Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 692/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. K.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 28 listopada 2008 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynikało z adnotacji urzędu pocztowego, dokonanej na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej pismo, mimo dwukrotnej próby doręczenia wezwania (pierwsze awizo z dnia 3 grudnia 2008 r., drugie – 18 grudnia 2008 r.) skarżący nie podjął pisma w terminie do dnia 18 grudnia 2008 r. Wobec tych okoliczności Sąd przyjął, że wezwanie do uiszczenia należnego wpisu zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2008 r., zaś 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 29 grudnia 2008 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi, wobec czego, stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 73, art. 86 § 1 i art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz § 9 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dna 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. nr 62, poz. 697 ze zm.) w związku z art. 139 kodeksu postępowania cywilnego poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, że skarżący nie dotrzymał wyznaczonego siedmiodniowego terminu na wniesienie wpisu sądowego od skargi, podczas gdy niezgodnie ze wskazanym § 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia skarżącemu nie doręczono zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki sądowej oraz nie wydano takiej przesyłki, mimo że odbierał on w tym czasie w urzędzie pocztowym inne przesyłki adresowane do siebie.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz skarżącego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
W aktach sprawy Sądu I instancji znajduje się zwrot nieodebranej przez skarżącego przesyłki, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (k. 13). Na kopercie widnieją adnotacje wskazujące na datę zarówno pierwszego, jak i powtórnego awizowania przesyłki, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (tzw. zwrotce) w sposób wyraźny zaznaczono przyczynę, dla której nie doręczono przesyłki osobiście ("mieszkanie zamknięte") oraz zawarto czytelną informację, iż zawiadomienie o przesyłce (awizo) umieszczono w skrzynce oddawczej adresata. Powyższe okoliczności wskazują, iż zarówno działanie osoby doręczającej pismo, jak i Sądu I instancji, który w sposób prawidłowy, biorąc za podstawę adnotację o dacie powtórnego awizowania uznał, iż pismo zostało doręczone skarżącemu z dniem 18 grudnia 2008 r., nie było obarczone jakimkolwiek błędem i pozostawało w zgodzie z unormowaniami dotyczącymi doręczeń.
Argumentacja skarżącego, iż nigdy nie otrzymał on przesyłki, ani awizo, jest w ocenie tutejszego Sądu gołosłowna i nieprzekonywająca. W szczególności, dowodu przemawiającego za racjami skarżącego nie stanowi znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie pracownika urzędu pocztowego (k. 31), zgodnie z którym skarżący w dniu 11 grudnia 2008 r. (tj. w dacie powtórnego awizowania przedmiotowej przesyłki) odbierał inną korespondencję w urzędzie pocztowym. Z powyższych okoliczności nie sposób przecież wywodzić, że skoro skarżący udał się do urzędu pocztowego i odebrał adresowaną do siebie korespondencję, to przyczyna, dla której nie odebrał akurat przesyłki zawierającej wezwanie z Sądu leży po stronie urzędu pocztowego.
Należy pamiętać, że przepis art. 73 p.p.s.a. in fine zawiera swego rodzaju domniemanie doręczenia, którego istotą jest dyscyplinowanie stron postępowania w podejmowaniu napływającej z sądu korespondencji celem zapewnienia sprawnego toku postępowania (B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", wyd. Lewis Nexis, Warszawa 2008 r., s. 178).
Ponieważ Sąd I instancji dysponując zwrotem przesyłki zawierającej wezwanie w sposób prawidłowy uznał ją za doręczoną, a następnie, wobec brzmienia art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę, od której nie został uiszczony należny wpis odrzucił, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 orzekł jak w sentencji.