Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r. III SA/Wa 2493/04, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym /na wniosek strony skarżącej/ skargi Jarosława T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 listopada 2004 r., utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 7 września 2004 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia 26 września 2002 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji /organu kontroli skarbowej/, określającą dla skarżącego, prowadzącego firmę "M." za wskazane miesiące 2001 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług - oddalił skargę podatnika.
Z ustalonego stanu sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 25 maja 2004 r. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o wznowienie na podstawie art. 240 par. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ postępowania zakończonego wymienioną wyżej decyzją Izby Skarbowej w W. z dnia 26 września 2002 r. z jednoczesnym wnioskiem o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w W. z dnia 26 czerwca 2002 r. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący podniósł, iż za wznowieniem postępowania w przedmiotowej sprawie przemawia orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. K 24/03 stwierdzające nieobowiązywanie przepisu rozporządzenia Ministra Finansów odmawiającego podatnikom prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji braku kopii faktur u sprzedawcy towaru. Strona wyraziła pogląd, iż nie ma istotnego znaczenia, że przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do przepisu par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, albowiem w jego przypadku został on pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie podobnie brzmiącego przepisu zawartego we wcześniejszym rozporządzeniu wykonawczym Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. W powyższym zakresie strona stwierdziła, że "zasady zdrowego rozsądku i logiki wskazują, że Trybunał Konstytucyjny wyraża swój sprzeciw do wszystkich tego typu rozstrzygnięć zawartych w rozporządzeniach Ministra Finansów zarówno tego, o którym mowa w orzeczeniu, jak i również w rozporządzeniach je poprzedzających".
Dyrektor Izby Skarbowej w W. po wznowieniu postępowania oraz rozważeniu argumentacji podniesionej we wniosku odmówił uchylenia wcześniejszej decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia dla skarżącego zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2001 r. stwierdzając, że brak jest zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu się do powołanej przez stronę przesłanki w postaci wymienionego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.04.2004 r. organ stwierdził, że powołaną w decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji podstawą prawną był art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej ustawą o VAT. Określenie zobowiązania w podatku VAT za kontrolowane okresy w sposób odmienny niż to wynikało ze złożonych deklaracji rozliczeniowych VAT-7 powstało na skutek stwierdzenia w toku kontroli skarbowej, iż podatnik odliczył podatek naliczony z faktur zakupu towarów, nie potwierdzonych kopią u sprzedawcy, który również nie rozliczył podatku należnego z tych faktur.
Powyższe ustalenia powodowały, iż zgodnie z obowiązującym w 2001 r. przepisem par. 50 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. /Dz.U. nr 109 poz. 1245/ posiadane przez podatnika tego rodzaju faktury zakupu nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Organ podniósł, że powołanym przez stronę wyrokiem, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z przepisami Konstytucji RP obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r. art. 32a ustawy o VAT oraz par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22.03.23002 r. orzekając jednocześnie, iż wskazana niezgodność nie stanowi podstawy zwrotu podatku określonego w ostatecznej decyzji organu podatkowego lub uiszczonego w wyniku zastosowania wymienionych przepisów prawa podatkowego. Organ powołał się także na okoliczność, że przepisy wcześniejszych rozporządzeń Ministra Finansów wykonawczych do ustawy o VAT o treści analogicznej do par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22.03.2002 r. były w przeszłości przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego /wyroki z dnia 16.06.1998 r. U 9/97 i z dnia 11.12.2001 r. SK 16/00/, który nie dopatrzył się ich niezgodności z Konstytucją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę podatnika na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dokonał szczegółowej analizy poszczególnych wyroków Trybunału Konstytucyjnego wydanych w zakresie zgodności z Konstytucją wskazanych przepisów kolejnych rozporządzeń wykonawczych Ministra Finansów dotyczących przypadku, gdy podatnik podatku VAT posiada fakturę nabycia towarów, niepotwierdzoną kopią u sprzedawcy, w którym to przypadku takie faktury nabycia nie stanowią w myśl wymienionych przepisów podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku należnego. Stwierdzono, że w dwu pierwszych wyrokach z dnia 16.06.1998 r. U 9/97 i z dnia 11.12.2001 r. SK 16/00 Trybunał Konstytucyjny dokonał szerokiego podsumowania poglądów doktryny i orzecznictwa sądowego w zakresie problematyki wynikającej z rozpatrywanych przepisów i nie dopatrzył się ich niezgodności z przepisami Konstytucji RP.
