Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 83/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. R. na interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 9 października 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że w 2001 r. skarżący udzielił w drodze umowy licencji na wynalazek, na który był przyznany patent i do którego posiadał wyłączne prawo własności. Umowa licencyjna nie była zarejestrowana przed dniem 14 maja 2004 r. W umowie tej należności z tytułu licencji zostały powiązane z wykorzystaniem wynalazku przez licencjobiorcę, który był zobowiązany do zapłaty ściśle określonej kwoty za każdorazowy fakt zrealizowania wynalazku, tj. wykonania go i zainstalowania w budowanych przez siebie budynkach. Terminy płatności były określone w stosunku do terminów realizacji wynalazku. Licencjobiorca korzystał z wynalazku, jednak zapłacił za niego jedynie za pierwszą realizację. Także w późniejszym czasie, tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej ustawa o VATz 2004r., licencjobiorca pomimo, że korzystał z wynalazku, ani nie poinformował o tym fakcie wnioskodawcy, ani też nie uiszczał należnych opłat z tytułu umowy licencyjnej. W 2008 r. skarżący skierował pozew do sądu, który w toku procesu zobowiązał licencjobiorcę do przekazania informacji o wykorzystanym wynalazku.
W związku z powyższym wnioskodawca zadał pytania: Czy należny jest podatek VAT od opłat licencyjnych wynikających z umowy licencyjnej zawartej w 2001 r., które dopiero w przyszłości będą zasądzone prawomocnym wyrokiem sądu? Jeżeli tak, to z jaką datą powstaną te należności? Czy z datą uprawomocnienia się wyroku sądowego, czy z datami należności wynikającymi z działań licencjobiorcy, polegających na zastosowaniu wynalazku, pomimo braku zapłaty? Czy i od kiedy należne będą odsetki podatkowe? Czy w razie gdyby istniał obowiązek podatku VAT, to czy kwoty należności jednostkowych określone w umowie licencyjnej należy uznać za kwoty netto, czy za kwoty brutto zawierające już w sobie podatek VAT, bowiem w treści umowy licencyjnej nie było to sprecyzowane z powodu nieobjęcia wówczas podatkiem VAT?
Skarżący stwierdził, że podatek VAT nie jest należny, gdyż umowa licencyjna została zawarta przed wejściem w życie przepisów obejmujących podatkiem VAT udzielanie licencji.
W przypadku gdyby stanowisko organu udzielającego odpowiedzi na niniejsze zapytanie było odmienne, to zdaniem strony, podatek VAT powinien być naliczony od kwoty należności głównej zasądzonej prawomocnym wyrokiem sądu, a wymagany powinien być od daty wykonalności wyroku, przy czym odsetki podatkowe w razie ewentualnej zwłoki w zapłacie przez licencjobiorcę powinny obciążać licencjobiorcę do daty zapłaty przez niego całości należności wraz z podatkiem VAT. Natomiast ewentualne należności z tytułu podatku VAT powinny być obliczane od kwot określonych w umowie licencyjnej, które to kwoty należałoby uznać za kwoty netto, nie zawierające podatku VAT.
Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Organ stwierdził, że zgodnie z przepisami przejściowymi, opłaty licencyjne otrzymane na podstawie umowy licencyjnej (z roku 2001) od dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 19, poz. 185) dalej ustawa zmieniająca, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym w przedmiotowej sprawie należny jest podatek VAT od opłat licencyjnych wynikających z umowy licencyjnej zawartej w roku 2001; należności powstaną z datami otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze, a tą wnioskodawca wiąże z momentem wykorzystania wynalazku przez licencjobiorcę.
Organ podkreślił ponadto, że ustawodawca wprowadził zwolnienie od podatku od towarów usług tych umów, które zostaną zarejestrowane w urzędzie skarbowym w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Po upływie terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług będą należne odsetki. W ocenie organu kwoty należności jednostkowych określone w umowie licencyjnej należy uznać za kwoty brutto zawierające już w sobie podatek VAT.
W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca nie zgodził się z rozstrzygnięciem w powyższej interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji.
W skardze podatnik zarzucił interpretacji indywidualnej dokonanie nieprawidłowej wykładni przepisów prawa. Według strony w sprawie kluczowa jest zasada niedziałania prawa wstecz skoro postanowienia umowy licencyjnej, opierają się na przepisach prawa obowiązujących w dniu zawarcia umowy.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej stwierdzając, że świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług oraz przedstawionego stanu faktycznego, udzielona interpretacja zawiera prawidłową wykładnię przepisów prawa podatkowego.
Sąd I instancji oddalając skargę, podkreślił, że w okresie, którego dotyczy stan faktyczny przedstawiony w skardze, uległ zmianie stan prawny w zakresie opodatkowania czynności polegających na udzieleniu licencji i sublicencji. W świetle przepisów prawnych obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. do dnia 25 marca 2002 r. nie było podstaw do opodatkowania czynności udzielania licencji i sublicencji.
