Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1439/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną przez A.J. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 7 sierpnia 2017 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2011 r. do czerwca 2015 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.
W piśmie procesowym z 1 czerwca 2022 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed rozprawą, reprezentujący organ pełnomocnik cofnął wniesioną skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten w związku z art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 60 p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 i art. 193 p.p.s.a. umorzyć postępowanie kasacyjne.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.