Podniesiono, że w uzasadnieniu pierwszego wyroku Trybunał opowiedział się za poglądem wyrażonym w wskazanym orzecznictwie NSA stwierdzając, iż podstawowa zasada i "filozofia" podatku VAT, jako podatku od wartości dodanej sprowadza się do tego, że nabywca towarów i usług może potrącić podatek uprzednio uiszczony przez zbywcę. Ponadto oceniając zgodność z Konstytucją treść tych regulacji podatkowych Trybunał stwierdził, że ich istotą jest to, by z punktu widzenia nabywcy towaru lub usług pozbawić ekonomicznego sensu wszelkie działania polegające na fałszowaniu faktur VAT lub wchodzeniu w porozumienie ze zbywcą, który mógłby niszczyć kopie faktur i nie płacić wynikających z nich zobowiązań podatkowych.
W odniesieniu się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. powołanego przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że z uzasadnienia tego wyroku zwłaszcza do punktu 3 jego sentencji wynika, iż orzeczona niezgodność z art. 92 i art. 217 Konstytucji RP przepisu par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. była związana głównie z wprowadzeniem do ustawy o VAT art. 32a, dodanego ustawą zmieniającą z dnia 04.12.2002 r. i uznanego za niezgodnego z Konstytucją w pkt 1 sentencji wyroku Trybunału.
Ponadto stwierdzono, że zgodnie z pkt 3 sentencji omawianego wyroku niezgodność z Konstytucją przepisów wskazanych w punktach 1 i 2 nie stanowi podstawy zwrotu podatku określonego w ostatecznej decyzji organów podatkowych lub uiszczonego w wyniku ich zastosowania. Podniesiono także, że w uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał nie stwierdził, iż zgodny z Konstytucją byłby taki stan prawny, w którym oryginały faktur nabycia niepotwierdzone kopią u sprzedawcy byłyby bezwarunkowo podstawą obniżenia podatku należnego, albowiem sytuacja w tym zakresie jest bardziej skomplikowana i wymaga zróżnicowanej regulacji prawnej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 kwietnia 2005 r., a także "stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych poprzedzających tą decyzję z tytułu uchylenia przepisów prawa materialnego na podstawie których wydano te decyzje w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. K 24/03 stwierdzającego nieobowiązywanie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów odmawiających prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji braku kopii faktur u sprzedawcy towaru".
W uzasadnieniu skargi strona podała, że jak wynika z treści decyzji wymiarowej organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 26.06.2002 r. podstawą odmowy uznania prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego za rozpatrywane okresy podatkowe o kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach zakupu towarów od firmy Stanisława K. był par. 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r., będący przepisem identycznym jak par. 48 ust. 4 pkt 2 kolejnego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r., odnośnie którego Trybunał Konstytucyjny wskazanym wyrokiem orzekł niezgodność z art. 92 i art. 217 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego nie ma żadnego znaczenia, że przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do rozporządzenia Ministra Finansów, które uchyliło rozporządzenie, na podstawie którego została wydana decyzja wymiarowa organu pierwszej instancji. Według strony "w rzeczy samej chodzi tutaj o treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego", który wyraził swój sprzeciw do wszystkich tego typu rozstrzygnięć zawartych również w poprzednich rozporządzeniach Ministra Finansów, w związku z czym decyzje wydane na podstawie przepisów określających brak możliwości odliczenia podatku naliczonego w przypadku nieposiadania kopii faktur przez kontrahenta są decyzjami wydanymi bez podstawy prawnej.
Strona zarzuciła także, że wydane w sprawie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz wyrok Sądu administracyjnego pierwszej instancji bezpodstawnie powołują się na treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż zdaniem strony obowiązującą częścią tego wyroku jest jedynie jego sentencja, a nie uzasadnienie.