Ustawa zmieniająca zawierała jednak rozwiązania intertemporalne, z których wynikało, że przepisów zmieniających definicję usługi na gruncie ustawy z ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) dalej ustawa o VAT z 1993 r. nie stosuje się w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy do licencji i sublicencji udzielonych na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, bez uwzględniania zmian tych umów dokonanych po tym dniu. Jednakże licencje i sublicencje udzielone na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy zostały wyłączone spod opodatkowania wyłącznie pod warunkiem, że umowy zostały zarejestrowane we właściwym urzędzie skarbowym w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy.
Natomiast licencje i sublicencje, udzielone na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy i niezarejestrowane w urzędzie, traktuje się jako licencje i sublicencje, udzielone na podstawie umów zawartych począwszy od dnia wejścia w życie ustawy.
Z powołanych powyżej przepisów wynika, że skoro skarżący w roku 2001 udzielił w drodze umowy licencji na wynalazek, na który był przyznany patent i do którego posiada wyłączne prawo własności, a licencja została udzielona na podstawie prawa własności przemysłowej bezterminowo i jednorazowo, to na skutek zmian legislacyjnych czynność ta podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wyłączenie tej czynności spod opodatkowania mogło nastąpić jedynie pod warunkiem zarejestrowania umowy we właściwym organie podatkowym w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Z przedstawionego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego wynika natomiast, że skarżący takiego zarejestrowania nie dokonał.
Sad I instancji stwierdził, że opisane we wniosku czynności podlegają opodatkowaniu zarówno w świetle ustawy o VAT z 1993 r. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, jak i ustawy o VAT.
W ocenie Sądu I instancji zasadne jest zatem stanowisko organu podatkowego, który stwierdza, że należności podatkowe powstaną z datami otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze. Po upływie terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług będą należne odsetki. Natomiast kwoty należności określone w umowie licencyjnej należy uznać za kwoty brutto zawierające już w sobie podatek VAT.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając orzeczeniu naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie.
Autor skargi kasacyjnej po pierwsze zarzucił błędne zastosowanie przepisów:
- - art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 lit. c ustawy o VAT z 1993 r. w związku z art. 5 ustawy zmieniającej oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 w związku z art. 176 pkt 3 ustawy o VAT;
- - art. 2 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej oraz art. 147 ustawy o VAT;
- - art. 6 ust. 8b pkt 13 oraz art. 19 ust. 13 pkt 10 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że otrzymanie opłat – albo upływ terminu ich płatności – wynikających z umowy licencyjnej na wynalazek zawartej w 2001 r. może skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług od świadczonej usługi w dacie otrzymania albo wymagalności należności.
Zarzucił ponadto niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że aktywność skarżącego polegająca na jednorazowym udzieleniu licencji na czas nieokreślony może skutkować uznaniem go za podatnika podatku od towarów i usług.
Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 141 § 4 i art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153,poz.1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. polegające na niepełnej analizie przez Sąd stanu faktycznego i dokonaniu oceny prawnej ograniczonej do bezrefleksyjnego powielenia poglądów wyrażonych w zaskarżonej interpretacji, a następnie w odpowiedzi na skargę do Sądu, przez co pozbawiona ona była elementu własnej oceny dokonywanej na podstawie własnego doświadczenia i wiedzy, co z kolei uniemożliwiło prawidłową subsumcję stanu faktycznego do właściwej normy prawnej i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.
Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 tej ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Wskazanie i uzasadnienie podstaw-kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.).
Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu " niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 roku, sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36).
Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § l i § 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych w art. 174 P.p.s.a. podstawach.
W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, na których błędne zastosowanie wskazywał w II i III części skargi kasacyjnej, jak i innych wymienionych w skardze przepisów postępowania, kwestionując rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Według oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. W sprawie nie miał też zastosowania art. 146 § 1 P.p.s.a. zważywszy,że Sąd I instancji, nie uwzględnił skargi.
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę na zmianę stanu prawnego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego jeszcze pod rządami ustawy o VAT z 1993r. i podatkowe konsekwencje jej zmiany, począwszy od dnia 25 marca 2002r. Na mocy wprowadzonych w ustawie zmian pojęcie usług - art. 4 pkt 2 ustawy - rozszerzono bowiem m.in. na sprzedaż praw lub udzielanie licencji i sublicencji w rozumieniu przepisów prawa własności przemysłowej. Ustawa zmieniająca zawierała przy tym przepisy intertemporalne, z których wynikało, że przepisów zmieniających definicję usługi na gruncie ustawy o VAT z 1993r. nie stosuje się w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy do licencji i sublicencji udzielonych na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, bez uwzględniania zmian tych umów dokonanych po tym dniu (art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej).
Licencje i sublicencje udzielone na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy zostały wyłączone spod opodatkowania pod warunkiem, że umowy zostały zarejestrowane we właściwym urzędzie skarbowym w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Natomiast stosownie do art. 2 ust. 3 ustawy zmieniającej licencje i sublicencje, udzielone na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy i niezarejestrowane w urzędzie, traktuje się jako licencje i sublicencje, udzielone na podstawie umów zawartych począwszy od dnia wejścia w życie ustawy.
