie obowiązujących już w dniu wydania decyzji.
Z dniem 1 maja 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z wyłączeniem przepisu nie mającego zastosowania w sprawie niniejszej - art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zm./.
Sąd stwierdził, przepisy prawa, które dla organu podatkowego stały się podstawą wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT, nie obowiązywały w dniu wydawania decyzji zarówno pierwszo jak i drugo instancyjnej.
Skargą kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w L. zaskarżył powyższy wyrok w części stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w L. w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz zasądzającej od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 774 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zarzucił:
- I. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a mianowicie:
- - art. 27 ust. 6 w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 r. oraz w związku z art. 21 par. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ i w związku z art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 4, 5, 6 i art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54 poz. 535/ polegające na przyjęciu że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w L. w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe wydane zostały bez podstawy prawnej.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 145 par. 1 pkt 2 i par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 247 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie nieważności powołanych wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. i poprzedzającej ja decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w L. w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy skarga powinna podlegać oddaleniu w całości.
- - art. 205 par. 1 w związku z art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zasądzenie kosztów postępowania w sytuacji, gdy skarga powinna podlegać oddaleniu w całości.
Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, pogląd Sądu stwierdzający brak podstawy prawnej do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania podniesiono, że nawet wykładnia prowadząca do wniosku, iż prawidłową podstawą ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego jest art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54 poz. 535/ prowadzi do wniosku, że Sąd naruszył powołane przepisy postępowania i stwierdził nieważność decyzji, w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, w sytuacji, w której istniała podstawa prawna rozstrzygnięcia, a została ona jedynie błędnie wskazana. W takim bowiem przypadku, stosownie do treści art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. Art. 205 par. 1 w zw. z art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszone poprzez zasądzenie kosztów w sytuacji, gdy skarga podatnika powinna podlegać oddaleniu w całości stosownie do treści art. 151 tej ustawy.
Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Stosownie do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2005 r., I FPS 2/05 po dniu 30.04.2004 r. dopuszczalne jest ustalenie podatnikowi podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe sprzed 1 maja 2004 r. na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zm./.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela powyższy pogląd z naprowadzonych w uzasadnieniu wyżej wymienionej uchwały względów. Dlatego zbędne jest ich powtarzanie w tym miejscu.
W odniesieniu do niniejszej sprawy oznacza to, że pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o braku podstawy prawnej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego nie może zostać podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będzie przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wziąć pod uwagę wyżej wymienioną uchwałę.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 oraz art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.