W skardze kasacyjnej strona podniosła również drugą kwestię związaną z nieuwzględnieniem przez organy podatkowe na podstawie par. 50 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na podstawie faktur wystawionych przez firmę PHU "M." stwierdzając, że stanowisko organów podatkowych nie jest zasadne. W powyższym zakresie podniesiono, że wymieniona firma była prowadzona przez osobę fizyczną - Dariusza K., który w momencie wystawiania spornych faktur miał nadany numer NIP i zdaniem strony wbrew stanowisku organów podatkowych spełniał przymioty podatnika VAT. Zarzucono również, że organy podatkowe z naruszeniem przepisów postępowania nie przeprowadziły szczegółowych ustaleń na okoliczność, czy wymieniony kontrahent nie prowadził działalności gospodarczej na terenie właściwości terytorialnej innego urzędu skarbowego.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w W. wnosząc o oddalenie skargi stwierdził, iż podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione i podtrzymał swoje stanowisko oraz argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę strony do sądu administracyjnego pierwszej instancji.
Rozpatrując skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści skargi zarzuca ona zaskarżonemu wyrokowi Sądu administracyjnemu pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. K 24/03 oraz naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie przepisów art. 122, art. 187 i art. 121 Ordynacji podatkowej.
Już na wstępie należy wskazać, że podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej nie mogą zostać uznane za prawidłową podstawę skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. Należy tu zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, określoną w par. 2 tego przepisu. Powyższe związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich sformułowania w samej skardze strony.
Należy podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako podstawa kasacji musi dotyczyć postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Stąd też skoro zawarte w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia artykułów 121, 122 i 187 Ordynacji podatkowej odnosiły się jedynie do postępowania administracyjnego, przeprowadzonego przez organy podatkowe w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego, to ich badanie wykracza poza zakres właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyznaczony przez art. 183 par. 1 p.p.s.a.
W odniesieniu się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez Sąd orzekający pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie w rozpoznanej sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. K 24/03 należy uznać, iż jest on bezpodstawny.
Z ustalonego stanu sprawy wynika, że decyzją wymiarową organu podatkowego pierwszej instancji /organu kontroli skarbowej/ określono skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2001 r. odmawiając m.in. prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach zakupu towarów z uwagi na stwierdzony w toku kontroli skarbowej fakt braku posiadania kopii tych faktur i ich rozliczenia przez wystawcę. Odwołanie skarżącego od powyższej decyzji zostało oddalone decyzją Izby Skarbowej w W. z dnia 26 września 2002 r., a również skarga na decyzję organu drugiej instancji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2004 r. III SA 2868/02. Wnioskiem z dnia 25 maja 2004 r. skarżący wystąpił do Izby Skarbowej w W. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją tego organu z dnia 26 września 2002 r. podnosząc, iż za wznowieniem przedmiotowego postępowania przemawia orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r., stwierdzające nieobowiązywanie przepisu par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który odmawia podatnikom prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu nie potwierdzonych kopią posiadaną przez sprzedawcę.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. po wznowieniu postępowania i rozpatrzeniu argumentów zawartych we wniosku strony odmówił uchylenia wymiarowej decyzji ostatecznej z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej, a również Sąd administracyjny pierwszej instancji zaskarżonym obecnie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r. po rozpatrzeniu sprawy oddalił skargę uznając, że zarzuty i argumenty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.
Na podstawie analizy i oceny ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy należy uznać, że zajęte przez Sąd stanowisko i dokonana ocena prawna nie budzi istotnych zastrzeżeń, a główny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący "niewłaściwego zastosowania" w przedmiotowej sprawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. K 24/03 /OTK-A 2004 nr 4 poz. 33/ jest nieuzasadniony.
Należy podzielić pogląd, iż powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie może mieć bezpośredniego odniesienia do sprawy określenia dla skarżącego zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2001 r., zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej w W. z dnia 26 września 2002 r., a w szczególności nie może stanowić wystarczającej przesłanki do wnioskowanego przez stronę skarżącą uchylenia wymienionej decyzji oraz stwierdzenia nieważności decyzji podatkowych ją poprzedzających.
W sentencji przedmiotowego wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że:
1/ art. 32a ustawy VAT, dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy zmieniającej z dnia 06.12.20002 r. /Dz.U. nr 213 poz. 1803/ jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2/ par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy VAT /Dz.U. nr 27 poz. 268 ze zm./ jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, 3/ niezgodność z Konstytucją przepisów wskazanych w punktach 1 i 2 nie stanowi podstawy do zwrotu podatku określonego w ostatecznej decyzji organów podatkowych lub uiszczonego w wyniku ich zastosowania.