Powyższe przepisy w pełni uzasadniają ocenę Sądu I instancji, że skoro skarżący w roku 2001 udzielił w drodze umowy licencji na wynalazek, na który był przyznany patent i do którego posiada wyłączne prawo własności, a licencja została udzielona na podstawie prawa własności przemysłowej bezterminowo i jednorazowo, to na skutek zmian legislacyjnych czynność ta podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Wyłączenie bowiem tej czynności spod opodatkowania mogło nastąpić jedynie pod warunkiem zarejestrowania umowy we właściwym organie podatkowym w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, przy czym, jak Sąd zauważył, z przedstawionego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji stanu sprawy wynikało, że skarżący warunku tego nie spełnił.
Sąd I instancji wyjaśnił również zasady opodatkowania powyższych czynności według przepisów ustawy o VAT z 2004r. W szczególności wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 tej ustawy przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej. Zwrócił przy tym uwagę, że ustawa ta przewiduje dwa wyjątki dotyczące opodatkowania licencji i sublicencji, z których żaden jednak nie odnosi się do stanu faktycznego opisanego przez skarżącego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego.
Zgodnie z art. 147 ustawy o VAT z 2004r. w okresie do dnia 31 grudnia 2005 r. zwalnia się od podatku usługi udzielania licencji i sublicencji, inne niż: sprzedaż praw lub udzielanie licencji i sublicencji w rozumieniu przepisów prawa własności przemysłowej, udzielanie licencji lub upoważnianie do korzystania z licencji oraz przeniesienie autorskiego prawa majątkowego w rozumieniu przepisów prawa autorskiego w odniesieniu do programu komputerowego, jeżeli zostały udzielone na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, bez uwzględniania zmian tych umów dokonanych po tym dniu.
Powołane regulacje ustawowe, zdaniem Sądu I instancji, uzasadniały ocenę, iż uprawnione jest stanowisko organu podatkowego, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym należności podatkowe powstaną z datami otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze. Po upływie terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług będą należne odsetki. Natomiast kwoty należności określone w umowie licencyjnej należy uznać za kwoty brutto zawierające już w sobie podatek VAT. Wniosek taki wynika z treści art. 29 ust. 1 ustawy o VAT z 2004r., który stanowi, że podstawą opodatkowania jest obrót, tj. kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje natomiast całość świadczenia należnego od nabywcy. Analogiczne regulację zawiera także art. 15 ust. 1 ustawy o VAT z 2004r.
W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuzasadniony jest zarzut nieprawidłowego dokonania wykładni przepisów prawa ze względu na okoliczności przedmiotowe, a mianowicie, że w momencie udzielania licencji w roku 2001, podatek od towarów i usług nie obejmował czynności udzielania licencji,a więc czynność ta nie była wówczas przedmiotem opodatkowania, jak i zarzut wadliwości przepisu art. 147, ponieważ wynika z niego zwolnienie od podatku (do dnia 31 grudnia 2005 r.) dla usług udzielania licencji po dniu 1mają 2004 r., na podstawie umów zawartych przed tym dniem, bowiem przepis ten zwalnia od podatku coś, co nie stało się nigdy przedmiotem opodatkowania.
W świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy oraz powołanych przepisów prawa podatkowego nie ulega wątpliwości, że czynność udzielenia licencji i tym samym otrzymywane przez skarżącego opłaty licencyjne na podstawie umowy licencyjnej z roku 2001 podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dla opodatkowania nie ma znaczenia, że umowa z roku 2001 dotycząca udzielania licencji została zawarta w okresie, kiedy czynność ta nie była objęta podatkiem od towarów i usług. Wyłączenie spod opodatkowania dotyczyło tylko tych umów, które zostały zarejestrowane w organie podatkowym,w przewidzianym w ustawie terminie. Umowy niezarejestrowane rodzą natomiast, jak prawidłowo skonstatowano, skutki podatkowe, należy je bowiem dla celów podatkowych traktować, jakby zostały zawarte po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zasadnie uznano także, że nie znajduje uzasadnienia zarzut odnoszący się do definicji podatników oraz działalności gospodarczej zawartych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT z 2004r.
Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT z 2004r., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej (...).Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Powołując się na treść powyższych przepisów zasadnie wskazano, że jedynymi warunkami determinującymi opodatkowanie udzielanie licencji jest charakter ciągły wykonywanej czynności oraz cel zarobkowy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnione jest stanowisko, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym przy uwzględnieniu regulacji prawnych w zakresie opodatkowania podatkiem VAT, udzielenie licencji na wynalazek miało charakter zarobkowy i wynikało z ciągłego stosunku cywilnoprawnego, co stanowi podstawę do uznania,iż z tytułu działalności w tym zakresie licencjodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Ze względu na powyższe na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.