Mając nawet na uwadze wyłącznie treść samej sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jak to wnosi strona skarżąca należy uznać, iż orzeczenie to nie ma bezpośredniego zastosowania w jego sprawie podatkowej, w której wymieniony wyżej par. 48 ust. 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów nie miał i nie mógł mieć w ogóle zastosowania, albowiem sprawa podatkowa skarżącego dotyczyła określenia podatku VAT za okresy podatkowe z roku 2001. Powołanie się skarżącego na okoliczność, iż obowiązujący w 2001 r. przepis par. 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245/ miał podobną treść, jak wymieniony wyżej par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22.03.2002 r., nie może stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia żądania strony. Ponadto wbrew stanowisku strony skarżącej omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie może być interpretowany i rozumiany bez odesłania do jego uzasadnienia.
W punkcie 9 tego uzasadnienia Trybunał stwierdził m.in., że przepisy o brzmieniu analogicznym jak par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. zamieszczone w dwóch poprzednio obowiązujących rozporządzeniach tegoż ministra, zostały wcześniej dwukrotnie uznane przez Trybunał Konstytucyjny za zgodne z Konstytucją RP /wyroki z dnia 16.06.1998 r. U 9/97 - OTK 1998 nr 4 poz. 51 oraz z dnia 11.12.2001 r. SK 16/00 - OTK 2001 nr 8 poz. 257/.
W takiej sytuacji według Trybunału uznanie, że przedmiotowe orzeczenie rodzi skutki prawne, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji mogłoby być ocenione jako naruszające podstawową zasadę równości wobec prawa, ponieważ do sytuacji faktycznych powstałych pod rządami wcześniejszych rozporządzeń, wyrok ten nie mógłby mieć zastosowania. Ponadto Trybunał jednoznacznie uznał, że szczególny charakter rozpatrywanej sprawy polega na tym, że podstawą stwierdzenia niezgodności par. 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. była analiza stanu prawnego, który powstał dopiero po wejściu w życie art. 32a ustawy o VAT i brak jest dostatecznych podstaw do analizowania zgodności z Konstytucją wskazanego przepisu we wcześniejszym okresie tj. przed dniem 1 stycznia 2003 r. Należy także zaważyć, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu omawianego wyroku nie stwierdził, że zgodny z Konstytucją byłby stan prawny, w którym faktury zakupu niepotwierdzone kopią u sprzedawcy byłyby bezwarunkowo podstawą obniżenia podatku należnego lub zwrotu różnicy podatku /albo podatku naliczonego/, albowiem według Trybunału sytuacja w tym zakresie jest bardziej skomplikowana i wymaga zróżnicowanej regulacji prawnej.
Stąd też należy uznać, że zarówno Sąd administracyjny pierwszej instancji, jak i Dyrektor Izby Skarbowej w W. prawidłowo przyjęły, iż wymieniony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie mógł stanowić dostatecznej podstawy do dokonania uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia 26.09.2002 r., utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie określenia dla skarżącego zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2001 r.
W odniesieniu się natomiast do podniesionej w skardze kasacyjnej drugiej kwestii dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu prawa do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez firmę PHU "M." z uwagi na uznanie przez organy podatkowe, iż wystawca nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT należy stwierdzić, że w zakresie tej kwestii skarżący od początku wszczęcia postępowania o wznowienie nie wskazał żadnej podstawy /przesłanki/, uzasadniającej ewentualne wznowienie postępowania podatkowego i ewentualnego uchylenia decyzji organów podatkowych w tej części. W powyższym zakresie zarzuty skarżącego ograniczyły się jedynie do polemiki z ustaleniami oraz stanowiskiem organów podatkowych, w związku z czym kwestia ta słusznie nie była przedmiotem merytorycznych rozważań organu podatkowego oraz Sądu administracyjnego pierwszej instancji w niniejszej sprawie, dotyczącej rozpatrywania wniosku skarżącego z dnia 25 maja 2004 r. o wznowienie i uchylenie ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za wskazane miesiące 2001 r.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.